Μουτζούρα

Οma

2012-01-17T21:34:00.002+02:00

Du schaffst mich den Komfort
Mit diesen alten , durchsichtigen
Bettlaken
verwickeln in unsere Kescher

Ja , ich habe mehr Lust
-aber du-
Standst da
Unverstandlich
Mit allen , deinen Enkel

Vielleicht zahlst du
Deine Augen
Und sie sind unvollstandig

-obwohl
Du Blumen pflanzt
In dem leeren Haus
Ich habe
Keinen Geruch
Keine Zersetzung

Ach , Oma
Ich habe keine Antowrt
Fur dein Leben

Χοιρομητέρα

2011-11-22T02:19:00.002+02:00

Είμαι η χοιρομητέρα
Που πλακώνει βίαια τα νεογνά της
με την μεγάλη , λιπώδη της κοιλιά

-κατάσταση ασφυξίας-

Και αυτά γελάνε.
Ευτυχισμένα.
Μικροσκοπικά.
Κάτω από την ίδια στέγη

Η Τελευταία Ώρα

2011-10-09T13:08:00.007+03:00

Έσφιξε το σχοινί και τρύπησε τα πλευρά του ακροβάτη εαυτού του.

Καθώς δεν άργησε ν' αρχίσει η αιμορραγία στο δωμάτιο ακούστηκαν κραυγές.

Ένα ρολόι,δώδεκα χρώματα πηχτά κι ένας ζητιάνος που σερνόταν στο κατώφλι της ώρας.

Τα βήματα νωχελικά, μαντεύοντας πάλι λάθος τον προορισμό του.

"Τύλιξε με μια κουβέρτα μόνο και δεν θα σε ενοχλήσω. Να,είναι που θέλω να τραβηχτώ ως την θάλασσα...

μετά θα ξαποστάσω για πάντα εκεί,στην πρώτη σαρακοφαγωμένη βάρκα που θα βρω.
Εκεί θα φτιάξω ένα τραγούδι.

Δεν θα λέει για καταστροφές και σάβανα, ούτε για το χλιμίντρισμα που ακούγεται των δαιμόνων πριν χυμίξουν .

Δεν θα λέει για το μαύρο αίμα που κοχλάζει στις καρδιές και τις ρυπαρές μας προσευχές που βούλιαξαν στα έλη των φόβων.

Θα λέει για τον Μάη και το παιχνίδισμα ενός βλεφάρου που βλέπει για πρώτη φορά το άσπιλο φως.

Θα λέει για μια κόρη που ντύνεται απόψε το λευκότερο πέπλο της.

Για την ανάσα μιας ανέλπιστης ευχής που μετουσιωμένη σε κέρμα κοιμάται ακέραιη στον βυθό της λίμνης.

Θα λέει για τον Ζέφυρο,που χαϊδεύει τη ράχη της ψηλότερης κερασιάς του λόφου.

Θα λέει για την ώρα που ξυπνάς, ακούγοντας το θρόισμα των φύλλων..."

Η αιμορραγία σταμάτησε.Στο υγρό πάτωμα φύτρωσαν κόκκινες αμαρυλλίδες.

Κοίταξε απέναντι,τον εαυτό του στον καθρέφτη.

Δεν χαμογελούσε,αλλά όσο κοιτούσε το λευκό του πρόσωπο,

τις μπούκλες που πέφτανε ανέμελες σαν σερπαντίνες ανάμεσα στα φρύδια του,

τα μπορντώ του χείλη και τα μαύρα μάτια του - δάκρυσε.

Έλυσε το σχοινί και μ' ένα νωπό χαμόγελο κάθισε στο παράθυρο.

2011-10-01T17:11:00.000+03:00

ΜΗ ΑΝΑΣΤΡΕΨΙΜΟΣ

Από τον Αλέξανδρο ως την αιωρούμενη Ιερουσαλήμ που όλο φτάνει, δοκιμάζομαι στη μελαγχολία του μετέωρου
Στα ηλιόλουστα ζαχαρωτά κάθε ατέρμονης οροσειράς
Στην άλμη και στον τζίτζικα, αλλά
Και σε πράγματα πιο επιρρεπή στη διαστροφή όπως
Έρημος και γλώσσα.
Μόνο το όνειρο σε στρέφει εκεί απ’ όπου προήλθες-
Ένας πελώριος φοίνικας πυρπολημένος μ’ άστρα
Κι από τότε, εκείνος οπλοφορεί κι εκείνη κυοφορεί
Αυτή αναδίδει κι αυτός αποδίδει των άλλων εποχών τις ουτοπίες.
Κι όμως, ζητάω κάτι πιο υπαρκτό από το σκουριασμένο ποδήλατο κάθε γενιάς
Ζωή μ’ αστραφτερό φουστάνι και ματωμένα γόνατα
Για ‘σένα τινάζεται πύρινο μεσ’ απ’ τις λεύκες το αδέσποτο τραγούδι
Γι’ αυτό θα συνεχίσω παραστρατώντας
Σα λαγός μες στα λιοτρόπια
Σαν αμνός μες στους πυρσούς.

2011-10-01T11:49:00.007+03:00

"Απόκαμα, θολώσανε τα μάτια μου και ο νους,
όμως ακόμη γράφω"
Γραφιάς
Νηπενθή

Κώστας Καρυωτάκης

Εξίσου διαστροφικός
Ο ανεπάγγελτος
Με τα λάσπινα γάντια

Θέλω - και κροάζω
Να φορέσω στεφάνι
Τα σεξιστικά σας σύμβολα

Το έγκλημα
Του γραφιά
Ενός γραφίστα

Η εκδίκηση του :
Ο αυνανισμός

Τα προνόμια του
Ξέπεσαν στα νύχια σας

Η έκκεντρη νύχτα

Της εκκεντρικής μανίας

-

Οι φίλοι σου , σάπια κορμιά
Φορεμένα αριστοκρατικά στους ώμους μου
Η γούνα της συμφιλίωσης μας

Αγγελία προσμονής :

Ανταλλάσω τις προαναφερθέντες τελείες
Με το περίγραμμα σου

2011-09-17T17:43:00.003+03:00

Το μόνο που θα μας ενώνει
Είναι μια κλειστή λόγχη
Από μαύρο σίδερο

Τα άσπρα μάτια
Που προσπαθούσαμε να δούμε
Κάτω από το χιόνι

Ο ενταφιασμός
Του εθελότυφλου
Στην πατρική στέγη

Δύο μεγάλες πέτρες
Κάτω από το μαξιλάρι

-

Ίσως και τίποτα
Απ'όλα αυτά

ΓΕΥΣΙΓΝΩΣΤΕΣ Ή ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΕΣ

2011-09-05T12:12:00.001+03:00

Αυτά τα σπαράγματα
Λαμβάνονται
Με χώρο-καθυστέρηση
Απο τους πολικούς μου νάνους

Τους συλλέγω
Τους βαλσαμώνω
Και τους τοποθετώ
Σε γυάλινα σκεύη

Γνωστά και ως :
"ποτήρια των καλεσμένων"

Τα γεμίζω κρασί
Άλλες φορές λικέρ
Σε αδιάκριτες περιπτώσεις
Το μεδούλι μου

Το σπέρμα μου
Το αίμα μου
Τα σάλια μου

Και παρατηρώ
Με καλλιτεχνικό ενδιαφέρον
Τα ατροφικά τους άκρα
Σε ντελίριο
Να ξύνουν τη γυάλινη επιφάνεια

Τις γλώσσες τους
Να κολλάνε στην υψηλόβαθμη ράχη
Και τους σπόνδυλους
- γαλλική πλεξούδα -
Με τα δόντια μου
Μπλεγμένους

El beso de mujer loca

2011-08-14T15:20:00.003+03:00

Στην Ανδριάννα

Σήμερα αδιαθέτησα
Κρέας καλύπτει τα πόδια μου
Όχι , το όνειρο

Η σάρκα είναι στα νύχια μου -μέρος μου-
Το φροντίζω , είναι το πέος τους
Θλιβερά απομεινάρια , εύπλαστων σαδιστών

Θηλάζω το στόμα του
Δεν έχει δόντια , είναι σκουλήκι
Ακύρωσα την πίστη μου ;

-Ζητώ δότη οργάνων-

Η καρδιά του κόπηκε , τη φύλαξα
Οι φλέβες του , στο σβέρκο μου
Το πρωί μάτωσε , ξέρασα το κακό
Οι θεοί με θέλουν - καθαρή

Αναπνέει
Απο τη μύτη
Διαλυμένο μπιμπελό
Σε κατηγορώ
Με στοίχιωσαν
Η ήβη μου αρνήθηκε τη λάμα

Καίγομαι
Τους απανθράκωσα , κοιμήσου ήρεμος
Κοιτάω τον ήλιο
Στα μάτια

Θα συνεχίσω να τρέφομαι
Φύτεψα τα μαλλιά σου
Θηλάζω το αίμα σου
-Πάντα αρωμάτιζα τα χείλη μου-

2011-07-18T14:31:00.002+03:00

Συνέχεια της αντανάκλασης
Κοπή της θάλασσας
Ικέτης ενός αστεριού

Του άγορου μετεωρίτη
Με την άσχημη
Σπονδυλική στήλη

Του βρώμικου νερού
Με τα ζωήφια
Που ζούνε στο στομάχι μου

Της γυναικέιας μορφής
Με τα μεγάλα δάχτυλα
Και τα μικρά στήθη

Πολύ-πληθαίνω
Την αυγή

Ένας ωμός κρόκος αυγού
Κάτω από τη γλώσσα μου
Το κόκκινο κέλυφος
Κολλημένο στα λέπια σου

Και ένας ουρανός
Γεμάτος έμβρυα
Και ομφάλιους λόρους

2011-07-05T19:36:00.002+03:00

Οι γυναίκες
-μελαχρινά αγρίμια
ή αυτό το ξανθό χιόνι στους λοβούς-
ξέφυγαν
και σε περικυκλώνουν
άμορφες
διάφανες
σχεδόν η αναπνοή σου

''Νικηθήκαμε''
Μεταφράζεις

Το μόνο που εννοούσα
είναι το δίστιχο
της ενηλικίωσης σου

Δύστυχε πατέρα , μεγάλωσα
-κουράστηκα να σε θηλάζω

2011-06-16T12:12:00.002+03:00

Σιωπή ιχθύος ή άλλου , ασπόνδυλου φίλου σου ,
στη μεσημβρία μου
Φάση κατα συρροή αρνούμενου θεού
που μπέρδεψε τα "θ"
Θνητός.

Στην ιστορία σου ένωσες αισθήματα
- μη επαφής , διαφοράς τάσης -

Εκκολάπτω συνεχώς αυτά τα αυγά
με το σπονδυλωτό κέλυφος
ώστε να μην δυσκολεύεσαι
στην αποσυναρμολογησή μου

2011-05-29T19:56:00.001+03:00

Les fiançailles-Οι αρραβώνες, μέρος 5ο
Guillaume Apollinaire

Pardonnez-moi mon ignorance
Pardonnez-moi de ne plus connaître l’ancien jeu des vers
Je ne sais plus rien et j’aime uniquement
Les fleurs à mes yeux redeviennent des flammes
Je médite divinement
Et je souris des êtres que je n’ai pas créés
Mais si le temps venait où l’ombre enfin solide
Se multipliait en réalisant la diversité formelle de mon amour
J’admirerais mon ouvrage

Συγχωρέστε μου την άγνοια
Συγχωρέστε με που δε γνωρίζω πια το πανάρχαιο παιχνίδι των στίχων
Δεν ξέρω τίποτα πια κι ερωτεύομαι μοναδικά
Τα λουλούδια στα μάτια μου ξαναγίνονται φλόγες
Στοχάζομαι θεϊκά
Και γελώ με πράγματα που δεν έχω πλάσει
Μα όταν έρθει o καιρός της στερεάς σκιάς
Θα πολλαπλασιαστεί πραγματωμένη η ποικιλομορφία του έρωτά μου
Θα θαυμάσω το έργο μου

2011-05-28T14:30:00.002+03:00

Ερημίτης ερήμην σου
αναστήλωσες την κιβωτό
Σκάλισες ιδεογράμματα στα -αλκοολικά άλλοτε- πανιά

Ο πληθυσμός σου νοερά αταίριαστος
Υπνωτισμένες κινέζες σε παραλλαγές γαλάζιου ανέμιζαν χνώτα
Ξεχασμένοι καβαλάρηδες κυοφορούσαν λείψανα αλόγων
Γοργόνες με διχοτομημένη ουρά δοκίμαζαν γοβάκια
Νάνοι υαλοποιοί γυάλιζαν ασπίδες

Κι εσύ εισπράκτορας λανθάνων
εισέβαλες στη μέθη

Ηρώ

2011-05-27T01:46:00.004+03:00

Του Τειρεσία ή του Κάλχα ήταν

τα δυσεξήγητα ρητά κι οι προφητείες

που σ' ήθελαν με χάλκινα μαλλιά

στα χείλια μια λεπτή γραμμή μπογιά

και μια ψυχή-εωθινή φωτιά

να προσπερνάς αήττητη τις χώρες των γιγάντων;

ομολογώ,υπήρξες σαγηνευτική

κι ανάμεσα στις φυλλωσιές υπήρξες φως

τυχαίο άγγιγμα χορδής στα δάχτυλα

άρωμα από καπνό κι αιθάλη

μα αυτή η παρεξηγημένη σου σχέση με τη νύχτα...

ο αυτοερωτισμός σου και τα θύματα των λυγμών σου

η μεφιστοφελλική σου εξάρτηση στην φλόγα

και ο άνεμος που έκανε τις σπίθες των ματιών σου πυρκαγιές

εγκυμονούσαν το βαθύτερο κόκκινο

...

λίγο πριν ανοίξει ο ουρανός,φώναξες

"με τι θα μας προικίσει ένα ακόμα φλερτ με τη σημασία του χρόνου?"

κι εγώ νικημένος μέσα στις γλώσσες των καπνών,

ψέλλισα

"επί ματαίω

επί ματαίω

μαρτυρήσαμε

σ' αυτούς τους βιαστικούς καιρούς

που ζήσαμε"

Ευτυχία

2011-05-15T13:55:00.003+03:00

...θέλω να πω πως εάν έστω αποφεύγαμε

τις αποδοκιμαστικές ματιές των πουλιών,

εάν καταφέρναμε να μαζέψουμε στις τσέπες μας

έστω λίγη γύρη από τα πρώτα λουλούδια της άνοιξης,

εάν ανταλλάζαμε τα σχεδιασμένα βήματα

και τις πυκνές με σύννεφα μέρες μας

με αφορμές για χορούς και ακατάπαυστα λαμπρούς ήλιους

ίσως -λέω ίσως-

να καταφέρναμε το πρώτο έψιλον της Ευτυχίας ...

2011-05-14T19:21:00.002+03:00

Ταυτίζω τις φορές
-μάτια γάτας πίσω απο μεταλλική πόρτα-
της απουσίας σου
με φλέβες θάλασσας , διάσπαρτες στην πυκνότητα

εκείνες τις νύχτες
με το άσπρο σκοτάδι
που γνωρίζω
τη χημική διεργασία του σώματος
κατευνάζω και θάβω το προσωπό σου

Είσαι το -απόλυτα- ανατομικό παιχνίδι μου

Πλαστικοί σκηνοθέτες

2011-04-09T19:05:00.008+03:00

Άσχημος μέσα σε σχήματα
Όμορφος έχασες το ρήμα

Καρφώνεις νύχια , αδειάζεις γράμματα
Η οδοντοστοιχία σου δεν λέει την αλφάβητο
Μη σχηματίζεις λέξεις , είσαι αγράμματος

Κοίτα τα δέντρα
Κονταίνουν τους ανθρώπους;

Έστρωσες εφημερίδες , ξάπλωσες και κοιμήθηκες
Σκυλιά με χρυσά δόντια οι φυλακές σου
Άγρυπνοι συνοδοί στον εφιάλτη σου

"Σταμάτα να κάνεις κόμπους το φορεμά σου"
Κοιμάσαι.
Ζητιάνοι χαλιναγωγούν το σώμα σου , ανακαλύπτουν κοσμήματα , κέρματα
Ταίζουν τα σκυλιά και φέυγουν
Περαστικοί σκηνοθέτες σε δείχνουν και γελάνε
-Δεν έχει ουλές , μη κοιτάτε -

Κοίτα το χωράφι
Τρελαίνει τους ανθρώπους;

Σάρκες ραμμένες βιαστικά το ρούχο σου
Φακίδες διακοσμούν την βιβλιοθήκη σου
Έχεις ένα σκύλο πάνινο , τον τρώνε ποντικοί
Το ξυραφάκι σκουριασμένο , δεμένο στα κορδόνια σου
Έχεις και μια γούνα μήπως χειμωνιάσει
Καρτερικά τοποθετείς τα κέρματα στα νύχια σου

Μη μετράς περαστικούς , μαρμάρωσαν
Στα μαλλιά σου μωρά θηλάζουν κομμένα αγκίστρια
Βρέχει σύκα , η βαρύτητα καταργήθηκε
Κάθομαι στη σπονδυλική σου στήλη

-Ξέχασες τη σακούλα-
Η μάνα ορφάνεψε

-Μην κοιτάς καθρέφτες-
Το πρόσωπο μου λύθηκε

Η έσχατη μάχη :
Δίχασες τις ψηφίδες , αλληγορούν με ζώα
Φύτεψες στάχυ σε μια προσπάθεια βρώσης
Είναι το λιβάδι σου!

-Το κουδούνι ξέχασε να χτυπήσει-
Είσαι ο μόνος ζωντανός

-Προτίμησες την όγδοη μέρα-
Εσφαλμένη συμφωνία

"Εδώ αναπαύεται η μνήμη"
Εις μνήμη ηλιθίων

2011-04-02T17:37:00.003+03:00

Αφηγήθηκα - στα παιδιά μου - χνάρια
Τα έθαβες στο χιόνι , άσπρες κιμωλίες ξέβαφαν το δέρμα σου

Προφήτευες μέρες , παράδρομοι σε νωπή άσφαλτο
Μπερδεμένη σε κλαδιά , σε κρανία-γλάστρες
Τα λουλούδια ξεραμένα τύλιγαν σώματα
Μπλεγένα μέλη κλώνων

Έγινες γιατρός
Έμαθες απο τι πάσχω
ήσουν ήδη νεκρός
Η σιγή :
''Υπάρχω''

2011-03-24T21:29:00.002+02:00

Η ΦΟΥΞΙΑ ΤΣΙΓΓΑΝΑ

ΤΕΛΕΑ, ΕΠΟΠΤΙΚΑ, ΜΥΗΘΕΙΗΣ, ΗΓΕΙΣΘΑΙ, ΡΩΣΘΕΙΣ ΚΑΙ ΑΥΞΗΘΕΙΣ, ΕΞΑΙΦΝΗΣ, ΚΑΤΟΨΕΤΑΙ ΘΕΟΦΙΛΗΣ, ΠΡΟ ΠΑΝΤΟΣ Η ΕΙΚΩΝ ΤΟΥ ΘΕΑΣΘΑΙ
(ΟΜΗΡ. ΥΜΝ. ΔΗΜ. 480 την ευδαιμονία της θέας για τα ελευσίνια μυστήρια)

Κάποτε, στην όραση συμβαίνει η ακαριαία αιωνιότητα της στιγμής, όταν στη θέα κάποιας ακατέργαστης ουσίας, σου τυχαίνει να συλλάβεις το ενιαίο της μορφής και της ιδέας. Τότε, καταργώντας τη διαχωριστική γραμμή μεταξύ συνείδησης και ασυνειδήτου, μνήμης και παρόντος, μαγεία, αίσθηση, λόγος κι ένστικτο δρουν αδιαχώριστα προσεγγίζοντας την πρωταρχική κατάφαση πάνω στην οποία οικοδομείται η πλάση. Ακυρώνοντας κάθε συναισθηματισμό, το εγώ θυσιάζεται απόλυτα στο βωμό του αντικειμένου, το οποίο με τη μουσική και το χρώμα του, γίνεται σύμβολο που νεύει στο πνεύμα, δίνοντας το έναυσμα στο συνειρμό, στο σκίρτημα της φαντασιακής ορμής, το φύσημα που σηκώνει τρικυμία στον ωκεανό του αίματος. Και είναι αυτή η σύζευξη μορφής και ιδέας που αποτελεί το μόνο κάλλος και οδηγεί στον τέλειο έρωτα - στην πεμπτουσία της ψυχικής τέρψης και λύτρωσης.
Σαν ανθισμένη ροδακινιά που σου δίνει το δικαίωμα του Παραδείσου, πέρα από κάθε κατηγορία σκέψης, κώδικα ή τρόπο έκφρασης που άπτονται της δικής σου βούλησης, η εκστατική στιγμή περνώντας φευγαλέα, σου υποδεικνύει και σε κάνει να νιώθεις τη μόνη σου μοίρα – ως δοξαστικό επιφώνημα για το φως.

2011-03-23T21:51:00.002+02:00

Θέλω να ασελγήσω σε κάθε κορώνα
Πλασμένη - επι ταύτα - ερημικής τέρψης
Πολυ-αμήχανος Οδυσσέας σε κενό
εκτρέφομαι με τα σωματικά ύγρα σας

Παρασιτώ στα άκρα σας
Ενταφιάζω τη βουλιμία μου
σε στίχους ανορθόγραφους
-με εικονικό μελάνι -

Κολλάω τη γλώσσα μου στον ουρανίσκο
Οι φθόγγοι μου , ανώνυμοι ήχοι
Κροτάλισμα κερμάτων

Σας συλλέγω στο αριστερό μου μάτι
-Ένας μονήρης Κύκλωπας-
Και μηρυκάζω με την τέφρα
που έπλασε τη λέξη

Πράξη

2011-03-20T18:35:00.003+02:00

Σήμερα έκανα έρωτα με τον εαυτό μου
Αύριο δεν θα κάνω μαζί σου
Χθες αυνανίστηκα

Και έτσι θα κυλήσει η πράξη - δεύτερη
Κλεισμένη σε κουτιά
Στιβαγμένα άτακτα στα χέρια σου
Σε ντύνουν μέχρι τους ώμους
Αναπνέεις σε περιόδους εξαερισμού

Άνοιξες τον απορροφητήρα
Πρόσφερες σπιτικό φαγητό
Τα γεννητικά σου όργανα ξεχασμένα κάτω απο το κρεβάτι
Αγέρωχη εκδηλώνεσαι
Και μαγειρεύεις τα σπλάχνα σου σε φοιτητική τιμή

Ημέρα εσωτερική
Πρόφαση λανθάνουσας φάσης
Οι ζωγραφιές σου κολλημένες στο ξύλο
Εξαναγκάζονται σε πρόωρη σήψη

Μια παρθένα καρφωμένη στο πέτο σου
Το αίμα της αναδεικνύει τον κύκλο σου
Με κάποιες μέρες καθυστέρηση
Φυτεμένες στον κήπο σου
Ανθίζουν μόνο το χειμώνα

Σκάλισες το πάτωμα με τα νύχια σου
Και έκρυψες τα ρούχα σου
Μονοπωλείς πια στην αγορά
Και όλοι αναζητούν την πράξη - τρίτη

Το Κλειδί

2011-03-01T17:08:00.003+02:00

ξέρεις πως το κλειδί γι' αυτήν την κλειδαριά

ήταν αυτό που ξέχασες σε κάποιο απο 'κείνα

τα χαμηλοτάβανα δωμάτια,τα σκοτεινά

που έβρισκες καταφύγιο τις νύχτες των κατακλυσμών.

για να το ψάξεις πρέπει να ξανακατέβεις

εκείνες τις σιδερένιες σκάλες

τις δίνες , τις καταπακτές,

τα σκουριασμένα σκαλοπάτια τους,

οι ώρες οι αργές,

η φλύαρη βροχή

κι εσύ ανήσυχος μες τις νωπές κουβέντες της

ήσουν που έψαχνες κάποιο σπίρτο που ν' αντέχει την φωτιά

κάποιο ξύλο ανθεκτικό στη φλόγα

-σαν κάποια αθανασία μέσα στην τόση θνητότητα-

κι αυτή η καρμική σου τύχη!

ένα κλειδί να παιζολάμπει, μελίχρυσο φώς

σε μια απόμερη γωνιά στο υγρό τσιμέντο.

κι ήταν εκείνη την στιγμή

που μέσα στην βιασύνη,

στων καρπών σου το τρέμουλο

και στην ευδαιμονία της ακρόασης του "κλίκ"

που άφησες το κλειδί να πέσει από τα χέρια σου...

και τι προβάδισμα που έδωσες ξανά στην δέσμευση.

Καμπαρέ

2011-02-18T20:16:00.005+02:00

Στο καμπαρέ ο φωνογράφος δοκίμαζε να σχεδιάσει

το πορτραίτο της Δυστυχίας

με την βελόνα του ν' αργοσαλέυει

βουτηγμένη στο μελάνι που αφήνουν τα μινόρε

πάνω στα πυκνομουτζουρωμένα φύλλα των ψυχών.

από φιλέκδικη πλήξη

πρόσφερε την βοήθεια του ο Σαρλό

-ο φονιάς-

και μ' ένα σαρδόνιο χαμόγελο

πλησίασε το μοναδικό εναπομείναν θύμα του.

Το Παρίσι ήξερε ότι μετρούσε τις τελευταίες ώρες του.

Πριν εξαφανιστεί κι αυτή η νύχτα,

με τα ψηλά τακούνια της

να δίνουν τον ρυθμό της αναπνοής ξανά

σ' όσα βρέφη ξεροκατάπιαν μες τους εναρμόνιους ύπνους τους,

ο ίδιος είχε βρεθεί νεκρός και κρύος

έχοντας κρυμμένη στις τσέπες του αρκετή Δυστυχία

για να θεωρηθεί κλοπή.

(πίνακας "Καμπαρέ" του Albert Kutzelnig)

2011-02-13T20:41:00.000+02:00

ΠΟΙΗΣΗ ΚΕΝΗ ΑΠΟ ΠΡΟΣΩΠΑ

Έκσταση και χορός, θάνατος και κατάνυξη για την κοκαλιάρα Αφροδίτη του πεζοδρομίου, την έφηβη αστραπή που φανέρωσε την καταγωγή της συγκίνησης.
Στο ανερμήνευτο των ματιών της, κάποιο σμαραγδένιο δάσος λέει την οδύνη του.
Ωστόσο, θα μείνω απτόητος, χειρούργος λεκτικών σχημάτων, πλοηγός άναρχου πινέλου,
Ποθητός μιας έμπνευσης χυμώδους που τα δίνει όλα για να γίνεται αυτοσκοπός μου.
Μοχθηρό τιτίβισμα, εξομολόγηση μύχιου αυθορμητισμού, σημειολογία του θείου – Μουσική!
Ως κληρονόμος μακραίωνης κάπνας,
Ως ερωμένη ιερών ερειπίων,
Κάποιες φορές, πρέπει να τ’ ομολογείς, πως είναι φθορά το κορίτσι που ψάχνει στον κήπο τ’ απομνημονεύματα ουράνιου τόξου.

Αγιασμός για την Πριγκίπισσα της Φωτιάς

2011-02-04T17:59:00.000+02:00

Ιδρωμένη μπουσούλησες ως την κορυφή του ουρανοξύστη, ακούμπησες το χαρτοφύλακα χάμω, έλυσες

τη γραβάτα σου και

Ο βρυχηθμός σου μάταιος, πειθώ καμία.

«Δεν είναι θηλυκό, δεν μοιάζει για γυναίκα!»
                                                            Σε πέρασαν για Κτήνος.
Χρυσοθήρες σου σκάβουν τα σπλάχνα.
«Τίποτα δε λάμπει εδώ, τίποτα δε γυαλίζει!»
                                                            Αποξηραμένος Κρίνος.

Στριμωγμένη σε καλούπια αγιογραφιών, μα όχι αγία. Κρεμάμενη σε χρωματιστά
μανταλάκια σε χορεύει ο άνεμος κι αγύρτες δήμιοι βαρούν
παλαμάκια.
      -Πως βρέθηκες εδώ; Στα τακούνια απάνω – κάτω απ’ το στέμμα.
Κρυμμένη στων ηττημένων το βλέμμα, μα όχι αγία. Περπατημένη σε φιδίσια
σοκάκια σε τραγουδούν βουτυρόπαιδα, άξεστοι και
κοράκια.
      -Πως έπεσαν εδώ; Τα τακούνια χάμω – χάμω και το στέμμα.
Χαραγμένη στων μισθοφόρων την πέτρα, μα και πάλι όχι αγία! Στιγματισμένη – σισύφεια η
τιμωρία – σε λοιδορούν πιστοί και τελώνια «Το κάλλος σου, η
αμαρτία!».
      -Πως έτσι ολόγυμνη εδώ; Τακούνια δίχως – δίχως στέμμα.

Ο σκοτωμός σου άδωρος, πανωλεθρία!
«Αχ, ἔστι θαυμαστὴ ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν. Πίσω στα γραφεία!»
                                                                      Κόρη του βασιλιά μα Νύφη τίνος;
Το τομάρι σου θάβουν και δε βγάζουνε άχνα.
«                                                                                                     »
                                                                                                          θρήνος.

* Σχέδιο κουστουμιού από τον Leon Bakst για το μπαλέτο "Το πουλί τη Φωτιάς", του Igor Stravinsky, 1910. Το μπαλέτο βασίζεται στην παραδοσιακή Ρώσικη ιστορία του ομώνυμου μαγικού και λαμπερού πουλιού που είναι ταυτόχρονα ευχή και κατάρα για τον κάτοχο/αφέντη του.
Περισσότερα έργα του Leon Bakst : http://www.leon-bakst.com
Μπαλέτο "Το πουλί της φωτιάς" σε βίντεο: part 1 - part 2 - part 3 - part 4 - part 5
Ευχαριστώ τον Θοδωρή Π.

Άννα

2011-01-22T13:43:00.006+02:00

Η Άννα ανέβασε τις φτέρνες της στο ξύλινο παγκάκι και πέρασε τα χέρια της γύρω από τα πόδια της. Σαν μια προσπάθεια ν’ αγκαλιάσει τον εαυτό της .Το τσιγάρο στο δεξί της χέρι έμοιαζε να έχει μεγάλη σημασία για αυτήν εκείνη τη στιγμή. Τράβηξε μια θαρραλέα ρουφηξιά και το πέταξε στο υγρό τσιμέντο του λιμανιού. Ένα καράβι είχε μόλις φύγει αφήνοντας ένα αχνό ασημένιο σύννεφο καπνού που τώρα μπερδευόταν με τον καπνό από την τελευταία τζούρα του τσιγάρου. Πρώτη φορά ο Αύγουστος έμοιαζε τόσο ψυχρός μήνας.

Δεν θυμάται πότε ξέχασε να βρίσκει την ομορφιά γύρω της… πολλές φορές σκέφτεται ότι μπορεί να συνέβη ερήμην της. Παλαιότερα θα της φαινόταν αδιανόητο να προτιμάει να κοιτάει τα καλοκαιρινά πλοία που φεύγουν για τα νησιά από το να τα ακολουθεί. Μα τώρα την καταβάλει ένα συναίσθημα βαρύ, ένα φορτίο ασήκωτο που δεν μπορεί να φορτώσει σε κανένα πλοίο χωρίς να το βουλιάξει μαζί της στον πάτο. Μοιάζει σχεδόν αδύνατο το να προσπαθήσει να βρει τρόπους για να ξανακερδίσει λίγη από την παλιά της ξενοιασιά, αθωότητα και αισιοδοξία. Λίγη από την παλιά της ελαφρότητα.

Όταν ήταν μικρή της άρεσε να ψάχνει τους λόγους πίσω από κάθε κίνηση, επιχειρηματολογούσε και διαφωνούσε με τέτοια πυγμή όταν υπερασπιζόταν τις φιλελεύθερες ιδέες της που πολλοί της ‘λέγαν αστειευόμενοι ότι θα γινόταν μια πολύ καλή δικηγόρος. Την ίδια στιγμή όμως εκείνη έσκαγε ένα χαμόγελο που θα ζήλευαν ακόμη και οι ερωτευμένες και απαντούσε πως οι δικηγόροι χρησιμοποιούν τις λέξεις για να μάχονται, εμένα μ’ αρέσει να χορεύω μαζί τους. Κι έκανε μια φιγούρα που θύμιζε τις υποκλίσεις των κλασικών χορευτριών.

Εκείνες οι εποχές μοιάζουν πολύ μακρινές τώρα. Οι τελευταίες βδομάδες της είχαν μαζέψει κάτω απ’ το φουστάνι τους όλες τις παρείσακτες μέρες του χρόνου. Μια Δευτέρα ζαλισμένη από τη νόσο της Κυριακής… μια Τρίτη που έμοιαζε με γκρινιάρα κόρη πλούσιου αστού, μια Τετάρτη ψεύτρα, μια Πέμπτη που το μόνο που έκανε ήταν να ζηλεύει το «Π» της Παρασκευής κι από την άλλη πλευρά μια Παρασκευή πνιγμένη στην ματαιοδοξία ,που ποτέ δεν ένιωσε πραγματικά δυνατή για να αποφασίσει το οτιδήποτε καινούργιο. Το Σάββατο πολλές φορές στάθηκε αντάξιο των περιστάσεων αλλά ένιωθε μόνο του και πάντα το βάραινε μια περίεργη ενοχή για το όνομά του. Η Κυριακή...η Κυριακή δεν ήθελε ποτέ ιδιαίτερες συστάσεις ανάμεσα σε τέτοιες παρέες, η Κυριακή ήταν ο κόμπος στον λαιμό όλων των προηγούμενων. Η Άννα τριγυρνούσε ανάμεσα στα πόδια τους μα ένιωθε πλέον τόσο μικρή και αδύναμη μπροστά τους που το μόνο που έκανε ήταν να τις υπομένει σιωπηλά.

Όπως πολλά προηγούμενα και αυτό το βράδυ οι ρυθμοί της πόλης μέναν σχεδόν απαράλλαχτοι. Εκείνη έμενε εκεί κουλουριασμένη και σκεφτόταν, δεν σταματούσε να σκέφτεται… παλιά πίστευε ότι μια καλή απάντηση κρύβεται πάντα πίσω από έναν καλό προβληματισμό. Τώρα δεν ήταν τόσο σίγουρη… ίσως γιατί με τον καιρό οι προβληματισμοί πλήθαιναν και οι απαντήσεις έφθιναν. Τα ερωτηματικά τώρα έχαναν τις όμορφες μάσκες τους και φαινόταν από κάτω η πεπρωμενική ασχήμια τους.
Τα ερεθίσματα που δέχεται, τα νέα που ακούει, οι άνθρωποι που συναντάει και πρώτη απ όλα η ίδια. Η ίδια στην αρχή κάθε απογοήτευσης η ίδια και στο τέλος …η ίδια νύστα για ζωή. Ο σφυγμός που ελαττώνεται και χάνεται, ο χρόνος και αυτή η ύπουλη βραδύτητα του, η συννεφιά της επίπεδης ζωής και η αδυναμία της ανατροπής. Μήπως χωρίς να το καταλάβει βρέθηκε ενώπιον πανίσχυρων αντιπάλων? μήπως δεν έπρεπε να έχει τόσο θράσος στα όνειρά της? μήπως τα όρια που βάζουν πολλοί από τους γνωστούς της στις ανησυχίες τους είναι τελικά καταλυτικής σημασίας για την ψυχή? μήπως φέρθηκε επιπόλαια και εκτέθηκε σε λάθος μάτια? μήπως άνοιξε τις πιο λάθος πόρτες μέσα της …και πήδησαν έξω οι πιο δυνατοί εχθροί ? μήπως βρέθηκε πίσω από κελιά που κλείδωσε η ίδια? μήπως παραληρούσε πάλι ?

Ένα ζευγάρι πέρασε από μπροστά της γελώντας δυνατά και την επανέφερε πάλι στον πραγματικό κόσμο, στον ορίζοντα αναπνέανε τα φωτάκια μιας απέναντι όχθης, ο αέρας μύριζε θάλασσα και οι ήχοι της πόλης μπλέκανε τόσο ύπουλα στο τοπίο που σχεδόν ήταν ωραίοι, γραφικοί. Ο έξω κόσμος δεν έδειχνε τόσο προβληματισμένος σκέφτηκε… η φυσική αδιαφορία των καραβιών και της σελήνης, το φώς του φάρου και το παιδί που τρέχει για να προλάβει το λεωφορείο χαμογελώντας στην υπόλοιπη παρέα. Άφησε τον εαυτό της να χαθεί στην απλότητα τους. Έστριψε ένα τσιγάρο και ξεκίνησε να περπατάει. Ένιωσε ένα υπόκωφο κύμα ευφορίας και ανατρίχιασε … κοίταξε χωρίς να το καταλάβει τα πρώτα μάτια που συνάντησε και χαλάρωσε το βήμα της. «Άθραυστοι μέσα στην τόσο εύθραυστη πίστη μας στη ζωή» σκέφτηκε και το σημείωσε στο μπλοκάκι της. «Την επόμενη φορά ίσως να είμαι καλύτερα προετοιμασμένη για το θηρίο» χαμογέλασε και τράβηξε μια χορταστική ρουφηξιά απ’ το τσιγάρο στο δεξί της χέρι.

2011-01-02T17:17:00.000+02:00

Ο ΔΑΙΜΟΝΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΟΑΣΤΙΟ

Χρισμένος να τραγουδάς την αύρα δρόμων, βγήκες στο προδομένο ξέφωτο.
Τα λεωφορεία κυλούσαν στην κοιλιά της αιμόφυρτης τραγωδού που βάφτιζε με τους φθόγγους της κεχριμπαρένιες μορφές μες το ιλιγγιώδες μεσημέρι.
Κάποιο απόγευμα πυρωμένο στο εργαστήρι του Ήφαιστου, αναπόλησες αρχέγονες λατρείες. Κι ύστερα νύχτα!
Σε οίκους ανοχής όπου βλέμματα υπαινίσσονταν κοιλάδες του Ευφράτη.
Νύχτα! Λιτανεία σε αβύσσους σκουρόχρωμου μελιού.
Νύχτα! Αίνιγμα στα κιτάπια σχολαστικού στοχαστή.
Βρήκες προσευχές για όλα κι ας σε βασάνισαν.
Ορμή και κάλλος τα δάκρυά σου, καρδιά θαμμένη σε αποτσίγαρα μαριονέτας.
Ορκισμένη στη σάρκα, δίδαξες την άρνηση.

Schopenhauer

2010-12-03T21:52:00.003+02:00

καλή,ευγενική,μικρή κι αδίστακτη η ανθρώπινη φυλή

απόγονοι ελαττωμάτων,κατακτητές λαθών

και μέσα στα στενά κλουβιά των ημερών εγκλωβισμένοι.

είναι η κόλαση εδώ

εδώ ήταν πάντα

κι ο Schopenhauer που έδειξε πως να κοιτούν τις φλόγες

έμεινε με την γρανιτένια πίπα του σβηστή.

η στάση των νεκρών-η τάση των θνητών

αντικριστοί καθρέφτες...

κακόμοιρα τα είδωλα και χαμογελαστά.

στη κωμωδία του κόσμου

θεατές και θεατρίνοι,

ρόλοι,κουστούμια,μουσικές

σημαίες,ιδέες,αρετές,

στοχαστές και στοχασμένοι

με σίγουρη αυλαία τον γκρεμό θα πουν :

πως παίξανε καλά

πως ζήσαν τη ζωή

και πως πλησίασαν -πρωταγωνιστικά- σαφώς το φως ...

Αθάνατοι θνητοί!

καλή,ευγενική,μικρή κι αδίστακτη η ανθρώπινη φυλή

μα στα πάθη του κόσμου εξαρτημένη.

Η Πρώτη Άνοιξη

2010-11-26T20:56:00.000+02:00

η πορεία μιας συννεφοσκιάς όρισε την γραμμή

μα ο έρωτας αδύναμος να την περάσει και να σωθεί

γδύθηκε ενώπιον των θηρίων

πιστεύοντας πως έχει σημασία η θέα του τι κατασπαράσσεται.

ακόμα κι αν κάθε πιθαμή αυτού του λευκού σώματος σήμαινε άνοιξη

μόνο μια αργόσυρτη βροχή έδερνε τα πηχτά μάτια των δημίων.

όταν η σκόνη κόπασε ,

στο έδαφος βρήκαν μονάχα μία τούφα

από τα χαλκόξανθα μαλλιά της μάγισσας Εριχθώς

και όλοι ανάπαυσαν-αθώοι-εκεί τα μάτια τους ...

2010-11-09T16:58:00.001+02:00

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΥΧΤΑ ΤΗΣ ΒΑΒΥΛΩΝΑΣ

Ρέκβιεμ της Σίβυλλας σκόρπια πάνω από αφανισμένους στόλους. Χρεοκοπημένες ιδέες κι απόστρατοι έρωτες στις εκβολές του παραμυθιού.
Εκείνη, αλλοπαρμένη και λογική, στολίζεται με λάφυρα και χορεύει θέλοντας να ξορκίσει τις τύψεις της εξέλιξης.
Τραυλίσματα και ψίθυροι ψαλμών φρικιαστικής αγνότητας σε κήπους και σιδηροδρόμους.
Πόρνες με λαβωμένα βλέμματα εκλιπαρούν το ηλιοβασίλεμα, καμπάνες σαγηνεύουν ανεμοστρόβιλους σ’ ένα θέαμα τραγικής λαγνείας που διεκδικεί κάτι το επικό.
Κάθαρση από κάθε νοσταλγία, ακύρωση αιώνων μελωδίας, όταν εκείνος είδε στην ταραχή του ζώου τη φυσιογνωμία πόλεων του μέλλοντος και εισέβαλε στην έναστρη ενοχή.

Άλλη μια ιστορία που αφορά σ' ακόμα ένα Τέλος του Κόσμου

2010-10-27T03:49:00.000+03:00

(Το παρακάτω άρχισε να φανταστήνεται χάρη στο Post "Fatal Error" που δημοσιεύθηκε από Χνούδι μήνες πριν. Χνούδι Ευχαριστώ.)

Δε θα ‘ναι η πρώτη μέρα ενός νέου έτους! (Αφελώς εσκεμμένα ή εσκεμμένα αφελώς – οι προθέσεις μου είναι μπουρδουκλωμένες, με ύποπτο άλλοθι και υποχόνδριες που είναι δυσδιάκριτη η αρχική μορφή τους – δεν κάνω χρήση του όρου,
{αριστερό αυτάκι («)} Πρωτοχρονιά {δεξιό αυτάκι(»)}.
Σας παραθέτω, ενδεικτικά, την κάτωθι λίστα:

**!!!Λίστα Εξαιρετικών Επιχειρημάτων!!!**

1. Η Πρωτοχρονιά είναι άμεσα συνδεδεμένη με τα Χριστούγεννα λόγω χρονικής απόστασης. Αυτό μπορεί να δημιουργήσει επιπλοκές. Ειδικότερα, όταν πρόκειται γι’ άλλη μια ιστορία που αφορά σ’ ακόμα ένα τέλος του κόσμου.
2. Ο στολισμός της, είναι ίδιος με των Χριστουγέννων, κυρίως λόγω περιορισμένου δημοτικού budget αλλά κι εφάμιλλης εορταστικής αισθητικής και συναισθηματικής έμπνευσης κι εν συνεχεία έκφρασης. Αυτό είναι κουραστικό. Αν, χάριν παραδείγματος, αναγάγουμε τα παραπάνω στο σύμπαν των Celebrities, θα μπορούσαμε ως μεταφορά να χρησιμοποιήσουμε την περίπτωση μιας πασίγνωστης ντίβας που φόρεσε το ίδιο cocktail φόρεμα σε δύο cocktail party ή ακόμα χειρότερα/καλύτερα (αναλόγως την οπτική) δυο διαφορετικές ντίβες να φορέσουν την ίδια pyjama στο ίδιο pyjama party! Fuck!
3. Έτσι!
4. Η ιστορία που ακολουθεί, είναι άλλη μια ιστορία που αφορά σ’ ακόμα ένα τέλος του κόσμου όπως το φαντασιώθηκα εγώ, το μεσημέρι της Τρίτης κι ενώ ήμουν στο λεωφορείο, καθισμένος στη μονή θέση που κοιτά προς τα πίσω και βλέποντας όλους τους υπόλοιπους να κοιτούν προς τα μπρος, χωρίς να εστιάζω προς αυτούς οπότε και μου δημιουργήθηκε η εντύπωση πως είναι ενός είδους κοινό που διψούσε για μια ιστορία σαν και τούτη ή η ιστορία διψούσε για ένα κοινό σαν κι αυτό.
5. Η ιστορία είναι δικιά μου. Δε θα σας δώσω και λογαριασμό. Ό,τι θέλω θα κάνω!

Που ήμουν; Μάλιστα! Δε θα ‘ναι Πρωτοχρονιά! Δε θα ‘ναι το 2012! Ούτε κάποια δημοφιλής θρησκευτική εορτή. Αποκλείεται να πέσει πάνω σε καμιά εθνική επέτειο και 100% δε θα πέσει απάνω σε κάποια δική μου επέτειο και της κοπέλας των ονείρων μου. Ελπίζω να μην είναι κάποια απ’ αυτές τις ψιλό-άκυρες παγκόσμιες μέρες, όπου υποτίθεται πως κάνουμε όλοι μαζί κάτι συμβολικό για τη συμβολική σωτηρία του σύμπαντος. Ιδιαίτερα, δε θέλω να ‘ναι εκείνη που για μια ωρίτσα κατεβάζουμε το γενικό διακόπτη του ρεύματος. Θέλω να πω, πως πρόκειται για μια δυσλειτουργική μέρα.

#Αρμόδια Αυστηρή Επιτροπή Διαλογής Απλών Ημερών Και Προαγωγής Τους Σε Παγκόσμιες,
Παράθεση Ατυχών Περιστατικών, Παγκόσμια Ημέρα No. 23 (Αυτή που κλείνουμε το ρεύμα):
1. Πνιγμένος στη μπανιέρα της γκαρσονιέρας του, βρέθηκε ο φοιτητής διαχείρισης φυσικών πόρων Ian Jacob. Κατηγορούμενη για το φόνο, η συγκάτοικός του Emma Ray. Σύμφωνα με πληροφορίες η δεσποινίς Emma Ray έκανε αποτρίχωση για ένα σημαντικό ραντεβού με την πρώην της όταν ο Ian Jacob έκλεισε το ρεύμα, συμμετέχοντας στην Παγκόσμια μέρα που κλείνουμε το ρεύμα συμβολικά για μια ωρίτσα. Η Emma Ray έγινε έξαλλη. Η μια κουβέντα έφερε την άλλη κουβέντα κι η άλλη κουβέντα έφερε μια άλλη κουβέντα που κι αυτή έφερε άλλη μια κουβέντα που είχε παρέα μπόλικες κουβέντες που κρατούσαν απ' το χέρι μικρές κουβεντούλες. Η τελευταία κουβέντα που ‘ρθε ήταν “Ό,τι και να λες εγώ ακούω μπουρμπουλήθρες μαλάκα! ».
2. Με κάρβουνο έμοιαζε ο δωδεκάχρονος Wai Chung όταν τον βρήκαν οι απαρηγόρητοι, πλέον, γονείς του. Ο κύριος και η κυρία Chung έκλεισαν το γενικό διακόπτη του ρεύματος για μια ώρα συμμετέχοντας στην παγκόσμια μέρα που κλείνουμε το ρεύμα συμβολικά για μια ωρίτσα. Κανείς δε φαντάστηκε πως ο μικρός Wai ήταν εθισμένος στο ρεύμα και μια ώρα αργότερα θα έμπηγε το δάχτυλό του, με πάθος, στην πρίζα διψασμένος για λίγη εναλλασσόμενη τάση 340 Watt.
Εδώ σταματά η ατυχής παράθεση ατυχών περιστατικών αν και υπάρχουν χιλιάδες ακόμα, διότι έχω την αίσθηση πως η ιστορία επείγει μιας και μιλά για το τέλος του κόσμου.

Οπότε όχι, δε θα ‘ναι κάποια παγκόσμια μέρα. Για την ακρίβεια δε θα ‘ναι καν μέρα. Θα ‘ναι νύχτα. Μ’ αρέσει να ‘ναι νύχτα. Δε ξέρω ποια νύχτα ακριβώς. Ίσως την πρώτη νύχτα του γάμου σας, μια νύχτα με champions league ή μια νύχτα που κάτσατε μέσα να φάτε pizza και να δείτε τη Season 6 από “Friends”. Μια νύχτα, λοιπόν. Πείτε απλά πως ο προφήτης μας, ήταν ένας άθλιος τζογαδόρος με δυο κάλπικα, χρυσά δόντια που έπαιζε ρουλέτα με τους άλλους προφήτες, γύρω από μια μπλε τσόχα, κεντημένη μ’ όλες τις νύχτες του κόσμου κι η μπίλια έκατσε στη δική του βραδιά, μόνο που δεν είδε ποτέ ποιά γιατί την είχε φορτώσει με τα ρέστα του.
Ο κόσμος δε θα ‘ναι τόσο διαφορετικός. Να, μόνο οι πολυκατοικίες θα ‘ναι ψηλότερες. Όχι πολύ, ίσα – ίσα να κρύβουν τον ήλιο από κάθε γωνιά, δημιουργώντας μια ρεαλιστική ψευδαίσθηση λονδρέζικης συννεφιάς, από ‘κείνη που ντύνει τον ουρανό τις Wednesdays όταν οι κυλιόμενες σε φτύνουν απ ’τον Subway. Θα υπάρχει κι ένα μόνιμο ψιλόβροχο από τ’ απόνερα των κλιματιστικών, αρκετά δυνατό, ώστε όλοι να ‘χουμε μια ομπρέλα μαζί μας. Θα συμβαίνει και το εξής: η βροχή θα δυναμώνει και θα χαμηλώνει ανάλογα με τη θερμοκρασία κλιματισμού στα διαμερίσματα. Έτσι τις πολύ ζεστές μέρες η βροχή θα γίνεται καταιγίδα και τις δροσερές αδύναμη ψιχάλα.
Τι έλεγα; Μα, ναι! Θα ‘ναι νύχτα. Θα ‘ναι μια ήσυχη νύχτα. Ο ουρανός θα ‘ναι μαύρος. Τ’ αστέρια θα έρθουν πιο κοντά. Θα πλησιάζουν αργά μέχρι που θα καταλάβουμε πως δεν πρόκειται γι’ αστέρια. Τελικά, θα πρόκειται για τεράστιους ψηφιακούς, λατινικούς χαρακτήρες, γραμματοσειράς Times New Roman που αιωρούνται. Θα ‘ναι ανάκατοι. Θα σχηματίσουν λέξεις κι ύστερα προτάσεις. Ok, όχι «προτάσεις», αλλά κάτι σαν μήνυμα. Ένα απλό, συμβατικό, προειδοποιητικό μήνυμα ολικής καταστροφής και τελειωτικού σφάλματος. Να κάπως έτσι:

“ATTENTION!!!!FATAL ERROR!!!!!

A Fatal exception OE has Occurred! Application will be terminated

You Really Thought Matrix was Too Sci-fi? Wrong!

Press ctrl-alt-del

Information will be lost. ALL Information will be lost!

(0555555X84288R*&6123X540…)”

Το μήνυμα θα πλησιάζει κι οι τεράστιοι, ψηφιακοί, λατινικοί χαρακτήρες, γραμματοσειράς Times New Roman που αιωρούνταν θα πέφτουν χάμω, κατάχαμα μπροστά στα πόδια μας, έτσι που θα μπορούμε να τους πιάσουμε αν δε φοβόμαστε και τόσο. Κάποιοι από μας θα μαζέψουμε μερικούς και θα γράψουμε “HELP!”, άλλοι θα γράψουμε “The End” και να κι άλλα μηνύματα :
“My name is Alex Please DON’T Delete me”, “Can I Be saved as backup”, “Google? You are the true god finally? I mean… You seem to have the most of the answers!”, “Is There Any kind of FAQ?”, “That’s it? Or this is all some kind of an update?”, “Stella Je t’aime!”, “Elvis is Alive!”, “LG Life is good!”, “La La La”, “Come with me gia na th vreis na glenthsoume together ki h anamnhsh apo th Greece 8a sou meinei gia Forever!” και πάει λέγοντας!
Παράλληλα με το απλό, συμβατικό, προειδοποιητικό μήνυμα ολικής καταστροφής και τελειωτικού σφάλματος θα εμφανιστούν κι άπειρα αρχεία όλων των ειδών. Γύρω στα 7470837430274829837402372874 TB από .flac/.mp3/.jpeg/.mp4/.avi/.exe/.dat/.mkv/.sub/.bmp/.doc και δε συμμαζεύεται θ’ αρχίσουν να σκάνε με φόρα στο έδαφος. Ένα απ’ τα .flac, το πιο ευαίσθητο δηλαδή, θα σπάσει μ’ ένα απαλό και τραγανό crack σαν εκείνο που κάνουν οι σοκολάτες όταν κομματιάζονται. Θα ‘ναι, δηλαδή προτιμώ να ‘ναι, το “Bobby Darin-Beyond The Sea.flac”. Θα σπάσει και θα παίζει παντού στο 100% volume. Από παντού μονάχα αυτό θ’ ακούγεται. Θα είναι το OST, αυτής, της άλλης μιας ιστορίας μου που αφορά σ’ ακόμα ένα τέλος του κόσμου μου! “Somewhere beyond the sea… Somewhere waiting for me…”! Μερικοί θα γουστάρετε και θα το σιγοτραγουδάτε αλλά κάποιοι άλλοι από σας θα ξενερώσετε και θα ψάχνετε, ανάμεσα στ’ άπειρα αρχεία, για τα δικά σας αγαπημένα κομμάτια ώστε να τα σπάσετε και ν’ ακουστούν αυτά. Μαντέψτε… άσχημα νέα! Τ’ άλλα κομμάτια δε θα σπάνε γιατί η ιστορία είναι δικιά μου και θα παίζει το “Somewhere beyond the sea…”οπότε κοπανάτε τα .mp3 όσο θέλετε.
Με το που τελειώσει το πρώτο κουπλέ θα ‘ρθω να σε βρω. Θα ‘σαι στην ταράτσα και θα κλαις επειδή η μητέρα σου θα σας αφήσει για να κάνει τη ζωή της, όσο προλαβαίνει, πριν καταστραφεί ψηφιακά το σύμπαν. Ο πατέρας σου αποπροσανατολισμένος εντελώς, μόνος και έρημος θα προσπαθεί να ξεγελάσει τον εαυτό του, πως του είναι αδιάφορη η απουσία της, κατουρώντας με το καπάκι της λεκάνης κατεβασμένο και χωρίς να στοχεύει με ιδιαίτερο ζήλο. Όλα αυτά θα σε χαλάσουν και δε θα ξέρεις πώς να περάσεις την τελευταία βραδιά σου στον κόσμο! Τότε θα εμφανιστώ εγώ. Χαμογελώντας θα σου πω τραγουδιστά «Δεσποσύνη; Τι λέτε; Θα μου χαρίσετε αυτό το χορό στην παραλία;». Εσύ θα με κοιτάξεις καλά, θα με κοιτάξεις λίγο καλύτερα, θα φορέσεις τα κοκάλινα γυαλιά σου και θα συνεχίσεις να με κοιτάς προσεχτικότερα και σα να ήσουν πάντα έτοιμη γι’ αυτή την ερώτηση, θα μου πεις «Όχι! Ποιος είσαι εσύ;». Δε σε κατηγορώ. Λογικό είναι ν’ αρνηθείς. Εδώ ο κόσμος καταστρέφεται ψηφιακά κι εγώ, ένας άγνωστος από ένα λεωφορείο που δεν κατεβαίνει καν στην ίδια στάση με σένα, θέλω ρομάντζο. Θα πάω στην παραλία να τη βρω με κάνα σπασμένο .jpeg σου. Που σκατά νόμιζα πως θα ‘μαι; Στη Βικτωριανή εποχή;
Αλλά για μισό λεπτό. Αυτό είναι το δικό μου τέλος του κόσμου. Εγώ γράφω αυτή την ψηφιακή συντέλεια. Τώρα που το σκέφτομαι, εσύ θα ‘ρθεις να με βρεις. Θα με ικετεύσεις με όλο σου το νάζι να πάμε να σε χορέψω στην παραλία. Θα σου απαντήσω ψυχρά «Μισό… Πρέπει να δω την ατζέντα μου.», αλλά επειδή δε θα έχω ατζέντα θα κοιτάξω αυτή του πατέρα μου. Θα καθυστερώ επίτηδες για να σε κρατήσω σ’ αγωνία αλλά από κάποιο σημείο κι έπειτα θα καθυστερώ επειδή θ’ ανακαλύπτω πως ο πατέρας μου έχει και μια δεύτερη οικογένεια στα νησιά Τσουι-του-Κο.
Θα φτάσουμε στην παραλία και θα πετάξουμε τα παπούτσια μας. Θα το παίζω ακόμα μεγάλη μούρη και τα ρέστα, αλλά μόλις μυρίσω τα μαλλιά σου θα σε φιλήσω δειλά στο λαιμό. Θα χορέψουμε ελάχιστα, γιατί θα ‘μαι ατσούμπαλος και θα σε πατάω συνέχεια, ώσπου να γλιστρήσουμε και να βουτήξουμε στα νερά. Το μαύρο σου μπλουζάκι θα γίνει μούσκεμα. Όχι. Καλύτερα άσπρο. Το άσπρο σου μπλουζάκι θα γίνει πολύ μούσκεμα. Ναι, σίγουρα άσπρο! Θα επιπλέουμε πιασμένοι χέρι με στήθος, με θέα την αναπάντεχη ψηφιακή καταστροφή. Ένα μάτσο αρχεία και κώδικες θα πέφτουν απ’ τον ουρανό και θα βουτούν, οι περισσότεροι στη θάλασσα, κάνοντας «μπλουμ», ενώ ο Bobby Darin θα συνοδεύει ευγενικά “Somewhere Beyond the Sea…”.
Οι άνθρωποι θα κάνουν από μια ευχή κάθε φορά που θα βλέπουν κάτι να πέφτει χωρίς, ωστόσο, να έχουν την παραμικρή ιδέα πως σ’ αυτές τις τελευταίες ευχές επεξεργασμένες από έναν αυστηρά εξειδικευμένο αλγόριθμο που ξεχωρίζει τις γενικές επιθυμίες μέσω τιποτένιας διαδικασίας θα βασιστεί το επόμενο update του σύμπαντος. Δυστυχώς κι ευτυχώς, μιας και τις ευχές θα τις κάνουμε εμείς οι ίδιοι και μάλιστα την ώρα που τελειώνει ο κόσμος και εν αγνοία της σημασίας τους αλλά και απαλλαγμένοι από κάθε αίσθημα ευθύνης, ο κόσμος δε θα διαφέρει και πολύ. Θα ‘ναι ίδιος σχεδόν, λίγο πιο πρακτικός και διεστραμμένος. Οι γυναίκες θα έχουν περίοδο κάθε σαράντα μέρες ενώ οι άντρες θα διαρκούν 4 λεπτά παραπάνω στο sex. Οι Beatles θα διαλυθούν ένα χρόνο αργότερα και κανείς δε θα σκοτώσει τον John Lennon. Ο Stanley Kubrick θα ζήσει πολύ περισσότερο.....κλπ.

Όμως τώρα πρέπει να κατέβω. Ακούστηκε το "Ντιν" κι άναψε η ειδοποίηση "ΣΤΑΣΗ-ΣΤΟΠ". Πάλι δεν πρόλαβα να πατήσω το κουμπί! Η αλήθεια είναι πως η αγαπημένη μου άλλη μια ιστορία που αφορά σ’ ακόμα ένα τέλος του κόσμου είναι μια άλλη. Εκείνη που μια τεράστια φωτιά σαν τα μαλλιά της Ραπουνζέλ θ’ ανάψει στο κέντρο του κόσμου και θα καίει αργά τα πάντα. Όλοι θα κάνουμε ένα τεράστιο κύκλο γύρω της. Ύστερα θα σηκωνόμαστε ένας – ένας, θα λέμε τη σημαντικότερη ιστορία από εκείνες που ζήσαμε ή ακούσαμε ή ακόμα πιο σπουδαία φτιάξαμε με τη φαντασία μας και αφού τη λέμε θα πέφτουμε να καούμε στη φωτιά. Ο επόμενος κόσμος θα βασιστεί σ’ αυτές τις ιστορίες που θα πούμε γύρω απ’ τη φωτιά. Αυτή είναι η αγαπημένη μου άλλη μια ιστορία που αφορά σ’ ακόμα ένα τέλος του κόσμου αλλά έχει μια εξαιρετικά απαγορευτική, τεχνική δυσλειτουργία που την κάνει κομμάτι άδικη ρε γαμώτο. Να βλέπετε… ο πρώτος που θα σηκωθεί δε θα προλάβει ν’ ακούσει καμιά ιστορία παρά μόνο τη δικιά του κι ο τελευταίος θ’ ακούσει όλες τις ιστορίες αλλά κανείς δε θ’ ακούσει τη δικιά του.

Δέλτα

2010-10-26T23:49:00.005+03:00

να' ναι οι νότες των προσευχών ,των παραμιλητών μας

κι η βιασύνη των αγγέλων μέσα μας;

vα 'ναι εκείνες οι φορές που ασελγήσαμε με σπέρμα μαύρο

πάνω στα άσπιλα φύλλα της άνοιξης;

ναι 'ναι τα τόσο ένοχα ένστικτα

κι αυτή η βιβλική αδυναμία μας

να αντισταθούμε στην έπαρση;

ή vα 'ναι απλώς ότι ο Διάβολος δεν μας έχασε ποτέ από τα μάτια του;

2010-10-12T16:43:00.000+03:00

Ο ΚΟΜΠΑΡΣΟΣ

Εφιάλτες ποτισμένοι νυχτολούλουδο κι έγχορδες ραψωδίες πολέμων με ανάθρεψαν
Υπήρξα μανδύας περήφανου αυτοκράτορα, φιλί ευλαβικής Κυριακής
Στενογράφος μνήμης που αφηγείται με γλαφυρότητα γέρικου ελαφιού, έψαξα τον έρωτα και την αρμονία στην ορμή του καταρράκτη
Φιλόμουσος, τυχοδιώκτης, θύμα - κουράστηκα να μ' ερμηνεύω
Άλλωστε, τι κατάφερα;
Συνένοχος σ’ ένα φόνο που διαρκεί, προσεύχομαι στα νούφαρα για τον αιώνα που χαροπαλεύει μες στο βάλτο

επιστροφή

2010-09-25T14:05:00.001+03:00

υπό το φως σελήνης ατελούς

κι υπό ζυγό εντολών ρητών

στην πόλη των Αθηνών,ξανά

βρέθηκα αναγκαστικά παρών.

άλλαξε ο τρόπος της αυγής εδώ

ούτε το φως του ήλιου με ξυπνά

ούτε του ανέμου η δροσιά μ' αγγίζει

-με παρασέρνει η ορμή των ρολογιών.

κι όπως συχνά τις νύχτες περπατώ

(συνήθειο παλιό μα υπαρκτό)

αντανακλώ ένα είδωλο δειλό

στων βιτρινών τους φωτεινούς καθρέφτες

κι όταν στα καφενεία θα βρεθώ

για μια κουβέντα με τον διπλανό,

για έναν καφέ ελληνικό διπλό,

για να ξεμπλέξω κάποιον στοχασμό

δίπλα μου ο όχλος των περαστικών

με κάνει να θρηνώ και να ρωτώ

"πώς προσπερνώ με την ματιά μου

μάτια που μοιάζουν τόσο στα δικά μου;"

πώς νοιάζομαι μόνο για μένα;

τα λάθη τα φριχτά μου να μαντεύω

σαν κακομαθημένο αγόρι το εγώ μου

να το μαλώνω και να το νταντεύω

μ' απ' την καρέκλα προσεχώς θα σηκωθώ

θα περπατήσω και θα ξεχαστώ

την πόρτα του σπιτιού μου θα περάσω

στην κάμαρη θα μπω,θα ξαπλωθώ

-και πόσο ντρέπομαι γι' αυτό

μα σύντομα θα κοιμηθώ και θα ξεχάσω.

ελπίς

2010-09-09T20:41:00.003+03:00

εσύ μ' αυτά τα μακριά ωραία δάχτυλα

και μ' αυτά τα μαυριτάνικα μαύρα σου μάτια

που βλέπουν μακριά,που βλέπουν καθαρά

δείξε μας που είναι η μητέρα που χορεύει

κάτω από τους ίσκιους των αμυγδαλιών μας

δείξε,τραγούδα μας,διασκέδασε μας

να φανταστούμε έστω αν δεν δούμε

χαλάσανε τα μάτια μας να βλέπουνε φωτιές

και οι προφήτες λέν' πως έρχονται μέρες σκληρές

με τι καρδιές να πορευτούμε εδώ,με τι αντοχές;

ξέρω,εκεί υπάρχει ακόμα ο ουρανός

στάζει το φως κάθε πρωί,πετάνε τα πουλιά

κι αν συννεφιάζει είναι για να έρθει η βροχή

κι όχι για να μας δένει μάτια και ψυχή

αυτή η τόσο εχθρική μουντάδα των καιρών

των προσευχών μας η απάντηση εσύ

κοίτα καλά,μίλα σωστά και σπρώξε μας

σε βάρκες,στόλος εραστών στον ποταμό

με τις φωνές μας θα ηρεμούμε το νερό

και με τα χέρια θα βοηθάμε τον βαρκάρη

...

- σώπα,κι ακούω ήδη τα τραγούδια των πουλιών

τα άνθη των αμυγδαλιών μυρίζω...

(πίνακας του Βινσεντ Βαν Γκογκ)

2010-09-07T13:15:00.004+03:00

''Tu m'as donne ta boue
et j' en ai fait de l' or''

CHARLES BAUDELAIRE

Στο Θανάση Β.

ΚΡΑΜΑΤΟΥΡΓΙΑ

Νύχτα ακούστηκε το πρώτο κλάμα στο μαιευτήριο της τριανταφυλλιάς
Τα μάτια έπαψαν να πληρώνουν τις ενοχές του φωτός, τα βιολιά ξόδεψαν άσωτα μελωδίες
Μια προφητεία έπλεξε τα μαλλιά της προκυμαίας, στο μάγουλο της οικοδομής το δόγμα ξανάγινε όνειρο
Χρόνια τώρα η σκουριά φιλοξενεί μετανάστες μύθων
Όμως απόψε, που η πόλη θυμίζει καράβι σε κλασσικό μυθιστόρημα, δεν αρκούμαι στη σκηνοθεσία
Πασχίζω για σένα που περνάς με αυθορμητισμό ερπετού πάνω σε κιονόκρανα
Χαράζω προμηνύματα σε μενταγιόν
Και στο δωρίζω

παζάρι

2010-09-02T21:56:00.003+03:00

έχουμε λίγες ξέρες,λίγες αντοχές

υποθαλάσσια μας πλησιάζουν πειρατές

στα χέρια τους κρατούν σπάθες χρυσές

και μες τα μάτια τους βουλιάζει το φεγγάρι

οι γοργόνες προσπερνούν και δεν μιλούν

θα τους βαραίνουν τα χρυσά του σκουλαρίκια

που κέρδισαν με λερωμένες προσευχές

όλες σκυφτές,όλες γριές,όλες με δεκανίκια

απ' τα κοράλλια ένας ήχος ορυκτός

ένας περιπλανώμενος θυμός,ένας μικρός θεός

του Ποσειδώνα θα 'ναι αγόρι ή του Άρη

δείχνει πως είν' αυτοί που 'κάναν

και την θάλασσα παζάρι

πως είν' αυτοί που νόμισαν πως ήτανε θεοί

που άπληστοι θνητοί,που νοσηροί δειλοί

αναπαράχθηκαν σαν γένος,σαν λοιμός

που μόνο στο χρυσάφι βλέπουν φως

τώρα χρυσά κανόνια σέρνουν στους βυθούς

η τελευταία μάχη με τους ζωντανούς

της Αρετής τ' αετώματα να ρίξουν

της Ηθικής τα γράμματα να σβήσουν

και τρεις αλίμονο θεοί σ' αυτούς

που μέσα στις φωτιές και τους καπνούς

δειλιάσουν,απελπιστούν και πουν

πως παραδίδονται

και πως για έννοιες άπιαστες δεν πολεμούν.

2010-07-15T15:00:00.002+03:00

Πάντα ήταν και θα είναι εκεί.

Πάντα ένιωθε μια έλξη ακατανόητη για τις παραλίες . Οχι ομως αυτες με την αμμουδια και τα ‘’οργανωμενα συμφεροντα’’ καποιων. Εκείνες με τη χονδρη πετρα, και τα βράχια γύρω-γύρω. Δεν ήξερε γιατί, ή μάλλον νόμιζε πως δεν ήξερε.Ελεγε στους δικους του παντα εκει να τον πηγαινουν. Ποτε ,με αλλα παιδακια να φτιαχνει καστρα στην αμμουδια. Πολλές φορές μάλιστα πηγαίναν με την παρέα σε εκείνη τη παραλια,Βαλσαμο λεγοταν θυμαμαι, ακόμα και όταν είχε ισχυρό βοριά, όταν η θάλασσα άφριζε και τα κύματα έσκαγαν με δύναμη στα απέναντι βράχια του κόλπου τινάζοντας ψηλά το νερό και το αλισάχνι να παρασύρεται παραπονεμένο προς τη θάλασσα. Μια θάλασσα που από ψηλά, κάτω από τον μεσημεριανό ήλιο, μοιάζει να έχει χιλιάδες αστέρια στην επιφάνειά της, αστέρια που κινούνται συνεχώς. Του άρεσε πολλές φορές να κάθεται σε εκείνο το ψηλό σημείο και να κοιτάει το νερό πριν βουτήξει, παρατηρώντας τις κινήσεις του. Παίζανε θυμάμαι με τα κύματα, καθόντουσαν με τη πλάτη κολλημένη στα βράχια και αφήναν τη θάλασσα να τους χτυπά, να τους πλένει το σώμα, να τους πλένει και την ψυχή. Μέχρι να ματωσουν.Του άρεσε να φοράει μάσκα και να κολυμπάει στα πολύ βαθιά νερά, στα «άπατα». Δεν είχε μάθει να εξισώνει την πίεση στα αυτιά του, δεν έτυχε να του το δείξει κανείς. Μερικές φορές δοκίμασε να βουτήξει βαθιά, προσπαθώντας να μη δώσει σημασία στα σημάδια του πόνου. Δεν κατάφερε να πάει βαθιά. Πόνεσε. Περιόρισε της βουτιές του στα 2-3 μέτρα, πιστεύοντας πως δεν είναι φτιαγμένος για το βυθό. Θυμάμαι σαν τώρα όμως, το πόσο του άρεσε να κοιτάει όχι κάτω, αλλά προς τον ορίζοντα, εκεί που το νερό γινόταν βαθύ μπλε, καθώς και προς την επιφάνεια, εκεί που το νερό γινόταν σαν σπασμένος, κινούμενος καθρέφτης. Στο μπλε ήθελε να χαθεί, να το αφήσει να τον τραβήξει κοντά του. Στο καθρέφτη ήθελε να προσπαθήσει να κοιτάξει μήπως δει κάτι, κάποιο μήνυμα μυστικό, γραμμένο με φως και νερό.Όταν πηγαίναν για μπάνιο με τα αλλα παιδακια ,με το ζορυ εννοειται, επαιρνε τη μασκα ,υποθετικα ,να παει μια βολτα. Σε μια από αυτές τις βόλτες, σταματήσε και εκανε μια βουτιά στα βαθιά,στα λεγομενα ασπρα-μαυρα, στη μέση του πουθενά. Η εικόνα των ηλιαχτίδων που χάνονταν στο χάος τον υπνώτισε. Αποτυπώθηκε στο μυαλό του ανεξίτηλα, όπως το σημάδι με το καυτό σίδερο που έκαναν στους μηρούς των αλόγων στην «άγρια δύση». Σχεδόν ένιωσε το κάψιμο. 5 χρόνια αργότερα, ψαρεύαν φαγκρια στο Ικαριο Πελαγος στη μέση του περάσματος,στον λακκο, στα 300-400 μέτρα νερό. Η θάλασσα ήταν «λάδι» (σπάνιο φαινόμενο) και η ζέστη μεγάλη. Δεν άντεξε τον πειρασμό και βούτηξε. Οι άλλοι φώναζαν μη τον φάει κανένα «τέρας» της θάλασσας. Κοίταξε πάλι τις ηλιαχτίδες προσπαθώντας να δει που κατέληγαν. Ένιωσε ξανά εκείνο το περίεργο συναίσθημα που είχε νιώσει και στο παρελθόν. Ένιωσε σαν μια σταγόνα στον ωκεανό, ένιωσε τη φύση να τον κυκλώνει. Είχε βρει μια πόρτα που οδηγούσε σε έναν άλλο κόσμο. Τι είναι αυτό που τον τραβάει στον αλλιώτικο αυτό κόσμο; Πολλές φορές το σκέφτεται, όχι όταν βουτάει, αλλά όταν κοιτάει τη θάλασσα.

Ένα ταξίδι μη αναστρεψιμο.

Μέχρι να βάλουμε τις στολές οι κινήσεις είναι μηχανικές, ανυπόμονες. Βάζουμε και τα πέδιλα, κοντεύουμε. Μάσκα, ζώνη και φεύγουμε. Κολυμπα για λίγο ανάσκελα χαιρετώντας, καθώς απομακρυνόνται, αυτούς που μένουν πίσω στην ακτή.Αν υπαρχουν.Συνηθως δεν υπαρχει κανεις.Κανεις δεν συμβιβαζεται να περιμενει αυτη την ατερμονη τρελα του...
Γυρνά μπρούμυτα και το ταξίδι αρχίζει. Το πρώτο που βλέπει είναι ο ρηχός βυθός, το πρώτο που ακούει η ησυχία, η ανάσα και η καρδιά του. Απομακρύνεται όχι μόνο από την παραλία, αλλά και από το σύνολο των στοιχείων που αποτελούν την ανθρώπινη φύση του. Ένα κρυφό μέρος του εαυτού του μεγενθύνεται και το υπόλοιπο μικραίνει, σχεδόν εξαφανίζεται. Φτάνει στην περιοχή που θέλει και σταματά. Η εικόνες τον καθηλώνουν, τον μαγεύουν νομίζω. Χαλαρώνει και παίρνει μια τελευταία μεγάλη ανάσα. Γνωρίζει καλά πως το ζευγάρι του θα βρίσκεται στην επιφάνεια και θα τον περιμένει για λόγους ασφάλειας. Έτσι μπορει να χαλαρώσει καλύτερα και να απολαύσει τις βουτιές του. Με τον ίδιο τρόπο θα του το ανταποδώσει και αυτος όταν έρθει η σειρά του να βουτήξει. Η ελεύθερη κατάδυση είναι άθλημα αλλυλεγγυης. Ξεκινάει τη βουτιά με μια λαχτάρα, με μια επιθυμία να δει ξανά το μπλε, να δει ξανά το σπασμένο καθρέφτη της επιφάνειας.Οι βουτιές δεν έχουν στόχο τα ψάρια. Αν ήθελε μόνο τα ψάρια, θα πήγαινε στο ψαράδικο που έχει σίγουρα. Ίσως ποτέ να μη γίνει καλός ψαροντουφεκάς. Γιατί ποτέ δεν θα καταφέρει να δει τα ψάρια σαν μοναδικό στόχο του, δεν νιώθει και πάρα πολύ σαν κυνηγός. Δεν τον νοιάζει αν δε πιάσει ούτε ένα ψάρι. Αν είχε αποκλειστικό στόχο τα ψάρια θα είχε σταματήσει από καιρό να ασχολειται.Η ελεύθερη κατάδυση του δείχνει έναν άλλο κόσμο. Παρατηρει γύρω του και θαυμάζει την υποβρύχια ζωή. Νιώθει μικρός και ασήμαντος.Για να καταλαβει κανεις,αρκει να κοιταξεις μεσα απο ενα αεροπλανο την ωρα που απογειωνεται και να συλλογιστεις πως νιωθεις εκεινη την στιγμη. Νιώθει πολυ άσχημα οπως κινειται σε σχέση με αυτά τα γεμάτα χάρη πλάσματα. Προσπαθει να μάθει τη γλώσσα τους, θέλει να τους μιλήσει. Νιώθει τις αδυναμίες του και τους περιορισμούς του. Η ανάγκη για οξυγόνο τον αναγκάζει να επιστρέφει στην επιφάνεια πιο συχνά από όσο θα ήθελε. Προπονειταιι όσο μπορεί για να γίνει καλύτερος.Υδροβιότερος θα συμπλήρωνα. Προσπαθεί να καταπολεμήσει τις ανθρώπινες αδυναμίες του, τους περιορισμούς του σώματός του να ξεπεράσει, να αποκτήσει περισσότερη υδροβιότητα. Προσπαθεί να επικοινωνήσει με τη θάλασσα καλύτερα. Εκείνη του μιλάει συνέχεια, αυτος όμως νιώθει ανήμπορος να της πει αυτά που θέλει.Έχει νόημα μια τέτοια αναζήτηση; Πιθανότητες επιτυχίας δεν έχει σίγουρα, αυτό το ξέρω. Είναι καταδικασμένος στην αποτυχία. Δεν θα καταφέρει ποτέ, όσο και αν προσπαθει να γίνει ένα με τη θάλασσα. Όμως νόημα έχει σίγουρα. Μέσα από την προσπάθεια αυτή ισορροπει. Καταλαβαίνει καλύτερα το σώμα του, το μυαλό του, τους περιορισμούς του, το ότι είναι ένας κοινός άνθρωπος. Και αυτό σε κάνει καλύτερο άνθρωπο πιστεύω.Όταν βγαίνει από το νερό, είναι διαφορετικός. Θέλει να παραμείνει σιωπηλός, να μην επιστρέψει σε τούτο τον κόσμο, αλλά θέλει και να μοιραστει αυτά που είδε. Αυτά που αισθάνεται όμως είναι δύσκολο να τα πει. Μερικά από αυτά πρέπει να τα νιώσει κανείς για να τα καταλάβει.

Τώρα κατάλαβε.

Πολύ πρόσφατα κατάλαβε ακριβώς γιατί του αρέσουν οι παραλίες με τα ψιλά βότσαλα και τα άγρια βράχια γύρω-γύρω. Και πιστεύω πως για τον ίδιο λόγο άρεσαν και στις παιδικές του παρέες και αρέσουν και τώρα σε πολλούς ανθρώπους άσχετα αν δεν το καταλαβαίνουν. Δεν είναι η έλλειψη του κόσμου αυτή καθεαυτή. Απλά η έλλειψη του κόσμου μεγεθύνει το φαινόμενο λόγω της ησυχίας που επικρατεί συνήθως.Οι ήσυχες αμμουδιές του νότου, σπάνια έχουν κύματα. Μας δείχνουν μια ήπια εικόνα της φύσης. Οι άγριες όμως παραλίες είναι πολύ διαφορετικές. Μας κάνουν να ανοίγουμε περισσότερο τα μάτια και τα αυτιά μας. Μας δείχνουν τη φύση σε όλη της την ένταση και δύναμη. Τα χρώματα στις πέτρες πιο έντονα, οι ήχοι του αέρα και των κυμάτων πιο δυνατοί, το μπλε του νερού βαθύτερο.Τα τοπία αυτά τα ακραία, που μας δείχνουν τα κρυμμένα όρια της φύσης, σε προτρέπουν να εξερευνήσεις και τη δική σου κρυμμένη πλευρά. Είναι σχεδόν μαγικό. Σου ξυπνούν ένα ένστικτο τόσο δυνατό που βασανίζεταιι αν δεν κάνει έστω μια μικρή βουτιά. Μια μικρή βουτιά, ένα μικρό μαγικό ταξίδι που εισαγωγή και επίλογο θα έχει πάντα τους ήχους, τα χρώματα και το άρωμα της θάλασσας.

Εμπνευσμένο και αφιερωμένο στον Κο Παναγιώτη,μεγάλο δάσκαλο της ελεύθερης..
Αφιερωμένο σαυτά τα δυο νησιά που οταν το διαβάζεις σου έρχονται στο νού τα βαθυγάλανα νερά τους....
Την Σαμοθράκη και την Σάμο
Αφιερωμένο σε αυτούς που θέλουν να νιώσουν για μια στιγμή πως αεροβατούν στα όρια αρνητικής και θετικής πλευστότητας...

Πρόσκληση

2010-07-07T09:54:00.003+03:00

Λοιπόν με λιτά λόγια προσκαλούμε όποιον-όποια διαβάσει αυτην την πρόσκληση την Παρασκευή 9/07/10 και ώρα 20.30 στο καφενείο "Οι Φίλοι" Κεραμικού και Σαλαμίνος στο Μεταξουργείο,
στο οποίο θα μεταβούμε άπαντες μουτζούρηδες για Ούζο-Μπύρα-Ρακί κλπ.
Θα χαρούμε να τα πούμε και απο κοντά.
Χαίρε.
(6938851433-για τυχόν διευκρινίσεις)

2010-07-05T20:19:00.000+03:00

ΜΩΑΜΕΘ Ο ΠΟΡΘΗΤΗΣ

Ποθώντας να ξαφνιάσω τον ήλιο,

Ορμήνεψα την πεταλούδα

Χειραγώγησα το στάχυ

Υπαγόρευσα σε κάθε χείμαρρο το νέο ήχο

Θέλησα μες στην έκσταση της ρώμης μου ν' αρπάξω την πορφύρα

Και τα κατάφερα

Τώρα, στριμωγμένος εδώ, δε σέβομαι παρά μόνο το ανυπόταχτο λιβάνι

Τώρα, γυρνώ στα λόγια σου Χριστέ,

Πως η υστεροφημία κάθε αυτοκράτορα χωρά σε μια λακωνική μνεία φεγγαρόφωτος.

γκρί

2010-07-05T16:04:00.005+03:00

τώρα βλέπω να συννεφιάζει ξανά

μια συρτή βροχή,αργοκίνητη

σε κάθε μπαλκόνι μια κεραία

σε κάθε κεραία μια σταγόνα

σε κάθε σταγόνα μια προσεχώς πτώση

οι άστεγες μορφές ψάχνουν να κρυφτούν

σε ράδιο-φονικές εκπομπές

σε ηλεκτροφόρες σειρές

σε υπόστεγα-κανάλια

και σε φυλλάδες πλαστικές.

μια τσιμεντένια προτομή εδώ

μια φωτισμένη επιγραφή εκεί

στο ενδιάμεσο χάσμα σιωπής

μια μηχανή-τάσεις φυγής

κόκκινο,πράσινο,πορτοκαλί - φανάρι!

το μίσος τσαλακώνει τις ψυχές.

οι περισπούδαστοι συντονιστές

οι τόσο αφελής συντονισμένοι

αλληλοραίνονται με χώμα συνεχώς

και δυστυχώς η μέρα δεν αργεί

που θα βρεθούν κι οι δυο θαμμένοι.

τελείες

2010-06-28T16:07:00.009+03:00

τελείες,τρύπες,πυροβολισμοί

βολές στο άσπρο μου χαρτί

με διαπερνούν και με ξυπνάνε

κι άλλες φορές στίγματα μαύρα και πηχτά

χαλάνε την όποια καθαρή μου έκταση.

μονές τελείες.

απόλυτες και τελειωτικές

κλείνουν ότι νόημα φαντάζομαι

ότι ιδέα στοχαστώ και

όποια ίχνη έρωτα

κάνουν το λάθος να φανούν,

υπόλογες κι αυτές στο κάθε τέλος.

δύο τελείες..

ανολοκλήρωτες αγάπες

με στοιχειώδεις αντοχές

ελλειμματικά νοήματα και επαφές

που καταλήγουν σε ενοχές

που καταλήγουν σε σκοτάδια

που καταλήγουνε σημάδια

ρημάδια..

τρεις τελείες...

αποσιωπητικές

να σου αφήσω ένα γράμμα στο τραπέζι

κάποια Δευτέρα ή Κυριακή

με τρεις τελείες-προσευχές

για όσα δεν επέτρεψε το χθες

να ελπίσουμε...

Φάρμακα

2010-06-25T19:26:00.000+03:00

Το όπιο του λαού, η παγκόσμια πρέζα
Αυτό το φάρμακο
Που από μωρά μας ρίξανε στο γάλα
«Προστοζήν»
Σιρόπι φαρμακευτικό λέει καταπολεμά την πείνα
Με αντίτιμο εκατοντάδες χιλιάδες
Εκατομμύρια εκατοντάδες χιλιάδες
Ώρες ζωής
Συχνά και θανάτου
Άλλων.
Οξαποδώ
Έμποροι θανάτου
με όλο σας το στόλο των πολιτικώς ορθών
ντήλερ
Προτιμώ την πείνα να κάνω ποιήματα
Με οδηγό
Μια πινακίδα που αναβοσβήνει κρυφά τις νύχτες
Και δείχνει το δρόμο και τον τρόπο
Χαιράμενη κρυφά την παρολίγο καθεστωτική συνωνυμία
[  Προς το Τζιν ]
–είναι κι αυτό μια μορφή αντίστασης, πώς να το κάνουμε

Μικρό Αθηναϊκό χαϊκού

2010-06-14T22:47:00.001+03:00

Καλή νύχτα
πλέει πήχτρα
η βάρκα μας

Στο τιμόνι
υφαίνει, ξηλώνει
ο θάνατος

Πριν χαράξει
θα 'χει αλλάξει
η ρότα μας

Ζω, πεθαίνω;
δε ρωτώ, ανασαίνω
φεύγοντας

Λειώνει το μπουκάλι
πάσα στο φεγγάρι
το τσιγάρο

Κι αν μακρύνω
τώρα πίνω
τ' άλλα ασήμαντα

Άγχη

2010-06-14T22:45:00.000+03:00

Άγχη νεκρών
Θανατερός ο ύπνος ώρες-ώρες
λυσσάω να λιώσω κάτω απ' την κουβέρτα, να χυθώ
κολλώδης πάνω στα γρανάζια του Ρολογιού, να σταματήσει να μην
ξαναξυπνήσω.
Και φουσκώνω τον κίτρινο δειλό χιτώνα μου στον άνεμο
να φρενάρω το τρελό σκυλί που κωλοσέρνει το σαρκίο μου
πάνω από κάθε πέτρα, μέσα σε κάθε λακκούβα
Μες στον ύπνο μόνο τολμώ να ελπίσω
σε ένα ρητό, αδιαπραγμάτευτο τέλος συμπαντικής εξάχνωσης.

Άγχη ζωντανών
Ακόμα και στον ύπνο μισανοίγω και κοιτώ με απέχθεια
το νάιλον ρούχο των εξόδων μου
που πάντα πιστό με γυρίζει πίσω με ασφάλεια
οι ταξιτζήδες το αναγνωρίζουν μες στο σκοτάδι
με σηκώνουν απ' τις γωνιές
και με αφήνουν κάθε ξημέρωμα πάνω στην ίδια πλάκα,
τσαντισμένη
πέφτω μέσα στην τρύπα και κάνω πως κλείνω τα βλέφαρα πάνω απ' τις
φαγωμένες κόγχες.
Αύριο τα πόδια μου μπορεί να με βγάλουν
εκτός πόλης, στα σκονισμένα περίχωρα,
εκεί που δε με ξέρει κανείς
εκεί που δεν θα απορεί κανείς, ελπίζω,
που είμαι τόσο
χλωμή.
Όλοι οι εξαντλημένοι πεζοπόροι είναι χλωμοί.

Espionage

2010-06-14T22:43:00.000+03:00

Και οι πιο διάφανές μου σκέψεις ανεπιτυχώς
μασκαρεμένες
ντυμένες κορδέλες κόκκινες,
γυαλιά μεγάλα σαλτιμπάγκου
πάλι σέρνονται απ’ τον αστράγαλο ως δώρα
ζόρικα προσφέρονται ως δώρα
στον εκπαιδευμένο ύπνο σου μάγε
που τυραννάς σοφά όλα τα καντόνια
του κράτους μου

κοιμήσου μάγε
τα όνειρά σου θα με ρουφιανέψουν αποτελεσματικά
κι απόψε
Το παραμιλητό μου γίνεται υγρασία που πέφτει στο χώμα
και φτιάχνει λάσπη
πατάω αφελώς πάνω της κι αφήνω ίχνη
Παραμιλάω αφελώς και γδύνομαι
σκεπάζω με τα εσώρουχα το κίτρινο φεγγάρι
και βγαίνω να κάνω αντίσταση
να γράψω με σπρέυ συνθήματα στους τοίχους
«Αλληλεγγύη σε Μένα!»

Αλίμονο από μένα
δε βλέπω αλυσίδες για να σπάσω
δε βλέπω μαγεία να ξορκίσω
και πώς να εξοριστώ από ‘μένα.

το μπάσο των λυγμών

2010-06-12T12:12:00.003+03:00

σ'ενα ποτήρι για κρασί

σ'ενα δοχείο για μελάνι

πουλιά του σκοταδιού

σκαρφαλώνουνε την νύχτα.

οι ώρες είναι αρκετές.

όταν ο χρόνος τινάζεται

ξεδιπλώνει χρόνο

για όλους.

να ακουστεί το κίτρινο

το μπάσο των λυγμών

και της αιώνιας αχλής

το τέλος να βρεθεί .

ειδάλλως έρχονται κραυγές,

έρχονται αποκρουστικές

συνεχόμενες και παρατατικές

καταιγίδες και βροντές...

και για τους ναυαγούς

καμιά σχεδία ή πατρίδα.

-γεράσαμε νωρίς χωρίς ρυτίδα.

άνοιξη

2010-06-02T22:45:00.003+03:00

αποποιούμαι των εννοιών μου

σε φόντο ανοιξιάτικο και μωβ

μ' εναν σάλτο προσγειώνομαι στ' αστέρια

και θα κατέβω μόνο αν ο λόγος είναι σαφής

ανοίξανε ορμητικά οι πόρτες στις αυλές

οι ποιητές σπάσαν τα μελανοδοχεία

και το μελάνι,ελεύθερο πια,γράφει

λέξεις καινούργιες πάνω στο χαρτί

είναι που οι πεταλούδες γίνανε πουλιά

είναι που ότι αφήνεις μέσα στον χώρο

θα σε βρει μέσα στον χρόνο,παρατατικός

και μέλλοντας-έρωτας και το αύριο παρών

σημαδεύω το φεγγάρι με μπογιά,

μέσα στην θάλασσα μαζεύω την αρμύρα,

από τα πρόσωπα που ερωτεύονται συλλέγω φως,

πυροβολώ βραδυφλεγώς την άνοιξη

-χύνεται καλοκαίρι.

Μια Πορνογραφία

2010-05-28T04:58:00.006+03:00

("Une Femme Habitee" by Josephine Sacabo)

Φλυαρία ενός πρώτου ραντεβού, ορνιθοσκαλίζει τη διατεταγμένη σιωπή.
Είναι άραγε το κορμί σου, όπως το βλέπουν όσοι αυνανίζονται τις νύχτες μαζί σου;
Μικρή, σ’ άρεσε να κρυφακούς τα σύννεφα να βροντάνε.
Μ’ ένα σκίτσο στις λευκές κόρες της. Έτσι φαντάστηκε, η νεοσύλλεκτη πόρνη, τον πρώτο πελάτη της, λίγο πριν ανοίξει η πόρτα της κάμαρης.
Μα τι όμορφος! Ο τρόπος που ανοίγεις τα πόδια.

Σιωπή ενός μεσαίου ραντεβού, καταπίνει τη φασαρία των κρεβατιών που τρίζουν.
Αυτοί που χύνουν τις νύχτες, μ’ εσένα στη χούφτα τους, δεν έχουν δει τίποτα.
-Μη! Μην κλείνεις τ’ αυτάκια σου. Μονάχα σύννεφα είναι που βροντάνε.
«Απαίσιο! Καθόλου κολακευτικό!». Δήλωσε η τσατσά και δεν την κοίταξε ποτέ ξανά,
στα μάτια.
Μα τι όμορφος! Ο τρόπος που κλείνεις τα πόδια.

Κραυγές!
Οι οργασμοί που υποκρίνεσαι, η μοναδική μουσική που ‘χω ακούσει.

2010-05-24T21:57:00.002+03:00

Ο ΤΣΑΓΚΑΡΗΣ Τ’ΟΥΡΑΝΟΥ

Ειρωνικότερος κι απ’τα σημεία στίξης, πιο ευέλικτος κι από ‘να νόμισμα, σκληρότερος κι απ’το ίδιο το θέατρο

Φιλόδοξος όσο ένα μελλοντικό μουσείο

Είναι το λούσο δυο ματιών μπροστά απ’το τζάκι, το πείσμα της μελάνης, το μαράζι του ρυακιού

Αυτός που βουτάει στα έγκατα μιας τουλίπας αναζητώντας το μάγμα των χειλιών σου

Είμαι η ροπή των δαχτύλων μου

Οφθαλμαπάρτυ

2010-05-17T05:49:00.003+03:00

Προφανώς, έτσι είναι. Πραγματικότητα μέχρι εκεί που φτάνουν τα μάτια. Όλα καλοβαλμένα, ως και την ευτελή λεπτομέρεια. Δαύτος, ναι αμέ και δαύτος, ένα κομμάτι κρέας να πάλλεται στο tempo. Tempo σιωπηρό, χορευτικό μα και πρωταρχικό. Μαρτυρικά πρωταρχικό. Προφανώς.

Έμεινε τελευταία. Ένα slim τσιγάρο στέκεται καυλωμένο ανάμεσα στα χείλια της. Εκεί, στη μικρή λακκούβα του κάτω χείλους της, το γαμημένο. Ανοίγει το στόμα της. Το τσιγάρο πέφτει στο πάτωμα. Ο καπνός ζωγραφίζει, με διάφανα σπιράλ φαντάσματα, την πτώση. Χάμω τώρα. Μια ευθεία γραμμή καπνού ορειβατεί ως το ταβάνι. Πλησιάζει σε δαύτον. Η τελευταία χειραψία της βραδιάς. Το χέρι ζεσταίνεται για δεύτερα. Φεύγει. Ο υπέροχος κώλος στο ξεκίνημα των ποδιών της κουνιέται στο tempo. Tempo σιωπηρό, χορευτικό μα και πρωταρχικό. Μαρτυρικά πρωταρχικό. Τα κότσια του υποχωρούν, πανηγυρίζοντας διακριτικά, όσο οι σάλπιγγες ανάμεσα στα σκέλια της ψάλλουν το εμβατήριο της υποχώρησης με πάθος. Λες και παίζουν στο Carnegie Hall οι καριόλες. Καλά κάνουν. Είναι κρίμα να νικάς όταν υπάρχει τόσο ωραία μουσική για να χάσεις. Και τώρα μόνος. Τέρμα οι χαιρετούρες. Οφθαλμοφανώς πανομοιότυπες. Σαν την έκθεση απ’ τις φωτοτυπίες των οπισθίων του Δ.Σ. της Α.Ε. με την επωνυμία :“Προτιμότερο να σου βγει τ’ όνομα παρά το επώνυμο αλλά ακόμα καλύτερα να ‘χεις απλά ένα ευφάνταστο παρατσούκλι ” λίγο μετά το launch break και ελάχιστα πριν το meeting που κάνει και δαύτον ν’ απεχθάνεται τη δουλειά του. Προβαρισμένα χαμόγελα ξεσηκωμένα από διαφημίσεις οδοντόκρεμας, υιοθετημένες ατάκες αγνώστου πατρός και «Εις το επανιδείν» ίδια μ’ αυτά που ακούγονται στα προεκλογικά κέντρα λίγο πριν τα exit poll. Α! Και βλέμματα.

Ladies and gents… το reunion μόλις σπαταλήθηκε. Σπαταλήθηκε με τόση δεξιοτεχνία, όση και η 7η ώρα της Παρασκευής: «Οικιακή Οικονομία». Είναι μόνος στο ρημαγμένο σαλόνι του. Οι τοίχοι γεμάτοι από σχολικές φωτογραφίες. Φαίνεται καλή ιδέα ακόμα. Χάμω ένα τσιγάρο slim καπνίζει, πατημασιές που μαρτυρούν πως κανείς δεν ξέρει χορό φαινομενικά, τρίμματα από barbecue chips – μπαγιάτικα σαν τ’ αστεία του προέδρου του δεκαπενταμελούς που ακόμα ζούσε απ’ τη μίζα που ‘χε βγάλει απ’ τα t- shirt της πενταήμερης-, μικρά κοφτερά γυαλιά κι απροσδιόριστες συμπυκνωμένες μπίχλες. Λες και βλέπει στα πλακάκια, να καθρεφτίζεται η φάτσα του 23 χρόνια πριν. Τότε που τα ‘βάζε με την ακμή λίγο πριν το ραντεβού, παλεύοντας να δείχνει δέκα μέρες μεγαλύτερος. Όλα δείχνουν τελείως χάλια. Ανεπανόρθωτα χάλια, σαν τη ψυχολογία της καθηγήτριας ιστορίας τους – που διατηρούσε τη μεγαλύτερη συλλογή από γελοία τικ στη μούρη της- μέχρι να χτυπήσει το κουδούνι του διαλείμματος ή του επόμενου γύρου σε κάποιο ρινγκ, που όλοι στοιχημάτισαν στο χαμένο εκτός απ’ τον παππού με την αξιαγάμητη γκόμενα στα γόνατά του. Πίνει την τελευταία γουλιά bourbon. Αφήνεται. Σκάει στον τοίχο. Απορυθμίζεται. Το στόμα του εκτοξεύει το bourbon σα ζουληγμένη μπουγελόφατσα. Το bourbon πετά και πέφτει σταγόνα – σταγόνα σαν ανοιξιάτικη, βρώμικη μπόρα. Μια σταγόνα σέρνεται ως την καύτρα του slim τσιγάρου. Το τσιγάρο τσιτσιρίζει. Τσιτσιρίζει ένα tempo. Tempo σιωπηρό, χορευτικό μα και πρωταρχικό. Μαρτυρικά πρωταρχικό.

“What does it matter, a dream of love

Or a dream of lies...

......................
'Cause hell is boiling over

And heaven is full

We're chained to the world

And we all gotta pull”

Το bourbon αρπάζει. Μικρές φωτιές παντού. Τσουρουφλίζουν τα πάντα. Οι φιγούρες στις σχολικές φωτογραφίες ζωντανεύουν. Α! τα βλέμματά τους. Γεμάτα από προσδοκίες που ντόπαραν. Τώρα σοδομίζουν δίχως ίχνος ευχαρίστησης. Ένας – ένας βγαίνουν απ’ τις φωτογραφίες και χάνονται στις φλόγες. Κανείς τους δεν ήρθε σήμερα. Κάποιοι άλλοι ήρθαν που τους έμοιαζαν. Άγνωστοι όλοι. Άλλοι. Το puzzle πρέπει να ήταν λειψό εξ’ αρχής.
Ένα μάτσο click για view σε profiles –ταυτόχρονα και συγχρονισμένα – το εκκωφαντικό χειροκρότημα. Το τσιτσίρισμα έσβησε ανεπαίσθητα.

“And we're all gonna be

...just dirt in the ground”

Σειρήνες. Ήχος πυροσβεστήρα. Ανοίγει τα μάτια. Το ταβάνι καταρρέει. Το φως σκάει μέσα.
Το τελευταίο που είδε : Ένα μίνι ουράνιο τόξο στις αποχρώσεις του γκρι που δεν άρχιζε και δεν κατέληγε πουθενά.
«Ραντεβού στο τέλος του ουράνιου τόξου, εκεί που βρέχει χρώματα, μυρωδιές από αρώματα και ζαχαρωτά φωσφορίζουν το βράδυ φλερτάροντας τις γλώσσες. Εκεί που ζουν τα πρόθυμα κορίτσια και τα ντροπαλά αγόρια. Εκεί. Εκεί που η αγάπη και το μίσος θα γαμηθούν ξανά -παρά την κατακραυγή- κι απ’ την αιμομιξία τους θα εκραγούν και θα σκορπιστούν σε μικρές, απροσδιόριστες, συμπυκνωμένες μπίχλες. Και κάθε φορά που τυχαίνει να κυλιόμαστε στη μπίχλα, «Σ’ ερωτεύομαι» θα σου ψιθυρίζω. Μέχρι να γίνουμε κι εμείς μια απροσδιόριστη, συμπυκνωμένη μπίχλα, χάμω.»

Εμφανώς, έτσι θα είναι. Φαντασίωση μέχρι εκεί που φτάνει η ανάσα. Όλα κακοβγαλμένα, ως και την ευτελή λεπτομέρεια. Δαύτος , ναι αμέ και δαύτος, μια οφθαλμαπάτη με πόδια που έχασε το tempo. Tempo σιωπηρό, χορευτικό μα και πρωταρχικό. Μαρτυρικά πρωταρχικό. Εμφανώς.

η εποχή της διαφθοράς

2010-05-12T23:10:00.001+03:00

να αφήσουμε τα όνειρα μας στους τροχούς?

κρυστάλλινες μπαλαρίνες χορεύουν μέσα στα σίδερα,

οι δακρυγόνες αιτίες μόνο σε μεταλλικά μπουκαλάκια

και ο ορίζοντας μακριά όπως πάντα

παντού σημάδια φωτιάς,χάνουμε έδαφος

όσο χαμογελάμε στις φλόγες,χάνουμε έδαφος

μην μου κλείνεις τα μάτια,χάνουμε έδαφος

μείναμε πολλοί-λίγοι,χάνουμε έδαφος

παραιτήθηκε η άνοιξη,τέλος οι αυθορμητισμοί της

και οι αμυγδαλιές καταπίνουν τα θαρραλέα φύλλα τους

αρχίσαμε να συμπαθούμε τους χειμώνες τώρα

παθητικά,σιγά-σιγά,στα σίγουρα

οι νεολαίοι εραστές δεν κοιτάνε ψηλά

χαμηλώνουν το βλέμμα στις σειρήνες των πυροσβεστικών

και λιμνάζουν οι επαναστάσεις στα μυαλά τους

λιμνάζουν οι επαναστάσεις στα μυαλά τους

καπνοί κι αδίστακτοι καιροί για προσευχές

οι ποιητές μετακόμισαν σε άγνωστα κλίματα

μικρά παράθυρα κι αποδημητικά πουλιά.

δειλά μυαλά

στης εποχής τη διαφθορά.

αλάνι

2010-04-28T23:06:00.005+03:00

(εμπνευσμένο από το τελευταίο βιβλίο του Nick Cave
"Ο Θάνατος του Μπάνι Μανρό")

στόχος μας είναι να απολαύσετε τα πάντα!

τους γιγάντιους χάρτινους ελέφαντες,

τα πρασινο-κόκκινα χριστουγεννιάτικα ζαχαρωτά,

τα απανωτά "τσίκ" του αναπτήρα πριν το φώς της φλόγας

αλλά και τα άρρυθμα τιτιβίσματα των λερωμένων περιστεριών!

να περπατήσετε νύχτα στο υγρό τσιμέντο του λιμανιού

(χωρίς να έχετε αποφασίσει συγκεκριμένο προορισμό)

ξεφυσώντας άτεχνα κυκλάκια καπνού

από την πιο φτηνή μάρκα τσιγάρων.

μην περιμένετε αστικά λεωφορεία

και καθώς πρέπει λιμουζίνες

με οδηγούς μέσα σε σιδερωμένα πουκάμισα.

-μην περιμένετε τίποτα βασικά!

σκοντάψτε και σωριαστείτε στο έδαφος άφοβα

το πολύ πολύ να ανοίξει καμιά μύτη

ή να σκιστεί κανα χείλος από το πέσιμο

φτύστε ένα "γαμώτο!" και συνεχίστε την βόλτα,ανέμελα.

εκτονωθείτε σεξουαλικά ακόμη και με την πιο μικρή αφορμή

φθηνό ξενοδοχείο,στενή τουαλέτα κοιμητηρίου,σκοτεινή γωνία...

συντονιστείτε στον έμφυτο διονυσιακό σας ρυθμό.

στόχος μας είναι να απολαύσετε τα πάντα!

τους στραπατσαρισμένους λαγούς και τις παιδικές εγκυκλοπαίδειες,

τα τζάμια και τα σπασμένα τζάμια

τα ατυχήματα αλλά και τα ευτυχήματα των ημερών

καθώς και όλα τα τίκ-τάκ των αρρύθμιστων ρολογιών τσέπης.

κι αν μετά από μια πορεία μεθυσμένων βημάτων

βρεθείτε σε μια αίθουσα κυριλέ,που θυμίζει μέγαρο

με θεωρεία,περίτεχνα ταβάνια,βελουτέ κουρτίνες και πολύ κόσμο

ψάξτε το σημείο που θα ακούγεστε καλύτερα

πάρτε μια γερή τζούρα whiskey,

ανάψτε το τελευταίο "Lambert & Butler" του πακέτου

και τραγουδήστε το ωραιότερο κομμάτι σαξοφώνου

μονάχα με το στόμα σας!

"ο κόσμος είναι όντως ένα δύσκολο μέρος για να είναι κανείς καλός Μπάνι!"

2010-04-18T20:51:00.003+03:00

IMPROMPTU

Στο αρμονικό καρδιογράφημα ενός πενταγράμμου

Οι κύκνοι συνεχίζουν τις ανιαρές χορογραφίες

Τα κρύσταλλα της βιτρίνας ανταγωνίζονται το ναρκισσισμό των περαστικών

Ώσπου, τα χνώτα ενός ζητιάνου αποκαλύπτουν το χρησμό στο τζάμι

- Όταν η μουσική συμβαίνει, ο Θεός περισσεύει.Ένα πλήκτρο αρκεί-

Ξαφνικά, η ορχιδέα της σοφίτας ψέλνει μ’όλη της τη δύναμη λαϊκοτράγουδα

Η κρούστα της πολιτείας ραγίζει από τα χοροπηδητά των αγγέλων

Στο πάρκο, ένα κορίτσι γδύνεται προκαλώντας την ορμή του ευκάλυπτου

Μια νότα ήταν αρκετή

Για την ονείρωξη του αηδονιού

Πάτσι

2010-04-08T23:18:00.004+03:00

(Drawing By Zdzislaw Beksinski)

Τέλος._

[Frame]**Ακίνητο κάδρο. Συμπαγές σκοτάδι, στο χρώμα του άνθρακα. Μπουμπουνητό! Το σκοτάδι σπάζει, τσαλακώνεται σαν καβουρδισμένο αλουμινόχαρτο και τρίζει. Ταρακουνιέται, όπως ένας κάδος απορριμμάτων σε δίαιτα μετά από ελεγχόμενη έκρηξη τρομοκρατικής επίθεσης που είχε προαναγγελθεί στην εφημερίδα “Μεγάλες Ευκαιρίες Χωμένες Σε Μικρές Αγγελίες!” . Ψηφιδωτό σκοτάδι, από τρισεκατομμύρια καπνιστά καρβουνάκια. Το πεφταστέρι ανάβει. Σκαρφαλώνει αργά και καρφιτσώνεται στη θέση του, προσεχτικά. Ένα μάτσο από πρότυπες (καθόλου πρωτότυπες δε) ευχές και παραγγελίες, άπληστων πιτσιρικιών, σιροπιαστών ρομαντικών και ερασιτεχνών τζογαδόρων επιστρέφουν στα υγρά –από τα σάλια- χείλη τους. Ο κεραυνός εκσφενδονίζεται απ’ το τσιμέντο, σκαρφαλώνει σαν κισσός τη νύχτα και χώνεται στα κοκκινωπά σύννεφα –μοιάζουν με πυρκαγιά. Όλα βάφονται μπλε για τόσο δα λίγο –λες και πνίγονται σ’ ένα αυτοσχέδιο Blue Hawaiian, φτιαγμένο απ’ έναν κομπογιαννίτη barman, άθλιο στις συμβουλές που έχουν να κάνουν με γκόμενες, που το παράκανε με το Blue Curacao. Οι καμπουριασμένες λάμπες του πεζοδρομίου τρεμοπαίζουν ναζιάρικα, σαν πόρνες σε πιάτσα μια νύχτα με αναδουλειά κι ανάβουν όπως και τα σκονισμένα κιτς φωτιστικά στα σπίτια κάποιων ξενύχτηδων ή φοβητσιάρηδων. Το ρεύμα γυρνά στις ηλεκτρικές συσκευές ανάβοντας τα λαμπάκια τους. Μερικές τηλεοράσεις ξυπνούν στο telemarketing φωτίζοντας τους λιωμένους τηλεθεατές που κοιμούνται στη γούβα του –γεμάτου από τσιγαρότρυπες- καναπέ. Τα σύγχρονα όργανα γυμναστικής λιγουρεύονται τις μπυροκοιλιές και τα σωσίβια των αποκοιμισμένων τηλεθεατών και τους τηλεφωνούν για να τους πάρουν σε προσφορά και να τους κάνουν φέτες.
Νερά, σκαρφαλώνουν τα μπουκωμένα φρεάτια και ξαναμπαίνουν στα στραβά αυλάκια του δρόμου. Αργά, είτε πηδούν σε σωλήνες και σέρνονται προς τις ταράτσες είτε ανεβαίνουν μικρές ανηφόρες. Η Γερτρούδη περπατά με την όπισθεν. Το νερό πλατσουρίζει κάτω από τη μπλε γαλότσα της, το πόδι σηκώνεται και κινείται προς τα πίσω. Ύστερα το άλλο πόδι κάνει ένα βήμα πίσω κοκ. Η ζελατίνα από βρωμόνερο που τυλίγει την άσφαλτο ανατριχιάζει. Χιλιάδες μικρές τρίχες νερού ανασηκώνονται, ξεκολλάνε απ' το έδαφος και φτερουγίζουν ψηλά στο σκοτάδι. Γρήγορα μια ολόκληρη βροχή ανεβαίνει προς τον ουρανό σταγόνα-σταγόνα. Ο δρόμος στεγνώνει λίγο-λίγο. Μερικές στάλες βροχής βγαίνουν απ' το βαμβακερό γιακά της Γερτρούδης, αναρριχώνται στο λεπτό λαιμό της, φιλάνε απαλά το μάγουλο της κι αφού της γαργαλήσουν τ’ αυτί πηδάνε και στοιχίζονται με τις υπόλοιπες για να επιστρέψουν στα πυρακτωμένα σύννεφα.

~~## #_# ###__# Χιόνια // Παράσιτα _##_#_###______#~~

[Frame]**Ακίνητο κάδρο. Η Γερτρούδη στέκεται όρθια μπροστά στο παντζούρι. Πίσω της ένας στενός διάδρομος κόκκινων πατημασιών από ξεραμένο αίμα. Το πόδι της σηκώνεται. Πατάει μια στραπατσαρισμένη, μουσταρδί γόπα στο πάτωμα με τη γαλότσα της. Σβουρίζει τη μύτη του ποδιού της. Το σηκώνει. Το τσιγάρο κυλινδρικό κι αναμμένο, τώρα. Πετάγεται απ’ το πάτωμα και στέκεται ανάμεσα στα δάχτυλά της. Μια τζούρα καπνός μπαίνει ,αργά, απ’ τις λεπτές σχισμές του παντζουριού. Ανοίγει το στόμα της. Ο καπνός μπαίνει σιγά- σιγά μέσα και κατεβαίνει στα πνευμόνια της. Η Γερτρούδη βάζει το τσιγάρο στο στόμα της ενώ μέσα στα πνευμόνια της ελάχιστα milligram πίσσας και νικοτίνης ξεκολλάνε απ’ τα τοιχώματα κι ενώνονται με τον καπνό που ανεβαίνει προς το στόμα. Η Γερτρούδη ξεφυσά και το τσιγάρο στο στόμα της μακραίνει μερικά χιλιοστά. Μικρά κομματάκια στάχτης ενώνονται στο πάτωμα. Το κομμάτι στάχτης πετά απ’ το πάτωμα. Η Γερτρούδη τινάζει το τσιγάρο κάτω-πάνω κι η στάχτη κολλά στην καύτρα του τσιγάρου. Αραιά πέπλα καπνού κατεβαίνουν απ’ το ταβάνι και γίνονται ξεχειλωμένα στεφάνια. Στενεύουν σε μικρούς κύκλους κι ένας-ένας μπαίνουν στο στόμα της Γερτρούδης. Ο καπνός κατεβαίνει στα πνευμόνια της. Η Γερτρούδη βάζει το τσιγάρο στο στόμα της ενώ μέσα στα πνευμόνια της ελάχιστα milligram πίσσας και νικοτίνης ξεκολλάνε απ’ τα τοιχώματα κι ενώνονται με τον καπνό που ανεβαίνει προς το στόμα. Η Γερτρούδη ξεφυσά και το τσιγάρο στο στόμα της μακραίνει μερικά χιλιοστά. Το τσιγάρο είναι ολόκληρο, τώρα. Πλησιάζει τον αναπτήρα της στην καύτρα του τσιγάρου. Τον ανάβει. Η καύτρα σβήνει. Βάζει το τσιγάρο στο πακέτο μαζί με τα υπόλοιπα.
Βήματα προς τα πίσω. Πατά ακριβώς πάνω στα κόκκινα αποτυπώματα που έχουν αφήσει οι σόλες της. Το αίμα υγραίνει και κολλά στη σόλα της. Κάθε φορά που σηκώνει το πόδι της μια πατημασιά σβήνει. Πίσω βήματα. Φτάνει στο υπνοδωμάτιο με την πλάτη στο κρεβάτι. Γυρνά 180 μοίρες. Το δωμάτιο γεμάτο αίμα. Το αίμα αρχίζει να κινείται. Μικρά κόκκινα ρυάκια σκαρφαλώνουν το κρεβάτι. Κυλούν ανάποδα στο κορμί του Στέφανου. Φτάνουν στο κεφάλι του. Ο λάκκος στο λαιμό του αδειάζει σταγόνα-σταγόνα απ’ το αίμα που σέρνεται προς το μέτωπό του. Το αίμα μπαίνει στο κεφάλι του απ’ τις δύο συμμετρικές τρύπες -μια στο μέτωπο και μια στο πίσω μέρος του κρανίου του. Ζεστά κομμάτια του μυαλού του είναι κολλημένα στον, γαριασμένο απ' τη νικοτίνη, τοίχο πίσω του. Τα σεντόνια ασπρίζουν σιγά-σιγά όσο το αίμα τρέχει προς τις δύο οπές στο κεφάλι του Στέφανου. Το περίστροφο τινάσσεται απ' το έδαφος και χώνεται στ' αριστερό χέρι της Γερτρούδης. Τα μαλακά κομμάτια μυαλού, μαζί με μπόλικο αίμα, αποκολλούνται απ’ τον τοίχο και συμπιέζονται σε μια χοντρή γραμμή (σα μακρουλή σεφταλιά) στον αέρα. Η σφαίρα ξεσφηνώνεται απ’ τον τοίχο. Κομμάτια σοβά σηκώνονται απ’ το έδαφος και κλείνουν την τρύπα στον τοίχο. Η σφαίρα ανακατεύεται με τη ζεστή, μαλακιά κι ελαστική γραμμή από εγκεφαλικό κρέας. Η γραμμή χώνεται στο κεφάλι του Στέφανου απ' την τρύπα που βρίσκεται στο πίσω μέρος του κρανίου του. Ένα κομμάτι με μια στρώση κρέας, μια στρώση δέρμα και μπόλικες μικρές τρίχες έρχεται κι εφαρμόζει πλήρως στην οπή του κρανίου και την κλείνει. Το μυαλό τοποθετείται ταχύτατα στη θέση του. Η καρδιά του Στέφανού χτυπά. Η σφαίρα βγαίνει, ανάποδα, απ’ την τρύπα στο μέτωπό του μαζί με λίγο δέρμα που κλείνει κι αυτή την οπή. Η καρδιά του χτυπά ξέφρενα. Μπουμπ! Ακούγεται ο πυροβολισμός. Η σφαίρα γυρνά αστραπιαία στην κάνη του περίστροφου μαζί με καπνό και σπίθες. Μπαίνει με φόρα πίσω στο μύλο που γυρνά αριστερόστροφα μια θέση. Η Γερτρούδη αφήνει τη σκανδάλη. Τα μάτια του Στέφανου ανοίγουν.
-Εμείς… Ποτέ. Απαντά γλυκά ο Στέφανος.
-Τελευταία φορά. Πάτσι; Του φωνάζει η Γερτρούδη, με τις φλέβες της να πάλλονται πεταγμένες σαν ανάγλυφα σχέδια στο λευκό της δέρμα.

~~## #_# ###__# Χιόνια // Παράσιτα _##_#_###______#~~

[Frame]**Ακίνητο κάδρο. Η Γερτρούδη κάθεται απέναντι στον καθρέφτη άψογα μακιγιαρισμένη. Οι κόρες των ματιών της σε συστολή. Σκύβει. Η μύτη της ακουμπά ελαφρά το ξύλινο πάγκο. Μικροί άσπροι κόκκοι πέφτουν απ’ τη μύτη της. Σχηματίζει μια λεπτή γραμμή από κόκα. Σηκώνεται. Οι κόρες των ματιών της ελαφρά μεγαλωμένες. Πιάνει το κραγιόν. Το πλησιάζει στα χείλη της. Το ακουμπά απαλά πάνω τους. Το κάνει έναν κύκλο. Το σκούρο μπλε φεύγει κι αφήνει τη θέση του στο φυσικό αχνό ροζ. Η μύτη του κραγιόν μακραίνει ελάχιστα. Παίρνει το παχύ πινέλο. Το παίζει στα μάγουλά της και το ρουζ φεύγει αργά. Με το μικρό μολύβι διαγράφει το περίγραμμα των ματιών της. Η έντονη μαύρη γραμμή χάνεται και το περίγραμμα των ματιών της μικραίνει.

~~## #_# ###__# Χιόνια // Παράσιτα _##_#_###______#~~

[Frame]**Ακίνητο κάδρο. Κλίνη νοσοκομείου. Η Γερτρούδη ξαπλωμένη. Μια ισχνή υγρή γραμμή ξεκινά απ’ το αριστερό της μάτι και καταλήγει σ’ ένα δάκρυ. Η αλμυρή γραμμή γυρνά σα λάστιχο πίσω στο μάτι της. Στέκεται εκεί. Το μάτι στεγνώνει αργά. Ένας νεογέννητος μπόμπιρας κλαίει στο διπλανό θάλαμο. Ο γιατρός πλησιάζει με την πλάτη προς το μέρος της. Γυρνάει προς εκείνη. Το κεφάλι του είναι κατεβασμένο. Το σηκώνει. «Η ψυχολόγος μας θα σας βοηθήσει να συνέλθετε απ’ το σοκ.» καταλήγει και μια γερή δόση σάλιου, ανεβαίνει μ’ ένα γδούπο απ’ το λάρυγγά του κι επιστρέφει στο στόμα του για ν’ απορροφηθεί από τους σιελογόνους αδένες του. «Λυπάμαι» λέει με μια δόση απογοήτευσης. «Κάναμε ό,τι ήταν δυνατόν.» λέει με σιγουριά. «Ευτυχώς δεν υπάρχουν βλάβες στη μήτρα. Θα μπορέσετε να κυοφορήσετε κανονικά και πάλι.» προσθέτει με μια δόση απαισιοδοξίας. «Το παιδί χάθηκε, δυστυχώς!» απαντά ο γιατρός. «Πείτε μου γιατρέ!?» ρωτάει η Γερτρούδη με αγωνία. Ο γιατρός απομακρύνεται με την όπισθεν, κάνοντας γοργά πίσω βήματα. Τα μάτια της Γερτρούδης κλείνουν αργά. Αποκοιμιέται.
Στο διπλανό θάλαμο ο μπόμπιρας σταματά να κλαίει. Τον κρατά ο γυναικολόγος. Ένα μικρό κομμάτι ομφάλιου λώρου κρέμεται στην κοιλιά του. Το κομμάτι τεντώνεται κι ενώνεται με το υπόλοιπο κομμάτι που ξεκινά απ’ τη μάνα του. Η μαία ανοιγοκλείνει το ψαλίδι κι ομφάλιος λώρος ενώνεται. Ο γυναικολόγος πλησιάζει τα ανοιχτά πόδια της μάνας. Με προσοχή, σπρώχνει αργά το μπόμπιρα πίσω στο ξεχειλωμένο μουνί της μάνας του. Το κεφάλι του ίσα που φαίνεται. «Σπρώξε» φωνάζει στη μάνα, «Να! αρχίζει και βγαίνει!».

~~## #_# ###__# Χιόνια // Παράσιτα _##_#_###______#~~

[Frame]**Ακίνητο κάδρο. Η Γερτρούδη κουλουριασμένη στο πάτωμα. Το κορμί της έχει μελανιές και γρατζουνιές. Το πρόσωπό της είναι γεμάτο παχύρευστα χύσια που βρωμοκοπούν μπαγιάτικο ψάρι. Ανάμεσα στα πόδια της μια μικρή λίμνη από αίμα και κολπικά υγρά. Μικρές σταγόνες αρχίζουν και πετάγονται απ’ την κόκκινη λιμνούλα και μπαίνουν στο ξεσκισμένο, τριχωτό μουνί της. Η Γερτρούδη εκτινάσσεται απ’ το πάτωμα. Τα μαλλιά της μπλέκονται στο χέρι του Στέφανου. Το άλλο του χέρι χτυπά στο πρόσωπό της και φεύγει με περισσότερη φόρα. Η μελανιά στο μάγουλό της εξαφανίζεται. Τα πηχτά χύσια ξεκολλάνε απ’ τη φάτσα της. Πετάγονται άτσαλα. Χώνονται στο μικρό στοματάκι του κατακόκκινου πουτσοκέφαλου του Στέφανου. Κάτω- πάνω ο Στέφανος παίζει το καυλί του. Σπαρταράει. Όλα τα χύσια έχουν ξαναμπεί μέσα. Σηκώνει τη Γερτρούδη κι αυτή γυρνά και κολλά με τη μάπα στον τοίχο. Βάζει τον πούτσο του μέσα της. Βγαίνει και μπαίνει με λύσσα. Σπρώχνει με όση δύναμη έχει. Σπαρταράει κι εκείνη. Το μουνί της στεγνώνει όσο μπαινοβγαίνει μέσα της καυλωμένος όλο και με λιγότερη δύναμη.
- Εμείς ποτέ!! Του ουρλιάζει καυλωμένη και οργισμένη η Γερτρούδη!
- Πάτσι; Τη ρωτά με το που τον μπήγει ανάμεσα στα μουνόχειλά της.
Βγάζει το πουλί του έξω. Το μουνί της, τελείως, στεγνό Ανεβάζει γρήγορα την κιλότα της. Κουμπώνει το παντελόνι του. Την αφήνει. Γυρνά και τον κοιτά. Γελάει.
-Τι να γαμήσεις ρε ε; Με γαμούν πολύ καλύτερα! Του φωνάζει ειρωνικά.
-Ήρθα για γαμησάκι! Λέει ψύχραιμα ο Στέφανος και πλησιάζει.
-Πως βρέθηκες εδώ; Ουρλιάζει ξαφνιασμένη η Γερτρούδη.
Κοιτάζει το Στέφανο με έκπληξη. Με την όπισθεν επιστρέφει στο μπάνιο. Ανοίγει τον κάδο. Ένα τεστ εγκυμοσύνης βγαίνει μέσα απ’ τα κωλόχαρτα με τα σκατά και πάει στο χέρι της. Το κοιτά. Χαμογελά. Η κόκκινη γραμμή που σημαίνει «έγκυος» αρχίζει και χάνεται αργά. Σοβαρεύει. Πατάει το καζανάκι. Νερά βγαίνουν από μέσα μαζί με λίγο σκούρο κάτουρο. Κάθεται στη λεκάνη. Βάζει το τεστ από κάτω της. Το κάτουρο βγαίνει απ’ το νερό και σχηματίζει μια λεπτή γραμμή. Μπαίνει, γρήγορα, στην ουρήθρα της.

~~## #_# ###__# Χιόνια // Παράσιτα _##_#_###______#~~

[Frame]**Ακίνητο κάδρο. Ο Στέφανος και η Γερτρούδη αγκαλιασμένοι. Ο Στέφανος την αφήνει. Είναι λουσμένος από ένα αυτοσχέδιο αυτοσχέδιο Blue Hawaiian, φτιαγμένο απ’ τον κομπογιαννίτη barman, άθλιο στις συμβουλές που έχουν να κάνουν με γκόμενες, που το παράκανε με το Blue Curacao.
-Εμείς ποτέ! Απαντά χαμογελώντας με μια δόση τσαχπινιάς ,στην άκρη των χειλιών της, η Γερτρούδη!
-Πάτσι; Τη ρωτά με το ,μουσκεμένο από Blue Curacao, σηκωμένο φρύδι του ο Στέφανος.
Το ποτό, μαζί με το θρυμματισμένο πάγο, φεύγει από πάνω του κι επιστρέφει στο φανταχτερό ποτήρι της Γερτρούδης. Ο Στέφανος απομακρύνεται με πίσω βήματα. Το βινύλιο στο πικ-απ γυρίζει ανάποδα. Η βελόνα γρατζουνά το δίσκο που γυρνά με την αντίθετη φορά.

"Hello, hunters. Congratulations. You've just discovered the secret message. Please send your answer to Old Pink, care of the funny farm, Chalfont."

Ο Στέφανος φτάνει στο bar και κάθεται. Βάζει το ποτήρι με το whiskey στο στόμα. Δυο γουλιές χύνονται απ’ το στόμα του στο ποτήρι. Η στάθμη του whiskey ανεβαίνει δυο εκατοστά.
-Νομίζω πως είναι καλύτερα να της μιλήσεις! Του λέει, βέβαιος, ο κομπογιαννίτης barman.
-Τι λες εσύ; Ρωτά ο Στέφανος.
Ο κομπογιαννίτης barman πλησιάζει το πικ-απ. Σηκώνει τη βελόνα. Βγάζει το “Empty Spaces” των Pink Floyd και το βάζει στη θήκη του. Επιστρέφει προς τον Στέφανο.
-Pink Floyd σίγουρα! Επικροτεί ο Στέφανος.
-Δε σε βλέπω καλά. Θα βάλω Pink Floyd που γουστάρεις, μπας και κλείσω και νωρίς απόψε. Προτείνει ο κομπογιαννίτης barman στο φίλο του.
Το whiskey πετάγεται απ’ το ποτήρι και μπαίνει πίσω στο μπουκάλι. Ο κομπογιαννίτης barman παίρνει το ποτήρι. «Το δικό μου!» λέει ο Στέφανος στο κομπογιαννίτη barman. Σηκώνεται και με πίσω βήματα πάει προς την πόρτα του bar. Δεν περίμενε να την ξαναδεί μετά από όλα αυτά. Με έκπληξη βλέπει πως είναι κι η Γερτρούδη στο bar. Ρίχνει μια ματιά τριγύρω. Η πόρτα πίσω του ανοίγει μόνη της. Με πίσω βήματα βγαίνει έξω. Η ταμπέλα αναβοσβήνει ενοχλητικά “Comfortably Numb Bar and only Bar”.

~~## #_# ###__# Χιόνια // Παράσιτα _##_#_###______#~~

τα κορίτσια του Τζέρσευ

2010-03-23T23:02:00.003+02:00

(ιδανικό soundtrack για την ανάγνωση : Tom Waits - Jersey Girl)

είναι μόνο τα κορίτσια από το Τζερσευ
που ξέρουν να πετάνε κομφετί στον αέρα
τις στιγμές των απρόσμενων αιτίων χαράς

τις χειμωνιάτικες νύχτες καβαλάνε τα τρένα
αφήνονται στα αχόρταγα μάτια του φεγγαριού
και μες στους κρατήρες κρύβουν τα μυστικά τους

όταν τα αγόρια πέφτουν με φόρα πάνω τους
χαμογελάνε πονηρά στους περαστικούς,
χορεύουν κάτω από τις κίτρινες λάμπες του Τρέντον.

συνήθως τα φουστάνια τους τα δένουν στο λαιμό
φορούν σατέν κορδέλες στα μαλλιά τους
κι ένα άρωμα φθηνό και τολμηρό πολύ

αν χαθείς στο σκοτάδι της πόλης το βράδυ
θα δεις ότι είναι αυτά τα κορίτσια που βάζουν τις φωτιές
σ' όλα τα σβηστά κεριά των κλειστών εστιατορίων

κι όταν τα κορίτσια του Τζέρσευ βάλουν την πόλη για ύπνο
ένα κομμάτι παραδείσου ξεκολλάει απ τον ουρανό
και αργοπέφτει σαν ξερό φύλλο δέντρου στα μαλλιά τους.

Αμπαλάζ

2010-03-18T05:41:00.001+02:00

(painting: "Fulfillment" by Gustav Klimt)

Ας αγκαλιαστούμε με προσοχή.

                                                                                                    -Κι αν σπάσεις; Κι αν τσαλακωθώ;

                                      Τρόπος:
                                      Οι προσόψεις των κορμιών μας να είναι σε επαφή. Το μάγουλό μου να κλέβει λίγο-λίγο τη ντροπή του δικού σου –δυο άχαρες πασπαλιές από ρουζ-

                                                                                           Ας γίνει το εξής:
                                                                        Θα κρατήσω την ανάσα μου.
                                                              Εσύ θα ξεφυσάς όπως γουστάρεις.
                                                            Η αναπνοή σου θα δίνει δύναμη και θα πηγαίνουμε προς τα πίσω σου ή προς τα μπροστά μου (όπως το δει ο καθένας) , σαν ανεμόπλοιο .

             Αμπαλάζ. Είμαστε σαν αμπαλάζ.
                                Αμπαλάζ παιδικού δώρου!

                                       -Κοίτα τα σύννεφα. Είναι από μαλλί της γριάς. Τι θες; Άσπρο ή ροζ; Πάρε ροζ .

                                                                                       Αμπαλάζ. Είμαστε σαν αμπαλάζ.
                                                                  Αμπαλάζ παιδικού δώρου.

Μ’ αρέσει όταν είμαστε αγκαλιά. Οι καρδιές μας είναι δίπλα. Οι παλμοί κυματίζουν στα στήθια μας, σαν αναταράξεις από δυο κέρματα ονειροπόλων που βούτηξαν στη λίμνη της πονηρής τσιγγάνας που τα κλέβει για να μπορέσουν τα όνειρα του ενός κέρματος ν’ αντικατοπτριστούν στην επιφάνεια. Κοίτα πως συγκρούονται οι αναταράξεις! Διαλύονται.

                                       Να με συγχωρείς όμως. Δε μπορώ να κρατήσω την ανάσα μου άλλο.
Το ξέρω. Αν ξεφυσάμε κι οι δύο θα μένουμε πάντα εδώ. Κι αυτό το μαλλί της γριάς…
Λιγώσαμε.

         Αμπαλάζ.
Αμπαλάζ παιδικού δώρου. Φοβάμαι πως το αμπαλάζ παιδικού δώρου, σκίζεται πρώτο στη σειρά.

                                             Μη με παρεξηγείς. Πάντα φοβάμαι τις αγκαλιές.

Φοβάμαι που δε βλέπω τα μάτια σου.
Φοβάμαι μην τα κρατάς ανοιχτά εσύ κι εγώ κλειστά και τούμπαλιν. Μην αντικρίσουμε, όσα είναι αλυσοδεμένα στις ράχες μας.Μην κοιτάμε πέρα μακριά. Μην.

2010-03-11T18:21:00.002+02:00

Αντάρτες

Ξαφνικά, οι πατημασιές των αλόγων

Σκεπάζουν τις ενοχικές ρυτίδες του ορίζοντα.

Το παντζούρι ακούει.

Καθηλωτικός, ο φράχτης ξεγυμνώνεται

Μια καρέκλα θριαμβολογεί, περήφανη που ένιωσε βάρκα.

Το παντζούρι κοιτάζει.

Η μουσμουλιά ξεπουλάει το χρυσάφι του κήπου

Για μια βόλτα πάνω στην άμαξα του απογεύματος.

Το δάχτυλο του αμαξά σχεδιάζει την ανάμνηση.

Το παντζούρι σωπαίνει.

Πέρα από τις στέγες, μια έρημος φτερουγίζει ακόμα.

ΝΤΙΝ!

2010-02-23T08:04:00.002+02:00

("Telephone 3",painting by Konstantin Prozorovsky )

Ντιν!

Ο ήχος ξεπηδά, αυτόματα απ’ το μηχάνημα, μόλις κοζάρει την κάρτα του. Ντιν! Ένα σύντομο, ηλεκτρονικό και τυπικότατο Ντιν! Λες και το μηχάνημα είναι σε αγγαρεία από έναν ακόμη λοχία που θέλει να κάνει το νεοφερμένο σαργό, κόκκινο μπαρμπουνάκι. Ντιν! Χώνεται κατευθείαν στη δαιδαλώδη είσοδο που οδηγεί στο ετοιμόρροπο τύμπανο που φυλάει στ’ αριστερό του αυτί. Το παίζει άτσαλα, μέχρι να τρυπήσει ενοχλημένο και μπήγεται στο ζεστό κρέας του μπαγιάτικου εγκεφάλου του. Ντιν! Σαν το καμπανάκι πριν από έναν ακόμα γύρο ανάμεσα σε δυο αθάνατους παλαιστές, παλιούς ρήτορες σαπισμένων αυτοκρατοριών, μπουκωμένων με κρεατίνη, ενός στημένου αγώνα wrestle, σ’ ένα show που θα τελειώσει όταν όλοι αλλάξουν κανάλι. Ντιν! Τρυπάει τον εγκέφαλό του. Σίγουρα αυτός που το σκέφτηκε θα έχει I.Q. με δείκτη υψηλότερο του Χρηματιστηρίου Αθηνών στα μέσα των 90’s, λίγο πριν σκάσουν οι σαπουνόφουσκες και πέσουν από μέσα, στο βυθό των σαμπουάν 2 σε 1, όλες οι πολυτέλειες που δεν πραγματοποιήθηκαν εκείνο το βράδυ. Μάλλον, θα υπάρχουν και μερικά κιλά μάρμαρο, σκαλισμένα με το ζόρι, στη μουτσούνα του μεγάλου αυτού εφευρέτη, σε κάποια πλατεία που συχνάζουν μικροτσούτσουνοι επιδειξίες, ώστε να ξέρουν που να χέζουν τα περιστέρια. Ένα «μπράβο» κι ένα επιφώνημα δέους για τον άνθρωπο που σκέφτηκε το μηχάνημα για να χτυπιέται η κάρτα και να καταγράφεται αυτόματα η ώρα προσέλευσης! Ντιν! Ο εγκέφαλος του, κουνιέται σαν κουδούνι που χτυπά στο προαύλιο ενός δημόσιου σχολείου τραυλίζοντας "Τέρμα το διάλειμμα τα κεφάλια μέσα!". Ντιν! Καλησπερίζει την κάρτα κι όχι τον ίδιο. Αυτό είναι σίγουρο. Τώρα πέφτει με δύναμη στο τύμπανό του δεξιού του αυτιού. Το σπάει εξουθενωμένο. Δραπετεύει ψιθυρίζοντας: "Πάλι εδώ; Μπράβο μαλάκα! Στην ώρα σου. Θα σημειωθεί. Θα χαρεί η διοίκηση! Πολύ θα το χαρεί. Θα ληφθεί υπόψη. Όλα λαμβάνονται υπόψη. Καλή δουλειά μαλάκακο. Θα σου ρουφήξουμε το αίμα κακομοίρη. Γρήγορα στη δουλειά. Τσακίσου!" κι εξατμίζεται αφήνοντάς τον τσακισμένο, σαν ένα ακόμα χαμένο δελτίο ΚΙΝΟ. Χάνεται τόσο γρήγορα που αμφιβάλλει αν το άκουσε καν. Η πόρτα ανοίγει. Περνά μέσα. Βάζει την κάρτα στο πορτοφόλι. Χώνει το πορτοφόλι στην κωλότσεπη. Μπαίνει στο ασανσέρ. Πατά το νούμερο 4. Φτάνει. Η χαλασμένη κασέτα ειδοποιεί: "Πρώτος όροφος! Ντιν". Πάλι. Πάλι Ντιν! Τον ακολουθεί παντού σα σήμα από GPS καταγράφοντας την προσχεδιασμένη πορεία του. Ντιν! "Είσαι ακόμα εδώ!"Ντιν!
Γαμημένο Ντιν!

Κάθεται βιαστικά στην καρέκλα. Φοράει ακουστικά και μικρόφωνο. Ανοίγει τον υπολογιστή. Φτάνει ο διευθυντής του τμήματος με τους δύο επιτηρητές. Στέκεται στο κέντρο της αίθουσας. Φωνάζει ενώ το δύσμορφο διάφραγμά του, γκρινιάζει σα χαλασμένο αμορτισέρ. Λες κι ένα φλέγμα είναι κολλημένο στο ξεραμένο λαρύγγι του δίνοντάς του μια γουρουνιά στη φωνή :

«Μην ξεκινήσει κανείς Χρρ Χρρ . Να σας πω δυο λογάκια πρώτα! Τέλος οι μαλακίες! Το καταλάβατε να ούμε; Ε; Αν όχι θα σας το κάνουμε λιανά να ούμε Χρρ Χρρ. Εδώ είναι δουλειά όχι καφενείο να ούμε. Όσοι νομίζουν πως εδώ είναι σχολείο κάνουν λάθος Χρρ Χρρ. Εδώ είναι δουλειά! Επειδή μερικοί εξυπνάκηδες τεμπελιάζουν, από σήμερα θα εφαρμοστεί το νέο σύστημα Χρρ Χρρ. Τα τηλέφωνα θα πέφτουν αυτόματα! Δε θα τα παίρνετε εσείς Χρρ Χρρ. Γιατί μερικοί αργούν να πάρουν και χάνουμε χρόνο! Ο χρόνος είναι χρήμα! Τώρα να σας δω Χρ Χρρ. Ανάσα δε θα πάρετε. Δεν είναι δικαιολογία το ότι είστε όλοι φοιτητές. Εδώ θα γίνετε επαγγελματίες! Θα χώσουμε τη χερούκλα μας μέσα και θα βγάλουμε κάθε τι παιδικό και μετά με νυστέρι και τσιμπήδα θα σας μπουκώσουμε επαγγελματισμό Χρρ Χρ. Λοιπόν, σήμερα ο στόχος είναι 5 πωλήσεις το άτομο. Δε θα φύγει κανείς αν δε γίνουν. Χέστηκα τι ώρα σχολάτε. Αν δε γίνουν θα μείνετε εδώ μέχρι τα μεσάνυχτα. Ξεκινάμε!Χρρ Χρρ» είπε κι έφυγε καυλωμένος με όλα αυτά που είπε και ικανοποιημένος που τα αποστήθισε και δε χρειάστηκε να βγάλει σκονάκι προδίδοντας την πρεσβυωπία του.

Σιωπή. Δεν ακούγεται τίποτα. Λίγα δευτερόλεπτα μετά οι κλήσεις αρχίζουν να πέφτουν. Οι επιτηρητές αρχίζουν να φωνάζουν: "Πάμε να κάνουμε 100 πωλήσεις. Έλα ζωηρά. Μιλάμε στους πελάτες. Επιθετικοί να είστε. Πείστε τους! Πάμε. Όλοι να μιλάμε!" Δε σταματούν ποτέ. Φωνάζουν.

Κλήση πρώτη:
Το τηλέφωνο χτυπά. Ντιν, Ντιν, Ντιν.
-Παρακαλώ;
-Καλησπέρα σας. Ονομάζομαι Νικόλας Καπουράνος και σας καλώ από τη Saxo-phone για μια ενημέρωση σχετικά με τα νέα μας οικονομικά προγράμματα για την ομιλία σας! Επικοινωνία για όλους , απεριόριστη επικοινωνία και για σας είναι η φιλοσοφία μας! Τι εταιρία χρησιμοποιείτε εσείς;
-Ρε φίλε δε μας χέζεις; Σάλτα και γαμήσου μας έχετε πρήξει!
Χντουπ! Του κλείνει το τηλέφωνο στα μούτρα σα σιδερογροθιά!

Δεύτερη κλήση:
Καλεί. Ντιν, Ντιν, Ντιν, Ντιν. Απαντά τηλεφωνητής:
-Απουσιάζουμε. Παρακαλώ, αφήστε το μήνυμά σας και θα σας …
Το κλείνει βιαστικά πριν προλάβει να ακουστεί ο χαρακτηριστικός ήχος. Το μόνο που του έλειπε ήταν ένα ακόμα Ντιν.
Τα τηλέφωνα πέφτουν το ένα μετά το άλλο. Το νέο σύστημα είναι άγριο. Δε προλαβαίνει να αναπνεύσει. Οι επιτηρητές ουρλιάζουν απαιτώντας κι άλλες πωλήσεις. Τα ουρλιαχτά τους είναι σα γαυγίσματα αδέσποτων σκυλιών που τσακώνονται για ένα μασημένο κόκαλο. Οι κλήσεις φεύγουν με τεράστια ταχύτητα. Η μια πίσω από την άλλη χώνονται στα υπόγεια καλώδια, θερμαίνουν το χαλκό κι ένα Ντιν θα ακουστεί χιλιόμετρα μακριά. Πόσα λόγια μεταφέρονται άραγε σ' αυτά τα καλώδια; Να υπάρχουν άνθρωποι που ζουν εκεί χάμω και κρυφακούνε. Αν γινόταν κάποιος σεισμός και κοβόντουσαν, όλες αυτές οι συζητήσεις θα ξεχύνονταν στους δρόμους. Τηλέφωνα που χτυπούν παντού.

Πέμπτη κλήση:
Καλεί. Ντιν, Ντιν, Ντιν.
-Ναι!
-Καλησπέρα σας. Ονομάζομαι Νικόλας Καπουράνος και σας καλώ από τη Saxo-phone για μια ενημέρωση σχετικά με τα νέα μας οικονομικά προγράμματα για την ομιλία σας! Επικοινωνία για όλους , απεριόριστη επικοινωνία και για σας είναι η φιλοσοφία μας! Τι εταιρία χρησιμοποιείτε εσείς;
-Ρε άντε και γαμήσου γαμημένε! Μας ξυπνάς για τις μαλακίες σας μας έχετε πρήξει. Έλεος όλο μας τρώτε τα λεφτά. Θα το κόψω το τηλέφωνο και θα στο βάλω στον κώλο!
Χντούπ! Το κλείνει.

Τα τηλέφωνα κλείνουν στη μάπα του Νικόλα το ένα μετά το άλλο. Σα γροθιές του παραμορφώνουν το πρόσωπο που προσπαθεί να παραμείνει συναρμολογημένο. Λες κι είναι δεμένος χειροπόδαρα και τον μαστιγώνουν με τηλεφωνικά καλώδια.

Έβδομη κλήση:
Το τηλέφωνο χτυπά. Ντιν, Ντιν, Ντιν.
-Εμπρός!
-Καλησπέρα σας. Ονομάζομαι Νικόλας Καπουράνος και σας καλώ από τη Saxo-phone για μια ενημέρωση σχετικά με τα νέα μας οικονομικά προγράμματα για την ομιλία σας! Επικοινωνία για όλους , απεριόριστη επικοινωνία και για σας είναι η φιλοσοφία μας! Τι εταιρία χρησιμοποιείτε εσείς;
-Παιδάκι μου καλό εγώ είμαι γιαγιάκα δεν καταλαβαίνω. Να ‘σαι καλά που με πήρες τηλέφωνο, αλλά εγώ δε ξέρω απ' αυτά. Είμαι 90 χρονών. Ευχαριστώ που με πήρες. Είμαι μόνη μου εδώ. Τα παιδιά μου δε με παίρνουν τηλέφωνο. Κανείς δε με παίρνει. Να κλαίω τώρα. Πουλάκι μου άρρωστη γυναίκα είμαι, να πεθάνω θέλω μόνο.

Οι επιτηρητές ουρλιάζουν : «Έχουμε μείνει πίσω. Για να κάνουμε πωλήσεις! Μόνο ο Πουλάκης κάνει πωλήσεις. Ακούστε τον να πάρετε ιδέες! Έλα για πάμε! Καπουράνο είσαι πάτος ρε! Κάνε καμιά πώληση! Άντε! Πωλήσεις. Πιέστε τους πελάτες. Δεν ξέρουν από αυτά, πείστε τους.» Ο Πουλάκης εδώ και μήνες είναι ο καλύτερος πωλητής. Παίρνει όλα τα bonus. Είναι πολύ καλός στα ψέματα. Δε λέει όλη την αλήθεια στους πελάτες, για να τους πείσει. Είναι κι η εκνευριστικά δυνατή φωνή του που τους τρελαίνει. Συμφωνούν σε όλα, μάλλον, για να τον κάνουν να σκάσει. Έχει μεγάλη εμπειρία στις τηλεφωνικές πωλήσεις. Το πρωί πουλά πιστωτικές κάρτες μέσω τηλεφώνου και μετά πουλά τηλεφωνικά προγράμματα εδώ στη Saxo-Phone. Το βράδυ αν δε γυρνά σπίτι του σίγουρα θα δουλεύει και σε εταιρία με ροζ τηλέφωνα.

25η κλήση:
Καλεί. Ντιν, Ντιν, Ντιν.
-Λέγεται παρακαλώ;
-Καλησπέρα σας. Ονομάζομαι Νικόλας Καπουράνος και σας καλώ από τη Saxo-phone για μια ενημέρωση σχετικά με τα νέα μας οικονομικά προγράμματα για την ομιλία σας! Επικοινωνία για όλους , απεριόριστη επικοινωνία και για σας είναι η φιλοσοφία μας! Τι εταιρία χρησιμοποιείτε εσείς;
-Εμείς χρησιμοποιούμε para-phone και είμαστε ικανοποιημένοι. Έχετε να μας προτείνεται κάτι καλύτερο;
-Μα φυσικά! Το νέο μας πρόγραμμα είναι ασυναγώνιστο! Με 120 ευρώ το μήνα μπορείτε να έχετε απεριόριστα τηλέφωνα σε όλα τα σταθερά της χώρας, 130 ώρες για να μιλάτε σε κινητά τηλέφωνα, απεριόριστα τηλέφωνα σε 98 χώρες μεταξύ των οποίων η Μαδαγασκάρη και η Ακτή Ελεφαντοστού, internet με ταχύτητα 3,4871 Mbps, τηλεόραση μέσω internet με 234 κανάλια μεταξύ των οποίων το Animals Universe, Christianism and How To use it TV, Gossip & Gossip channel, Trash Television over the universe, Kama sutra hot t.v., Offside channel και φυσικά θα έχετε 30% έκπτωση για κλήσεις στη Σελήνη όταν μπουν οι γραμμές μας!
-Με κοροϊδεύεται κύριε; Ποια Σελήνη; Σας παρακαλώ; Αν πήρατε για να κάνετε πλάκα πήρατε λάθος! Να 'στε καλά δε θα πάρουμε.

Με το που το έκλεισε η κυρία, στο μικρόφωνό του Νικόλα ακούστηκε η υπάλληλος ελέγχου ποιότητας ενημέρωσης: "Κύριε Καπουράνε για συνέλθετε! Νομίζω έχετε ενημερωθεί και εκπαιδευτεί στα οικονομικά μας προγράμματα. Διαβάστε λίγο και τα σενάρια επικοινωνίας! Δε θα λέτε το πρόγραμμα καθαρά. Θα το λέτε γρήγορα κι ακαταλαβίστικα. Κι αυτό με τη Σελήνη είναι για παρανοϊκούς συνδρομητές. Μη το λέτε σε όλους. Να επιμένετε ότι τους συμφέρει! Δεν είστε αρκετά επιθετικός. Θα σας ακούω. Δεν έχετε καθόλου καλή ποιότητα ενημέρωσης. Να προσέχετε. Κινδυνεύετε."
Ο Νικόλας αγχώνεται. Είναι μέρες που δεν τα πάει καλά. Παρακολουθούν συνέχεια τις κλήσεις του και του βρίσκουν λάθη. Κοιτά το παράθυρο. Αρχίζει να νυχτώνει. Κοιτά τις γρατζουνιές στους καρπούς του.

41η κλήση:
Καλεί. Δεν ακούγεται το Ντιν παρά ένα τραγούδι. Ο συνδρομητής έχει ενεργοποιήσει την υπηρεσία song call:"Ο πονοκέφαλος με ψήνει και εσύ είσαι η ασπιρίνη!" έρχεται το κομμάτι κατευθείαν απ' τα μπουζούκια στ' αυτιά του. Χρειαζόταν μια ασπιρίνη είναι η αλήθεια.
-Πρόντο;;
-Καλησπέρα σας. Ονομάζομαι Νικόλας Καπουράνος και σας καλώ από τη Saxo-phone για μια ενημέρωση σχετικά με τα νέα μας οικονομικά προγράμματα για την ομιλία σας! Επικοινωνία για όλους , απεριόριστη επικοινωνία και για σας είναι η φιλοσοφία μας! Τι εταιρία χρησιμοποιείτε εσείς;

- Χαχα. Μάλιστα. Φίλε μου ευχαριστώ αλλά δεν ενδιαφέρομαι!
-Μα δε σας είπα ακόμα την προσφορά.
-Δεν πειράζει. Δε με νοιάζουν οι προσφορές σας. Άσε με τώρα και την είχα βρει εδώ με το γκομενάκι μου. Σε παρακαλώ. Κάνε μας τη χάρη.
Χντουπ! Με τ' ακουστικά να είναι μόνιμα στο κεφάλι του, δε μπορεί ν' αποφύγει τους αλλεπάλληλους κρότους που σκάνε απ' τα τηλέφωνα που του κλείνουν κατάμουτρα. Μα ποιος σκέφτηκε αυτό το βασανιστήριο. Το νέο σύστημα είναι απάνθρωπο.

79η κλήση:
Καλεί. Ντιν, Ντιν, Ντιν.
-Ναι;
-Καλησπέρα σας. Ονομάζομαι Νικόλας Καπουράνος και σας καλώ από τη Saxo-phone για μια ενημέρωση σχετικά με τα νέα μας οικονομικά προγράμματα για την ομιλία σας! Επικοινωνία για όλους , απεριόριστη επικοινωνία και για σας είναι η φιλοσοφία μας! Τι εταιρία χρησιμοποιείτε εσείς;

-Που βρήκατε το τηλέφωνό μου κύριε; Δώστε μου τα στοιχεία σας παρακαλώ. Αν είναι δυνατόν! Με έχετε πάρει 100 φορές σε μια βδομάδα. Τα στοιχεία σας τώρα.
-Νικόλαος Καπουράνος, λέγομαι.
-Ωραία το γράφω. Πείτε μου και την εταιρία σας παρακαλώ.
-Saxo-Phone.
-Ετοιμαστείτε για μηνύσεις!

121η κλήση:
Ακούγεται μουσική. Άλλο ένα song call. Είναι το “The end” των Doors. Δε το σηκώνει κανείς. Το αφήνει. Ακούει τη μουσική.

"This is the end

Beautiful friend

This is the end

My only friend, the end"

Ακούει. Του αρέσει. Κοιτά τη νύχτα στο παράθυρο. Κοιτά γύρω του. Όλοι μιλούν αγχωμένοι. Έχουν ιδρώσει σχεδόν. Άλλοι λένε ψέματα, άλλοι φωνάζουν, άλλοι τσακώνονται με πελάτες, άλλοι αρπάζονται με τους επιτηρητές, άλλοι κλαίνε. Ο Πουλάκης σηκώνεται συνεχώς και σημειώνει πωλήσεις στο πινακάκι που καταγράφονται υπό το χειροκρότημα των επιτηρητών. Ίσως να έμπαινε κάποιος που είχε το θάρρος και να καθάριζε μερικούς. Ίσως να λογικεύονταν και να καταλάβαιναν πως δεν είναι δουλειά αυτή. Όλα είναι παρανοϊκά. Χιλιάδες φωνές. Χιλιάδες άνθρωποι με τους οποίους είχε επικοινωνήσει όλο αυτό τον καιρό χωρίς να τους ξέρει καν. Απίστευτες ιστορίες, πρωτότυπες βρισιές, τρελοί, κάφροι, μοναχικοί γέροι, νευριασμένοι, φοβισμένοι, φλύαροι. Με πόσο κόσμο είχε μιλήσει άραγε; Ίσως να είχε συναντηθεί με κάποιους τυχαία στο μετρό ή σε κάποιο bar. Κι όλα αυτά αρχίζουν να μπερδεύονται με το κομμάτι των Doors που τελειώνει σιγά σιγά.

………

"It hurts to set you free

But you'll never follow me

The end of laughter and soft lies

The end of nights we tried to die"

Βγάζει τ’ ακουστικά. Όλα μπερδεύονται. Ακούει μόνο ένα βουητό. Μια μουρμουρά. Μια τεράστια μουρμούρα με όλα όσα ακούγονται γύρω του, με όλα όσα έχουν ακουστεί. Ένα βουητό που μεγαλώνει σαν πυρκαγιά και καίει τα πάντα. Μια κόκκινη φωτιά γεμάτη με τις φωνές όλων όσων έχει μιλήσει απ' αυτό το τηλέφωνο. Ένα μποτιλιάρισμα φωνών με τη δική του ανακατεμένη μαζί να λέει: "Καλησπέρα σας. Ονομάζομαι Νικόλας Καπουράνος και σας καλώ από τη Saxo-phone για μια ενημέρωση σχετικά με τα νέα μας οικονομικά προγράμματα για την ομιλία σας! Επικοινωνία για όλους , απεριόριστη επικοινωνία και για σας είναι η φιλοσοφία μας! Τι εταιρία χρησιμοποιείτε εσείς;"

Είναι το μόνο που έχει πει. Δε θυμάται να έχει πει ποτέ κάτι άλλο. Η μουρμούρα τον τυλίγει. Από το πεσμένο ακουστικό ακούγεται η φωνή της υπαλλήλου ποιότητος να τον βρίζει που καθόταν κι άκουγε το song call όλη αυτή την ώρα ενώ δεν το σήκωνε ο συνδρομητής. Όλο αυτό το τεράστιο σύννεφο από γκρίνιες ,μουρμουρητά και βρισιές μπαίνει απ' το αριστερό του αυτί στον εγκέφαλό του. Παίρνει μια βαθιά ανάσα. Χαμογελά. Τρέχει. Πηδά. Σκάει πάνω στο τζάμι με τον ώμο του. Το τζάμι θρυμματίζεται αργά. Μερικά κομμάτια γυαλί μπήγονται στο δέρμα του. Παρασέρνει μαζί του και μερικά καλώδια τηλεφώνων που μπλέχτηκαν στο κορμί του. Πέφτει αργά. Πέφτει και τους τέσσερις ορόφους. Βλέπει τα φώτα της πόλης τη νύχτα να πέφτουν μαζί του μέχρι που σβήνουν. Είναι αργά. Έχει πάει 11.00 η ώρα. Ήταν να σχολάσει εδώ και δυο ώρες. Καλύτερα που έφυγε έτσι. Με ένα δυνατό Γδούπο στο τσιμέντο αντί με Ντιν! Με το γαμημένο Ντιν!

Σκοτάδι! Ο γιατρός είναι σαφής: "Κυρία Καπουράνου ο γιός σας ζει από θαύμα! Δε θα μπορέσει ωστόσο να δει ποτέ ξανά, ούτε να κουνηθεί. Έπεσε από τέσσερις ορόφους. Είναι νέος και ίσως έρθει στην καλύτερη δυνατή κατάσταση σύντομα. Λυπάμαι." Ο γιατρός τέλειωσε κι άκουσε τη μάνα του να βγάζει ένα σιγανό σπαραγμό και μετά: Ντιν____________Ντιν___________________Ντιν____________________Ντιν_Ντιν___________
Ντιν! Ένα σύντομο, ηλεκτρονικό και τυπικότατο Ντιν! Λες και το μηχάνημα είναι σε αγγαρεία. Ντιν! Σαν το καμπανάκι πριν από έναν ακόμα γύρο ανάμεσα σε δυο θνητούς παλαιστές. Το καρδιογράφημα του χτυπά κάθε λίγα δευτερόλεπτα. Ντιν! Λέει. Μπαίνει απ' το αριστερό του αυτί δυνατά κι φεύγει ψιθυρίζοντας απ' το δεξί: Ντιν!"Είσαι ακόμη εδώ;" Ντιν!"Πάλι εδώ μαλάκα μου;". Σε κάθε Ντιν ακούει πόσο αηδιαστικά ζωντανός είναι.

2010-02-19T14:09:00.003+02:00

Τραγούδια απ’τον ανήλικο υπόνομο

Μοιρολόι

Η λεωφόρος άνοιξε τα μάτια της στον ήλιο

Κι εκείνος της απάντησε με μία χούφτα χιόνι

Απότομη ανάμνηση από παλιό ειδύλλιο

Και ξαφνικά ζωντάνεψαν θαμμένων πόλεων κλώνοι

Βρίσκεις σπασμένα αγάλματα, σταυρούς χαρακωμένους

Σ’ένα παγκάκι ακούς βραχνά τα λόγια του αλήτη

Τσαμπιά πέφτουν τα δάκρυα κάποιου ισχνού προφήτη

Και απορείς κοιτώντας τους - θύματα τίνος μένους;

Το πιάνο στέκει εδώ βουβό, τα πρόσωπα ζαρώνουν

Ξεχνώντας τα ταξίδια τους, τα εισιτήρια λιώνουν

Και το λυχνάρι ανήμπορο σβήνει στην αποθήκη

Φτωχή μου αθωότητα, κατάντησες ποντίκι!

Ντουέτο

- Μ’αγγίζεις χωρίς χέρια

Βίαια χτυπάς τις χορδές

Με το μάτι

Φτιάχνουμε το όγδοο φωνήεν

- Το αινιγματικό σου χαμόγελο

Επέκταση της γνώριμης παλέτας

Ζωηρεύουμε τις ξεθωριασμένες εποχές

- Είσαι κούκλα εγκλωβισμένη στην πυρκαγιά

Είμαι λεωφορείο

Γινόμαστε απόδραση

- Ταραγμένο πέλαγος εσύ

Γερασμένη κουρτίνα εγώ

Είμαστε το παράθυρο

το τελευταίο στρατιωτάκι

2010-02-14T16:47:00.004+02:00

ρίχνω το τελευταίο στρατιωτάκι στη φωτιά

και αποδοκιμάζω την δειλία του ανέμου

αν ήταν τόσο δύσκολο τα πουλιά θα το ξέραν πρώτα

αλλά όχι,δεν είναι.

έχασα κάποιο πάτημα κι έχω μείνει εκτός

ο βηματισμός,πάντα ο βηματισμός

συγχρονισμένα βήματα μιας ακόμη γενιάς

καταδικασμένης σε θάνατο.

οι προκυμαίες,οι βατήρες και άκρες

αυτά θα μας σώσουν και θυμηθείτε το.

ταπεινές ορέξεις και συμβιβασμένα χνώτα

εκεί που κάποτε μόνο λεηλάτες κραυγές.

ρίχνω τον τελευταίο μου στρατιώτη στη φωτιά

κι ακούω το μολύβι να κοχλάζει

συνήθισα την απουσία της οργής

συνήθισα το χοιρο-κρότημα τους.

από το άγνωστο χάος προτιμώ το γνωστό

με σκηνοθετώ εγώ κι όμως βαριέμαι να με δω

κλείνω τα μάτια κι ας μη ξέρω προσευχή

βουβή και φιμωμένη,βιαστική,πάλι βροχή

ένα ξερόφυλλο σηκώθηκε απ το χώμα

μια λυσσασμένη ικεσία του θεού για ανακωχή

κατάφερα ένα ακόμη βήμα μακριά

μα θα μου λείψει τόσο η ομορφιά...

Μάσκαρα

2010-02-07T20:58:00.007+02:00

(painting by Peter Howson)

0 κιλά. Ανεβαίνει. 94.4 κιλά. Κατεβαίνει. 0 κιλά. Ανεβαίνει ξανά. 94.4 κιλά. Παίρνει ανάσα. 94.460 κιλά. Εκπνοή. 94.4 κιλά. Κατεβαίνει. Κάνει δυο βήματα πίσω. Ρουφάει μπόλικο αέρα. Μ’ ένα σάλτο σκάει πάνω της. Ο μετρητής κάνει μια ξέφρενη γύρα απ’ το μηδέν ως το μηδέν . Η ζυγαριά διαλύεται. Τα ελατήρια πετάγονται σα σπασμένες αρτηρίες απ’ τα σωθικά της.

Είναι γυμνή. Στέκεται μπροστά στον καθρέφτη. Κοιτάζει την περιφέρεια της. «Πως στο γαμημένο διάολο βρέθηκα εδώ μέσα;». Χαϊδεύει τις καμπύλες της απαλά. Με τα δάχτυλά της χαρτογραφεί τις ραγάδες στους γλουτούς της, γι’ άλλη μια φορά. Φτάνει σε νέους ανεξερεύνητους προορισμούς. Μοιάζουν με στραπατσαρισμένα πασχαλινά αυγά, από εκείνο το Πάσχα που έτρεχε βιαστικά και δεν έφτασε ποτέ. Πώς να πιάσεις μια γιορτή που κουνιέται; Οι ραγάδες, σα χείλια σκασμένα απ’ το κρύο, δείχνουν έτοιμες να ξεράσουν πηχτό λίπος. 8:15 το πρωί. Ετοιμάζεται γρήγορα. Τσιγάρο, δόντια, πλύσιμο και κατούρημα. Δένεται με το λεπτό της κορσέ. Σφηνώνεται στο ταγέρ της. Η ώρα περνά. Γαμημένη ώρα. Στάσου λίγο. Αργά τώρα. Ήρεμα... Πιάνει τη μάσκαρα. Τη βουτά απαλά να πνιγεί στο μαύρο χρώμα. Σιγά- σιγά. Χαϊδεύει απαλά τις βλεφαρίδες της. Κάνει τσουλήθρα στο σημείο που κάνουν καμπύλη. Κουρνιάζει εκεί. Τυλίγεται με τις βλεφαρίδες της. Σκεπάζεται μ’ αυτές. Κλείνει τα μάτια. Τ' ανοίγει και τώρα μάλιστα! «Τα ματόκλαδά μου λάμπουν βρε, σα τα λούλουδα του κάμπου!», ψιθυρίζει και χαμογελά. Πάνε χρόνια που της έκαναν τούτο το κομπλιμέντο. Το μόνο που ‘χει. Το κέρδισε μ’ ένα πετάρισμα των ματιών της και το φύλαξε εκεί, να το βλέπει κάθε που ανοιγοκλείνει τα μάτια της. Ώρα για γραφείο.

Κάθεται στην καρέκλα της. Δε βολεύεται. Η ρυθμιζόμενη πλάτη, της καρέκλας την απορυθμίζει. 8 χρόνια δε βολεύεται. Φτάνει η κυρία Αθηνά Γεωργίου.

-Καλημέρα Δόμνα.
-Καλημέρα κυρία Γεωργίου.
-Τι κάνεις; Πως είσαι;
-Καλά εσείς;
-Μια χαρά. Τι έχουμε σήμερα;
-Ο κύριος Παπαδάτος κάλεσε για τα στατιστικά, meeting στις 12:15 και ραντεβού με την κυρία Σαραντάρη στις 14:00.
-Μάλιστα. Στείλε μου όλα τα τηλέφωνα μέσα. Α! Σήμερα έχουμε γιορτή. Γιορτάζουμε στην αίθουσα εκδηλώσεων για την Τσικνοπέμπτη. Θα είναι όλη η εταιρία εκεί. Έχω παραγγείλει μια στολή να μου φέρουν. Θα έρθεις;
-Δεν ξέρω κυρία Γεωργίου. Ξέρετε..
-Δεν ακούω λέξη! Σε περιμένω μασκαρεμένη. Αδυνάτισες κιόλας ε;
-Αν το λέτε εσείς..

Βαριέται. Δεν έχει δουλειά, σήμερα. Κοιτά απ' το τζάμι, την κυρία Γεωργίου. Φορά μπλε σκούρο ταγέρ, με άσπρο πουκάμισο και δυο όμορφα, χρυσά σκουλαρίκια κρέμονται στ’ αυτιά της. Κάνει πως γράφει στον υπολογιστή κάθε φορά που σηκώνει το βλέμμα της η κυρία Γεωργίου. Ανοίγει τον explorer. Πληκτρολογεί www.φατσοβιβλίο.gr . Μπαίνει στο προφίλ της. Κοιτά τη φωτογραφία της. Είναι μια με τα μάτια της μόνο. Έχει 45 friends. Όλοι συνάδελφοι. Με μερικούς δε λέει καν «καλημέρα». Κανένα friend request. Τίποτα νέο. Ξανακοιτά το προφίλ της. Status: single , Age: 34, Sex orientation: straight. Μπαίνει στο profile της κυρίας Γεωργίου. Κοιτά τις φωτογραφίες της μια-μια. Καμιά καινούρια. Κλείνει τον explorer. Κοιτά, απ' το τζάμι του γραφείου της, στο διάδρομο. Κουστούμια με γραβάτες και ζελέ κάνουν βόλτες ανάμεσα σε ταγέρ με τακούνια και λακ. Όλοι φορούν την ίδια στολή. Καλημερίζονται στον ίδιο τόνο. Ακολουθούν το εταιρικό πρωτόκολλο επικοινωνίας, αυτόματα. Η πόρτα χτυπά. Έφτασε η στολή της κυρίας Γεωργίου. Τι θα ντυνόταν άραγε; Αποκλείεται να πάει στο party. Ίσως να έκανε μια προσπάθεια με τους γονείς της. Σηκώνει τ' ακουστικό. Σχηματίζει τον αριθμό. Το σηκώνει η μάνα της.
-Παρακαλώ; Ποιος είναι;
-Καλημέρα μαμά. Τι κάνεις;
Χντουπ! Της το ‘κλεισε στα μούτρα. Δεν πειράζει. Μια μέρα θα καταλάβει. Βασικά, δε θα καταλάβει ποτέ. Δε γαμιέται, ίσως το τσικνο-party να ήταν καλύτερο απ’ ότι φαινόταν.

Ντύνεται καλόγρια. Καλή επιλογή. Τα μαύρα ριχτά είναι πολύ καλή λύση. Τέλεια κρυψώνα.Πιάνει τη μάσκαρα. Τη βουτά απαλά να πνιγεί στο μαύρο χρώμα. Σιγά- σιγά. Χαϊδεύει απαλά τις βλεφαρίδες της. Κάνει τσουλήθρα στο σημείο που κάνουν καμπύλη. Κουρνιάζει εκεί. Τυλίγεται με τις βλεφαρίδες της. Σκεπάζεται μ’ αυτές. Κλείνει τα μάτια. Τ' ανοίγει και τώρα μάλιστα!
Φτάνει νωρίς. Όλοι έχουν φτάσει νωρίς. Σα να βιάζονται να τελειώσει. Είναι όλοι εκεί. Δεν αναγνωρίζει σχεδόν κανέναν. Καουμπόηδες, Marilyn Monroe, αρχαίοι Έλληνες, μεξικάνοι, πουτάνες, Dalton, mickey mouse, ρεμπέτες, παλιάτσοι, άντρες ντυμένοι γυναίκες και γυναίκες ντυμένες άντρες, αστυνόμοι, στρουμφάκια, γουρούνια, Οβελίξ, Σάτυροι, εξωγήινοι, disco-girls, πειρατές και σούπερ ήρωες. Η κυρία Γεωργίου έχει ντυθεί άντρας και το έχει κάνει πιο πετυχημένα απ’ όλους. Έβαλε και ψεύτικο μουστάκι. «Για να μη κομπλάρετε που έχετε γυναίκα αφεντικό», λέει στους συναδέλφους που καλοβλέπουν τη θέση της, χαριτολογώντας. Το πάρτυ κυλά ξενέρωτα. Ήρεμη μουσική, τυπικοί διάλογοι, μεταχειρισμένα αστεία, προβαρισμένες εκπλήξεις, δειλά συγχαρίκια, κιτς κομπλιμέντα και μαλακίες γενικότερα.
Περνούν δυο ώρες περίπου, έτσι. Η Δόμνα φοβάται πως έχει ντυθεί αόρατη αφού δε συμετέχει, σχεδόν, σε κανένα πηγαδάκι. Τότε συμβαίνει. Η ευκολοχώνευτη μουσική σταματά. Απ' τα μεγάφωνα αρχίζει να χύνεται κλαρίνο. Ύστερα ντύνεται με τη φωνή της Δόμνας Σαμίου.

"Να μουν-νύ μωρ έ- να μουν-νύ να μουν νύχτα στο γιαλό

να ανά ψω-λύ μωρέ να ανά ψω-λύ, να ανάψω λύχνο για να δω,

θεια μου-Νι μωρέ θεια μου-Νι, θεια μου Νικολάκαινα,

θεια μου Νικολάκαινα να μην πας για λάχανα."

Όλοι απορούν και γελούν. Αρώματα γεμίζουν το χώρο. Το κλαρίνο τυλίγει τα κορμιά των μασκαράδων. Σιγα- σιγά αρχίζουν να λικνίζονται, σα φίδια, στο ρυθμό του. Μια περιέργη τσίκνα τυλίγει σαν ομίχλη την αίθουσα. Μια τσίκνα αλλούτινη. Τσίκνα, όχι μόνο από καρβουνιασμένο κρέας, αλλά κι από πυρακτωμένα μουνιά έτοιμα να εκραγούν, σουβλερά καβλιά που σφυρίζουν σα χύτρες, χείλια που λιώνουν σαν κεριά κανέλας, ρώγες που εκτοξεύονται σαν τορπίλες και κωλομέρια που τρίβονται σαν πιπέρι. Το τραγούδι συνεχίζει.

"Πού-τσα να μωρέ πού-τσα να, πού τς ανάβουν τσι φωτιές

πού τς ανάβουν τσι φωτιές και πηδάνε οι μικρές;

Στου αρχι-δια μωρέ στου αρχι-δια, στου αρχιδιάκου την αυλή,

στου αρχιδιάκου την αυλή μαζευτήκανε πολλοί.

Γάμος-ε μωρέ γάμος-ε γάμος εγινότανε,

γάμος εγινότανε κάποιος παντρευόντανε"

Οι λέξεις ξεβρακώνονται. Όλοι χορεύουν. Πίανονται. Πιάνονται παντού. Η κυρία Γεωργίου διστάζει χαμογελώντας. Το κρασί αλλάζει γεύση. Γεύση από πρησμένες ρώγες- γεμάτες λάγνα ερωτόλογα- πατημένες από παράνομους εραστές, λίγο πριν τους κανουν τσακωτούς στα πράσα και τους σφάξουν γυμνούς, παλαιωμένο για 150 αιώνες στο στόμα του Διόνυσου πριν το αφήσει γι' αλλους 30 αιώνες και μια νύχτα στο μπούστο της Κίρκης. Λούζονται, με κρασί. Μπουγελώνει ο ένας τον άλλο. Η Δόμνα δε κουνιέται. Κάθεται στη γωνία. Η στολή της βαριά. 8 χρόνια σ' αυτή την εταιρία. 8 χρόνια στέκεται ακίνητη. Αόρατη. 8 χρόνια σφηνωμένη σ’ ένα γαμημένο ταγέρ, κάθεται στην καριόλα καρέκλα με τη ρυθμιζόμενη πλάτη και παρ' όλα αυτά καμπουριάζει.
Προχωρά. Ανεβαίνει σε κάτι σαν υπερυψωμένη εξέδρα. Αφήνεται στο τραγούδι. Ακούει το κλαρίνο. Το ανασαίνει. Το ακουμπά στα χείλη της. Την τσουρουφλίζει σα ρεύμα. Υψηλή τάση. Ανατριχίλες. Ρήγη. Σκίζει τα ρούχα της. Είναι γυμνή. Χτυπιέται. Λυσομανάει. Χορεύει. Χοροπηδά. Τα βυζιά της πάνε πάνω- κάτω. Ιδρώνει. Καυλώνει. Ταρακουνιέται πέρα- δώθε χωρίς ρυθμό. Λούζεται με κρασί. Τινάζει τα μαλλια της. Κυλιέται στο πάτωμα. Χορεύει. Αγκαλιάζει το κλαρίνο. Τρίβεται στο πάτωμα. Στέλνει φιλιά σε όλους. Κάνει νάζια. Τσαχπινιές. Κλείνει τα μάτια. Τυλίγεται στις βλεφαρίδες τις και σβουρίζει!

"Κι όλοι χυ- μωρέ κι όλοι χυ- , όλοι χύναν το κρασί

κι όλοι χύναν το κρασί, στου αρχιδιάκου την αυλή"

Το τραγούδι τελειώνει. Δε το καταλαβαίνει αμέσως. Σταματά. Σηκώνει το πρόσωπό της. Ξεσκεπάζεται απ' τις βλεφαρίδες της. Τρέμει. Ανοίγει τα μάτια της. Είναι γυμνή. Στέκεται μπροστά σε 60 περίπου ζευγάρια καθρέφτες. Κοιτάζει την περιφέρεια της. «Πως στο γαμημένο διάολο βρέθηκα εδώ μέσα;». Χαϊδεύει τις καμπύλες της απαλά. Με τα δάχτυλά της χαρτογραφεί τις ραγάδες στους γλουτούς της, γι’ άλλη μια φορά. Φτάνει σε νέους ανεξερεύνητους προορισμούς. Οι ραγάδες εξαπλώνονται. Αγκαλιάζουν πόδια,μέση και κοιλιά. Όλοι είναι αμήχανοι. Την κοιτούν. Μπήγουν τα γέλια. Φωνές: "Κοίτα το μπάζο! Χαχα Μέθυσε η χοντρή!"#"Δεν μας τα πες αυτά Δόοομνα..."#"Τέρας!"
Οι ραγάδες προχωρούν. Φτάνουν στις γάμπες και στο στήθος. Της πετούν πλαστικά ποτήρια με κρασί και κόκκαλα από παϊδάκια. Η κυριά Γεωργίου τρέχει. Ανεβαίνει κοντά της. Την πλησιάζει. Τη σκεπάζει με μια κουβέρτα. Την παίρνει κάτω μαζι της. Την πάει στην τουαλέτα.
"Τι κάνεις κοπέλα μου; Είσαι καλά;" Τη ρωτά σοκαρισμένη.
"Μια χαρά είμαι!" Απαντά νευρικά. Σκάει στα γέλια. Γελά σαν τρελή. Νευρικό γέλιο.
"Τι γελάς κοπέλα μου; Έχεις μεθύσει; Είσαι σοβαρή; Τι εικόνα είναι αυτή;" Απορεί η κυρία Γεωργίου.
Οι ραγάδες τυλίγουν ολόκληρο το κορμί της. Η Δόμνα σηκώνεται. Πετά την κουβέρτα. Κορμί ραγισμένο. Τρέμει. Έτοιμη να σπάσει. Γελά.
"Ναι κυρία Γεωργίου, είμαι μεθυσμένη! Γελάω! Επιτέλους γελάω! Ξέρετε, σας πάει αυτό το μουστάκι! Γελάω. Το πρωί σας είπα ψέματα. Κάθε μέρα λέω ψέματα. Δεν είναι καλή η μέρα ούτε εγώ είμαι καλά. Εσείς;" Σταματά να γελά. Ακουμπά το μικρό δάχτυλο στο κάτω χείλος της.
"Λες ασυναρτησίες. Όλοι τα λέμε αυτά κι ας μην τα εννοούμε απαραίτητα. Έλα να σε πάει κάποιος σπίτι." Απαντά απορημένη, η κυρία Γεωργίου.
Η Δόμνα κοιτά την κυρία Γεωργίου. Την αρπάζει. Τη φιλά στο στόμα απαλά.
Η κυρία Γεωργίου τη χαστουκίζει.Σκουπίζει το στόμα της. Φτύνει κάτω και μετά φτύνει τη Δόμνα. "Α χάσου!" Λέει έτοιμη να τσιρίξει.
"Είμαι ερωτευμένη μαζί σας."Σιωπή.
"Μη σε ξαναδώ. Εξαφανίσου." Λέει και φεύγει έτοιμη να δακρύσει, τρέμοντας.
Η Δόμνα μένει εκεί, στα πλακάκια του μπάνιου. Γελά και κλαίει μαζί. Η μάσκαρα αρχίζει να τρέχει. Τρέχει απ' τα μάτια της. Σχηματίζει μικρά, μαύρα ρυάκια. Διασχίζει το κορμί της, πέφτει στα πλακάκια του μπάνιου και μετά χάνεται στο σιφώνι. Η Δόμνα μένει εκεί. Κουρνιάζει. Ολόγυμνη.

παρέλαση

2010-02-05T17:50:00.001+02:00

άκουσα θόρυβο στο δρόμο εχθές

κι έδεσα σ' όλες τις ματιές μαύρο πανί,

μαύρο πανί πηχτό

μήπως κι δώ...

ήχοι παρέλασης θυμίζαν οι φωνές

ρόδες αρμάτων οι τροχοί των αμαξιών

και οι φωλιές των μυρμηγκιών

με πίεση πολύ,τίναζαν κομφετί!

πιο πέρα ήτανε σκυφτός

(έμοιαζε γελωτοποιός!)

ένας αλλόκοτος και πένθιμος θυμός.

κοίταζε να περνάνε οι στιγμές

με νοικιασμένες φορεσιές

και πλαστικά λουλούδια στο κεφάλι,

κοίταζε να περνάει ο καιρός

αδιάφορος και εσκεμμένως βιαστικός

μα με το χέρι του συνέχεια στην σκανδάλη.

με τρόμο είδε μια στιγμή

ν' αλυσοδένουν την ζωή

όντα παράξενα

όντα γνωστά

και όντας γνωστά

τα γνώρισε κόσμος πολύς

μα δεν αντέδρασε κανείς...

είδε καΐκι στη στεριά!

τα όνειρα κάναν τα νερά

και οι διαθέσεις παριστάναν τα πανιά του

"ωραίο θέαμα” θα πω

μα έτσι όπως έπλεε γοργό

νομίζω κράταγε κρυφό

πως μες τ' αμπάρι του ήταν τα ουρλιαχτά του.

Μετά από λίγο στη σειρά

ήταν τα ερωτηματικά

γέρικα και καμπυλωτά

παράφωνα τραγούδια ξεφωνίζαν...

Μα,ώ!

Τι ατυχία είν' αυτή!

Μες την παρέλαση-γιορτή

άρχισε ξαφνικά να ψυχαλίζει!

Κι ήταν εκείνη τη στιγμή

λες κι ήρθε μέσα απ' τη βροχή

καταμεσής

ένα κορίτσι να βαδίζει...

άρχισαν να ξεβάφουν οι μπογιές

οι φορεσιές και οι σειρές

άτακτα να χαλάν τη συμμετρία

και το κορίτσι της βροχής

χόρευε εκεί καταμεσής

μες την πομπή που πλέον θύμιζε κηδεία.

“Να μην ξεχνάτε τη βροχή!

Δειλοί,μα αδίστακτοι θνητοί

ξέρει καλά να σας χαλάει τα σχέδιά σας

κι άμα βολεύεστε εκεί

στη νύστα και στην αποχή

τόσο πιο κρύα θα φαντάζουν τα νερά μας”

άδειασε ο δρόμος,τα στενά

στην πόλη ξάφνου ερημιά

σαν να αμπαρώθηκε ο καθένας στη φωλιά του

μονάχα ο γελωτοποιός

έμεινε όλη νύχτα εκτός

και βράχηκε οικειοθελώς,

βράχηκε οικειοθελώς μέχρι θανάτου.

2010-01-26T19:25:00.001+02:00

Μαρτυρία

Κάποιος φαντάζεται.

Κάποιος ζωγραφίζει.

Εναγώνιες προσπάθειες τ’ουρανού να γίνει μυθιστοριογράφος.

Στα διάφανα φύλλα, λαχανιασμένες μαριονέτες διηγούνται τα ταξίδια τους.

Κάτω από μακάβριους ρυθμούς, τα παπούτσια αυτοσχεδιάζουν.

Τι ηδονή!

Οι τσουλήθρες των βουνών δε στερεύουν ποτέ.

Τ’αστέρια είναι τόσο ευσυγκίνητα!

Τι οδύνη!

Η ιστορία μας, όμως, τελειώνει κάπου εδώ.

Ο εκβιαστής άνεμος αφήνει ελεύθερο το ενορατικό ζαχαρότευτλο.

Η Ουρά

2010-01-26T14:24:00.001+02:00

[Εδώ μπορείτε να ακούσετε το κείμενο. Ήταν λίγο μεγάλο και σκέφτηκα να το "παίξω" κιόλας. Είναι η πρώτη φορά που το προσπαθώ οπότε παρακαλώ be kind...or not. Πάντως νομίζω ακούγεται καλύτερα απ' ότι διαβάζεται. Ο πίνακας που χρησιμοποιήθηκε για το video λέγεται "Not to be Reproduced" και τον ζωγράφισε ο René Magritte. Αυτά. Καλή ακρόαση/ανάγνωση]

--------#------------------------#----------------------------#----------------------------#--------------

Δε θυμάμαι πως βρέθηκα εδώ, που να πάρει ο διάολος! Συγχωρέστε με μα δε μπορώ, καν, να υπολογίσω με ακρίβεια πόσο καιρό είμαι εδώ. Ίσως είναι μέρες ή μήνες. Αυτό όμως δεν είναι φυσιολογικό. Θα ‘λεγα πως μοιάζει λίγο παρανοϊκό. Ίσως έχω τρελαθεί πια. Δε βγάζω άκρη. Τα πόδια μου σίγουρα δε θ’ αντέξουν για πολύ ακόμα. Έχω βρεθεί σε πολλές ουρές κατά καιρούς και για διάφορους λόγους.

Ένα βήμα μπροστά.

Καμία δεν ήταν τόσο μεγάλη. Ελπίζω να ‘μαι κάπου στη μέση, τουλάχιστον, γιατί μου ‘χουν τελειώσει τα παυσίπονα. Μήπως να ζητήσω ένα από κάποιον; Καλύτερα όχι. Ίσως η κίνηση μου αυτή παρεξηγηθεί. Μπορεί να θεωρήσουν πως προσπαθώ να χρησιμοποιήσω την κατάσταση της υγείας μου για να προχωρήσω μερικές θέσεις. Αυτό είναι αρκετό για να με πετάξουν έξω και να πρέπει να ξεκινήσω απ’ την αρχή. Ας είμαι ήσυχο παιδί καλύτερα.

Ένα βήμα μπροστά.

Κανένα παιδί δεν έχασε ούτε κέρδισε κάτι επειδή ήταν ήσυχο. Θέλω να είμαι τέτοιο παιδί. Ειδικά σε τέτοιες περιστάσεις. Αλλιώς σε πετάνε έξω. Θυμάμαι στο σχολείο η δασκάλα με πέταξε έξω γιατί μίλησα την ώρα του μαθήματος. Ακόμα και σε μια παράσταση που είχα πάει να δω με μια κοπέλα, μ’ έπιασε βήχας και δικαίως με πέταξαν έξω. Η πρώην μου γυναίκα πάλι, μ’ είχε διώξει απ’ την κρεβατοκάμαρα κλοτσηδόν, γιατί ροχάλιζα.

Ένα βήμα μπροστά.

Είχαν όλοι τους δίκιο. Δε μπορείς να κάνεις τόση φασαρία. Είναι ενοχλητικό να κάνεις θόρυβο. Προσπαθώ να ‘μαι ήσυχος. Όσο πιο ήσυχος μένει κανείς τόσο λιγότερα προβλήματα έχει. Λες να είναι όλοι τους εδώ; Δε μπορώ να δω κιόλας ρε γαμώτο! Αυτός ο τύπος μπροστά μου ίσως είναι αθλητής ή κάτι παρόμοιο. Οι πλάτες του είναι διπλάσιες απ’ τις δικές μου. Ίσως να κάνω λίγο πλάγια να δω αν είναι κάποιος γνωστός μου στην ουρά. Καλύτερα όμως όχι. Η κίνηση αυτή μπορεί να μου κοστίσει. Είναι προφανώς αθέμιτο να κρυφοκοιτάζει κανείς.

Ένα βήμα μπροστά.

Σίγουρα αν κάνω λίγο δεξιά θα μου πάρουν τη θέση κι όλοι θα συμφωνήσουν πως δεν ήμουν ποτέ εκεί. Θα έχουν δίκιο, φυσικά, γιατί αν φύγω έστω και λίγο απ’ αυτήν την τέλεια συστοιχία θα είναι σα να μην ήμουν ποτέ εκεί. ΧιΧι. Συγχωρέστε με. Δεν είμαι χάχας ή κάτι τέτοιο. Ούτε γελοίος. Σίγουρα δε θέλω να είμαι γελοίος. Αλλά η ανάσα του ανθρώπου πίσω μου, με γαργαλά στο σβέρκο. Χιχι. Όχι δεν είμαι ζηλιάρης. Δε νομίζω να ισχύει αυτό.

Ένα βήμα μπροστά.

Εντάξει ζηλεύω μερικές φορές αλλά το μετανιώνω. Δεν αντέχω άλλο σ’ αυτή την ουρά. Γιατί να είμαστε εδώ άραγε; Δε θυμάμαι. Ίσως να πάρουμε κάποιο επίδομα ή λίγο φαγητό. Ίσως να πρέπει να αιτηθούμε για κάτι που θα μας συμφέρει. Μπορεί να πρόκειται για κάποιο εισιτήριο μιας παράστασης ή μιας συναυλίας. Ελπίζω να μην είναι κάτι που να χρειάζεται δικαιολογητικά γιατί έχω σίγουρα ξεχάσει να πάρω χαρτιά μαζί μου.

Ένα βήμα μπροστά.

Σ’ αυτά είμαι πολύ οργανωμένος συνήθως. Ποτέ δεν ξέρεις τι δικαιολογητικό θα χρειαστεί. Οπωσδήποτε αυτά είναι απαραίτητο να τα κρατάς. Έχω ένα χαρτοφύλακα. Όλα είναι μαζεμένα εκεί. Όλα τα χαρτιά που δικαιολογούν την παρουσία μου σε μια ουρά. Έχω εκεί το πιστοποιητικό γεννήσεως μου και το πιστοποιητικό που πιστοποιεί πως το πιστοποιητικό γεννήσεώς μου είναι πιστοποιημένο. Ακόμα κρατώ εκεί και την υπεύθυνη δήλωση των γονιών μου που διαβεβαιώνει την κοινωνία πως με συνέλαβαν σε κρεβάτι και μάλιστα, αφού παντρεύτηκαν και εφαρμόζοντας ιεραποστολική στάση. Δόξα το Θεό που έχω αυτήν τη δήλωση. Ούτε θέλω να φανταστώ το μέλλον μου αν είχα συλληφθεί στα τέσσερα ή σε πίσω-κολλητό.

Ένα βήμα μπροστά.

Φυλάω εκεί τα αποτελέσματα όλων μου των εξετάσεων μέχρι στιγμής. Όλα τα test, τα διαγωνίσματα, προειδοποιημένα και μη, βρίσκονται εκεί. Ακόμα κι οι ιατρικές εξετάσεις. Με έχουν εξετάσει πολλές φορές είναι η αλήθεια αλλά ακόμα δεν έχουν καταλήξει στην τελική μου βαθμολογία. Δίνω εξετάσεις από πολύ μικρός αλλά μέχρι στιγμής δεν έχει βρεθεί σε τι πραγματικά είμαι καλός. Έχουν βρεθεί αρκετοί τομείς στους οποίους είμαι μέτριος. Δεν είναι και τόσο άσχημο αυτό. Σίγουρα καλύτερο απ’ το να είσαι πρώτος ή τελευταίος. Μπορείς να ανέβεις και να κατέβεις. Υπάρχει μπροστά και πίσω. Καλύτερα που είμαι μέτριος.

Ένα βήμα μπροστά.

Φυσικά φυλάω εκεί μέσα κι όλα τα χαρτιά με τις ύβρεις που μου έχουν κολλήσει κρυφά στην πλάτη, στο παρελθόν. Ειδικά εκείνο το κίτρινο χαρτάκι με το οποίο είχα περάσει μια ολόκληρη μέρα στη δουλειά. Έγραφε «Είμαι ηλίθιος». Μάλλον μου το είχε κολλήσει κάποιος συνάδελφος. Μου έχει φανεί χρήσιμο και με έχει σώσει σε πολλές περιπτώσεις. Δεν είναι εύκολο ν’ αποκτήσεις τέτοιο χαρτί στην καριέρα σου. Ευτυχώς είχα μαζέψει και πιστοποιητικά απ’ τις συχνές μου εξομολογήσεις στον πάτερ Θεόφιλο. Είναι απαραίτητο να διαβεβαιωθούν οι αρχές πως γνωρίζει τις μυστικές αμαρτίες μου ο πάτερ Θεόφιλος. Φυλάω και τα χαρτιά υγείας με τα οποία σκουπίζομαι ανά τακτά χρονικά διαστήματα αλλά κι όλα τα ραβασάκια που έχω δώσει κι έχω πάρει. Φυσικά δε θα μπορούσαν να λείψουν απ’ το χαρτοφύλακά μου όλα τα οικονομικά έγγραφα που δείχνουν την οικονομική μου κατάσταση.

Ένα βήμα μπροστά.

Υπάρχουν καλογραμμένες και τακτοποιημένες όλες οι συναλλαγές μου, οι αποδείξεις, καθώς και δηλώσεις της μάνας μου, υπογεγραμμένες απ’ τον πατέρα μου παρακαλώ, για το ύψος που έχει το χαρτζιλίκι μου. Μια φορά είχαν βάλει πρόστιμο στον θείο μου γιατί θεωρήθηκε πως ξεπλένει μαύρο χρήμα δίνοντας μου χαρτζιλίκι. Τη θυμάμαι εκείνη τη μέρα. Είχαν έρθει απ’ τη δίωξη οικονομικού εγκλήματος και είχαν κατασχέσει τον κουμπαρά μου.

Ένα βήμα μπροστά.

Μα τώρα, τι θα κάνω; Ξέχασα τον χαρτοφύλακα μου! Πως τα κατάφερα έτσι; Αν δεν έχω καμία δικαιολογία να βρίσκομαι εδώ; Πάντα τον έχω μαζί. Άλλοι βέβαια αντί για χαρτοφύλακα φέρνουν κάποιο γνωστό με διασυνδέσεις αλλά δεν έχω τέτοιον. Αν τον είχα φέρει και μου τον πήρε κάποιος; Δε θυμάμαι. Είμαι πολύ κουρασμένος. Έχω ζαλιστεί. Πρέπει ν’ αντέξω. Να παραμείνω στην ευθεία. Άψογα στοιχισμένος. Μα γιατί συμβαίνει αυτό; Θυμάμαι μια φορά στην τηλεόραση εκείνον τον επιστήμονα ...

Ένα βήμα μπροστά.

Κάτι έλεγε για μια «Θεωρία Ουρών». Ήταν θυμάμαι μια θεωρία, που με μαθηματικό τρόπο απεδείκνυε πως υπάρχει επιστημονική μέθοδος να σταματήσει η δημιουργία ουρών και η ταλαιπωρία που επιφέρουν. Μα ξαφνικά έπεσαν διαφημίσεις και δε σταμάτησαν ποτέ. Διαφήμιζαν συνεχώς παπούτσια ανατομικά για ορθοστασία, φορητά ανεμιστηράκια, καπέλα μ’ ενσωματωμένο ηλιακό θερμοσίφωνα κι άλλα τέτοια χρήσιμα κι ελκυστικά προϊόντα κι ο επιστήμονας χάθηκε. Ίσως ήταν τρελός.

Ένα βήμα μπροστά.

Ουφ! Έχει ιδρώσει ο κόλος μου απ’ την κούραση. Ελπίζω να τελειώνει η ουρά. Να πλησιάζω. Δε μπορείς να ρωτήσεις κιόλας σε τέτοιες περιστάσεις. Είναι σα να παίζεις χαλασμένο τηλέφωνο. Θυμάμαι μια φορά σε μια άλλη, μεγάλη ουρά είχα ρωτήσει τον μπροστινό μου τι περιμένουμε. Η ερώτηση μεταφέρθηκε απ’ αυτί σ’ αυτί μέχρι τον πρώτο της ουράς ο οποίος φώναξε: «Πέρδουμε!». Δε βγάζεις άκρη. Σας το λέω με βεβαιότητα. Έχω εμπειρία σε αυτά.

Ένα βήμα μπροστά.

Τα πόδια μου έχουν βγάλει κάλους. Φοβάμαι. Κάνει κρύο. Φοβάμαι μη με σκοτώσουν όσοι βρίσκονται πίσω μου, για να μου πάρουν τη θέση. Φοβάμαι. Φοβάμαι μη σκοτώσω το μπροστινό μου, για να του πάρω τη θέση. Φοβάμαι. Φοβάμαι μην αρχίσουν να σπρώχνουν όσοι βρίσκονται πίσω μου και γίνουμε σαν πιεσμένο ακορντεόν που φτύνει φάλτσα βογγητά. Φοβάμαι. Φοβάμαι μην είμαι μέρος της ουράς ενός άγριου κτήνους. Ενός κτήνους που κοιμάται κι όταν ξυπνήσει θ’ αρχίσει λυσσασμένο να κυνηγά την ουρά του. Φοβάμαι. Είμαι φοβητσιάρης, κατουρλής και μαμάκιας. Ναι! Το παραδέχομαι. Αλλά ξέρω να περιμένω σε ουρές. Δε δημιουργώ πρόβλημα ποτέ. Έχω μάθει να είμαι ήσυχος πια. Με την ησυχία μου δεν υπάρχει ρίσκο. Ξέρω να περιμένω σε ουρές. Πάντα έρχεται η σειρά μου τελικά. Όπως και τώρα. Να! Είμαι ο επόμενος. Επιτέλους.

Ένα βήμα μπροστά.

Βλέπω τον εαυτό μου μέσα σε ένα καθρέφτη, να κοιτάζει τον εαυτό μου μέσα σε ένα καθρέφτη που είναι ο εαυτός μου και κοιτάζει σε ένα καθρέφτη τον εαυτό μου, να κοιτάζει σε ένα καθρέφτη τον εαυτό μου, που κοιτάζει σε ένα καθρέφτη τον εαυτό μου, να κοιτάζει σε έναν καθρέφτη τον εαυτό μου που κοιτάζει τον εαυτό μου σε έναν καθρέφτη, να κοιτάζει μέσα στον καθρέφτη τον εαυτό μου και αυτό συνεχίζεται συνεχώς, μέχρι εκεί που φτάνει το βλέμμα μου, μια τεραστία ουρά από τον εαυτό μου να κοιτάζει σε έναν καθρέφτη τον εαυτό μου! Και στο τέλος, εκεί στο βάθος, νομίζω βλέπω σ’ ένα πράσινο λιβάδι με αγριοκέρασα, τα όνειρα που έκανα μικρός να τρέχουν και να σκοντάφτουν σε μικρές πέτρες και να στάζουν αίμα. Κι όπου στάζουν να φυτρώνουν αγριοκέρασα κι εκείνη περνάει, ξηλώνει αγριοκέρασα και τα τρώει. Φάε γλυκιά μου. Φάε. Μόνο πρόσεχε… Πρόσεχε, μη σου στάξουν τα ζουμιά και λερωθείς.

σταγόνες

2010-01-22T15:58:00.005+02:00

και τι έγινε που λυγίσανε πάλι οι σκεπές απο το βάρος της βροχής?

οι σκεπές είναι αναλώσιμες,η βροχή όχι.

εκείνη φοράει τα υδάτινα πταίσματά της και κατεβαίνει όποτε της αρέσει,

όποτε δει πολύ ήλιο να συμβαίνει.

κι εσύ πιο πέρα βρεγμένος και απρόσιτα σκυφτός

καταδικάζεις κάθε σταγόνα
που προτίμησε να πέσει στο χώμα από το να μείνει στον ουρανό της.

προτίμησε να προτιμήσει την πτώση.

και στεναχωριέσαι μαζι τους,

θρηνείς και μοιρολογείς...

κάθε που δειλιάζουν να σταματήσουν

αυτην την αδίστακτη πορεία αναμνήσεων

απο τους παρελθόντες ουρανούς

στα έδω χώματα.

κι είναι κρίμα που δεν ξέρει κανείς να σου πεί αν είναι αλήθεια,
οτι πέφτουν

μόνο και μόνο για να ξανανέβουν πιο σίγουρες στα σύννεφα τους.

θυμάμαι

2010-01-17T18:45:00.009+02:00

- θυμάσαι που πέφτανε οι ματιές πριν δούνε;

- θυμάμαι θα πω.

- θυμάσαι όταν το φεγγάρι έφεγγε μόνο για να το γράψουμε εμείς;

- θυμάμαι θα πω.

- τότε που ξαποστέναμε τις ανησυχίες στα γέλια μας;

- ναι,θυμάμαι θα πω.

- θυμάσαι τότε που περπατούσαμε φωτεινές διαδρομές εκεί;

- ναι,θυμάμαι.

- όταν χλευάζαμε το παρελθόν που ρωτούσε πότε θα γίνουμε δικοί του;

- θυμάμαι.

- θυμάσαι τότε που βγάζαμε τα ρούχα μας για λάβαρα του
"εδώ υπάρχει έρωτας";

- θυμάμαι.

- θυμάσαι ένα πάρκο κι έναν ουρανό (στάχτη) που μας σκέπασε;

- θυμάμαι.

- θυμάσαι που...;

- θυμάμαι που δεν...

- θυμάσαι που δάκρυζες;

- θυμάμαι που δάκρυζες.

Ερωτική Εξομολόγηση

2010-01-14T01:58:00.009+02:00

[photo by: Edouard Boubat]

Αεράκι δροσερό φυσά τις νύχτες μου πλέον.
Με ταξιδεύει σε κρυστάλλινα νερά. Επιπλέω.
Σα φύσημα απ' το ζεστό σου Νότο που κινεί
κάθε κύμα στις εφτά γαλάζιες θεές, ώσπου
να διαλυθούν, ακανόνιστα, σε χρυσαφένιες αμμουδιές.

Πάνω στη Φρεσκάδα σου, τα σύννεφα πετούν κι
ο ουρανός σαν πλαστελίνη τα πλάθει στη μορφή σου.
Τούτη η Φρεσκάδα με κυκλώνει απ' όταν σ' άγγιξα.
Τις Σειρήνες άκουσα κι είδα ό,τι αντίκρυσε ο Ορφέας.
Θα είσαι το λάφυρο που ψάχνουν οι κλέφτες και
η αλήθεια που κρύβουν οι ψεύτες.

Μικρό μου νέο, αυθεντικό, μάθε κι αυτό:

Πως της Φρεσκάδας σου ο αυλός είναι τώρα ενεργός!
Ήχους σκαρώνει. Με γαργαλά και με θαμπώνει, συνεχώς.
Φύσα ένα συναίσθημα δικό σου και μια νότα θα μας
παίξει πριν την παύση. Μια νότα μουσική,
φάλτσα ή σωστή. Του Πάνα Μελωδία Ερωτική.

Θα σε κοιτώ με του κινδύνου την αγνοία

που τα μικρά παιδιά στο βλέμμα τους φυλάνε.

Το ξέρω από κάποιον κοκκινολαίμη,

καταδικασμένο μ' ανθρώπινη φωνή να τραγουδά,

πως αν ρωτήσω τα δύο ντροπαλά σου στήθια

θ' ακούσω απ' την αρχή όλα τα παραμύθια

που με happy end τελειώνουν.

Είν' όλα μάταια μικρή μου.

Η Φρεσκάδα τούτη θα τελειώσει.

Βλέπεις...; Ο Χρόνος Ποτέ του δε θα σώσει.

Μα η Φρεσκάδα σου αυτή, της νιότης η κληρονομιά σου,

όσο κρατήσει, χρόνο για 'σένα και για 'μένα θα κερδίσει.
Μέχρι ψέλλισμα να γίνει, δάκρυ που λούζει μια χορδή
κι εκείνη τρέμει, σπαράζει ουρλιάζοντας "Αντίο"/ "Fin".

Ως τότε, ίσως αξίζει να χορεύουμε γυμνοί

στου ορίζοντα την πολύχρωμη γραμμή,

με τέμπο που κρατεί, υπομονετικά και παθιασμένα

του μισοφέγγαρου η μυστήρια και σκοτεινή αναπνοή.

Κι όσο τελειώνει το φεγγάρι, τ' άστρα σβήνουν.

Λίγο πριν ξημερώσει, η μουσική δε θα τελειώσει

για δυο θα συνεχίσει, τα στολίδια τ' ουρανού να ρίξει.
Να ψιθυρίσουμε μαζί την ίδια ευχή μήπως και πιάσει:
"Ποτέ μα Ποτέ να μην Περάσει!".
Σπατάλησε τον, ξόδεψέ τον αλόγιστα.
Μην κρατήσεις ούτε μια στάλα γι' αργότερα,
μην τυχόν και είν' αργά.

στο Βερολίνο

2010-01-10T00:03:00.004+02:00

στο Βερολίνο,

όταν χιονίζει οι άνθρωποι περπατάνε με τα χέρια,

οι καμινάδες καπνίζουν τόσο πολύ που γεμίζουν τον ουρανό,κρύβουν τον ήλιο.

στο Βερολίνο,

τα τρένα έχουν παντού το ελευθέρας,πάνε όπου τους καπνίσει.

οι άνθρωποι τ'ακολουθούν σχολαστικά παρα τ' αύτα

κι ο χρόνος μετράει τα θύματα του.

στο Βερολίνο,

οι αγάπες μαθαίνουν να σβήνουν στα αλκοολούχα ποτά

και τα αλκοολούχα ποτά μαθαίνουν να σβήνουν τις αγάπες.

πόσο άφοβα αγαπάμε?

στο Βερολίνο

οι πρωτοχρονιές είναι ελαττωματικές

Δεν ασχολήθηκε ποτέ κανείς σοβαρά με το γιατί...

ίσως γιατί τα γρανάζια ακούγονται δυνατότερα όταν χαλάνε.

στο Βερολίνο,

μια μπαλαρίνα χόρευε στο χιόνι.

στο Βερολίνο,

ξεχνάς οτι υπάρχουν άστρα.

Δεν λείπουν μόνο τα ίδια,λείπουν και οι αφορμές για να τα ψάξεις.

στο Βερολίνο,

μην παραπατήσεις πουθενά,

μην ακουμπήσεις,

μην σταθείς,

ασυμμετρίες απαγορεύονται!

στο Βερολίνο,

μάλλον χρέωσα πολλά,

ιδιοτέλεια,αδυναμία κι ακεφιά

ποινές που αδίστακτα ο νούς μου μου ορίζει

με βασανίζει

το γιατί...

μα αυτάρεσκα μια απάντηση μου δίνω,

Βερολίνο.

TOYK 120

2010-01-03T16:47:00.003+02:00

Διασχίζει το στενό. Περπατά με άνεση και χάρη πάνω στις γόβες της. Ψηλοτάκουνες, κόκκινες γόβες στιλέτο. Μυρίζει σάπιο κρέας. Μερικές φωνές έχουν ξεμείνει στον άνεμο:

“Εδώ το καλό ντόπιο κρέας!”. Γυμνές κούκλες στις βιτρίνες. Ξεπούλημα και φέτος. Τα τακούνια τσιμπούν την κρούστα του τσιμέντου. Κρούστα από ξεραμένο αίμα, κάτουρο αδέσποτων, μουσταρδί γόπες, καμένο λάστιχο και χλέπες. Περπατά σταθερά. Τα στιλέτα στις φτέρνες της ραγίζουν την κρούστα. Τη σπάζουν σαν τσόφλι αυγού. Γεμίζει ρωγμές και φτύνει ψίθυρους στο σκοτάδι “Τουκ – Τουκ”. Μια ουρά από ψίθυρους πίσω της. Το σκάνε απ' τις ρωγμές της κρούστας, σκάνε με δύναμη στους λεπρούς σοβάδες και πίνουν Azax γλιστρώντας στ’ αόρατα τζάμια. Σε κάθε χτύπημα δυναμώνουν “ΤΟΥΚ – ΤΟΥΚ”. Πάνε από τοίχο σε τοίχο. Μόλις φτάσουν στην Αθηνάς είναι κραυγές που πεθαίνουν ουρλιάζοντας στις ρόδες των αμαξιών “Τουκ-Τουκ-Τουκ…”.
   Φτάνει στη γωνιά της. Σταματά. Τα “Τουκ” που ξέμειναν πίσω της αυτοκτονούν ένα-ένα “Tουκ 120- Τουκ 119”. Πέφτει χιονόνερο. Λίγα κορίτσια. Οι περισσότερες μαύρες. Δε φαίνονται καν. Μόνο τα μάτια τους, σαν στολίδια που κρέμονται στη νύχτα. "Τουκ 110-Τουκ 109" η μυρωδιά απ’ τη Βαρβάκειο ακόμα έντονη. Ανάβει τσιγάρο. Ένα ακόμα Lucky Strike. Λες να ‘ναι το τυχερό; Πίνει δυο τζούρες. Τις φτύνει μαζί. Παιχνιδίζουν στο σκοτάδι σα χαλασμένα φαντάσματα "Τουκ 100-Τουκ 99". Φεύγουν ψηλά. Χάνονται. Άλλη μια τζούρα. Τη φυσά σα μηδενικό. Την ακολουθεί ψηλά. Τη βλέπει να διαλύεται μπροστά στα παράθυρα "Τουκ 87-Τουκ 86". Στολίδια. Μια περίεργη έκθεση. Λες και τα παράθυρα των πολυκατοικιών είναι πίνακες. Πίνακες με στολισμένα καράβια και δέντρα. Καράβια που ταξιδεύουν άγονη γραμμή. Πατάρι – παράθυρο μια τo χρόνο. Λαμπάκια πολύχρωμα. Κακόγουστη έκθεση "Τουκ 65- Τουκ 64". Ίσως και τα δεντράκια να 'ναι στολισμένα απ’ την πλευρά του παραθύρου κι απ’ την άλλη να ‘ναι γυμνά. Άλλη μια τζούρα να φουλάρουν τα πνευμόνια "Τουκ 57". Όλοι βιάζονται να φύγει ο γαμιόλης. Ένας ήχος χύνεται πηχτός απ τα λαμπάκια που τρεμοσβήνουν. Χριστουγεννιάτικα σουξέ ανακατεύονται με το τζάμπα μουρμουρητό που φτάνει απ' το Σύνταγμα "Τουκ 40-Τουκ 39". Κι άλλη τζούρα. Το τσιγάρο τελειώνει. Το πετά σε μια μικρή γούβα γεμάτη λασπόνερο. Πνίγεται. Οι μικρές ψιχάλες μεγαλώνουν. Αστράφτει "Τουκ 30". Βλέπει τη φάτσα της να καθρεφτίζεται σε μια σταγόνα. Αυτή πέφτει στο δρόμο και σπάει σε μικρότερες στάλες. Τώρα το πρόσωπό της έχει σπάσει σε δεκάδες μικρές στάλες. Κυλούν. Ενώνονται με το μικρό ρυάκι από λασπόνερο και πέφτουν στον υπόνομο "Τουκ 19- Τουκ 18". Ανοίγει το τσαντάκι της. Βγάζει μικρό καθρεφτάκι και κόκκινο κραγιόν. Χαϊδεύει τα χείλια της. Τώρα μάλιστα. Είναι κι η αφεντιά της στολισμένη "Τουκ 7". Τα φώτα στα παράθυρα σβήνουν. Απόλυτο σκοτάδι "Τουκ 4 -Τουκ 3". “Καλή χρονιά” ψιθυρίζει. Ένα πυροτέχνημα σκάει στον ουρανό "Τουκ 2-Τουκ 1". Κόκκινες ανταύγειες παντού. Τα φώτα ανάβουν. Πάει ο παλιός ο χρόνος.
   Όλα φώτισαν και πάλι. Εκτός απ' τη γωνιά της. Πανηγυρισμοί ακούγονται από παντού. Οι φελλοί απ’ τις φτηνές σαμπάνιες εκτοξεύονται. Οι αφροί χύνονται. Κομπλιμέντα τσουγκρίζουν κι ευχές στραπατσάρονται. Καρμπόν sms ταξιδεύουν. Χάνονται. Στριμώχνονται στο ψηφιακό μποτιλιάρισμα. Κανένας πελάτης ακόμα.
   Οι μουσικές δυναμώνουν μαζί με τη βροχή. Ένα αμάξι πλησιάζει. Επιτέλους! Τα φώτα τσαλακώνουν τη σκιά στα μάτια της. Σταματά μπροστά της. Το φιμέ τζάμι κατεβαίνει αργά. Πλησιάζει κουνώντας τους γλουτούς της σα ξεχαρβαλωμένη μαριονέτα. Σουφρώνει τα χείλη. Σκύβει στο τζάμι. Το κορμί της σχηματίζει ορθή γωνιά προσφέροντας πλήρη θέα στα στήθια της. Μέσα δυο φουσκωτοί. Ο οδηγός κοιτά μπροστά. Ο συνοδηγός την κόβει από πάνω ως κάτω.
    -Καλή χρονιά δεσποινίς ή μήπως κυρία; Σκάει στα γέλια.
    - Τσου. Πουτανίτσα είμαι αγόρια αλλά κι ό,τι άλλο γουστάρετε!
    - Που είναι οι φιλενάδες σου μωρή καργιόλα; Τελευταία ξέμεινες μωρή σαβούρα;
Κατεβάζει το μπλουζάκι της και δείχνει τα στήθια της. Ο οδηγός τα γραπώνει και τα ζουλά.
“Για κάνε μια στροφή να σε δούμε!” της λέει κοφτά και πατά την κόρνα. Πάει μπροστά στ’ αμάξι, γλιστράει στο καπό και χαϊδεύεται. Επιστρέφει στον οδηγό.
    -Λοιπόν; Σας σηκώθηκε ή ακόμα;
    -Και των πεθαμένων θα σηκωνόταν καύλα. Πως σε είπαμε;
    - Μπλάνς. Αλλά δε γαμιέμαι με δύο μαζί. Ένας - ένας αν θέλετε.
    -Έχεις και προτιμήσεις καργιολάκι. Χαχα! Δεν πρόκειται για 'μάς. Αλλά θα πληρωθείς καλά.

   Τα τακούνια κοιτάνε το ταβάνι. Όλοι θέλουν να σε γαμάνε με τις γόβες. Έτσι κι αυτός. Ένας τριχωτός πενηντάρης τη γαμούσε. Η κοιλιά του την πλακώνει. Η ανάσα του βρωμά. Είναι ντυμένος Άγιος Βασίλης. Της είχε δώσει να φορά μια στέκα με κερατάκια ταράνδου. Η Μπλανς μετρά αντίστροφα "Τουκ 100-Τουκ 99". Της ζητά να του πει βρωμόλογα και της δίνει χαστουκάκια."Τουκ 80" "Γάμα με Άγιε Βασίλη!". "Δώσε μου το δώρο μου Άγιε Βασίλη". "Τι μεγάλο δώρο που μου ‘φερες Άγιε Βασίλη"."Τουκ 65" "Ήμουν κακό κορίτσι Άγιε Βασίλη!". "Μπες στην καμινάδα μου Άγιε Βασίλη". "Έχει πάρει φωτιά το τζάκι Άγιε Βασίλη!!"."Τουκ 43- Τουκ 42". Αυτό ήταν.Λιγότερο απ' ότι περίμενε. Ο χοντρός χύνει φωνάζοντας "ΧΟ ΧΟ ΧΟ".
   Βγάζει απ' το πορτοφόλι του 100 ευρώ και της τα δίνει. Η Μπλανς βλέπει το γεμάτο πορτοφόλι καθώς ντύνεται και σκουπίζει τα χύσια του από πάνω της. Εκείνος ακουμπά το πορτοφόλι στο κομοδήνο κι αρχίζει να δένει τα κορδόνια του. Η Μπλανς κοιτά μια εκείνον και μια το πορτοφόλι. Μια το μάυρο δέρμα που ασφυκτιά απ' τα χαρτονομίσματα και μια τις μουσκεμένες τρίχες που πετάγονται απ’ τον καβάλο του. Βγάζει την κόκκινη γόβα της. Τον πλησιάζει. Του την καρφώνει με δύναμη στο κεφάλι. Μια κηλίδα αίμα αρχίζει να στάζει και να μουσκεύει τη λευκή γενειάδα που φορούσε. Αρπάζει το πορτοφόλι. Φεύγει βιαστικά.

   Ο νέος χρόνος ξημερώνει. Κατεβαίνει τη Διονυσίου Αρεοπαγίτου φορώντας το ένα τακούνι της. Οι δρόμοι γεμάτοι από κάθε κάστα. Μεθυσμένοι πιτσιρικάδες, θυμωμένες χαζογκόμενες, αγουροξυπνημένοι ταρίφες και ξερατά. Περπατά βιαστικά. Δεν είναι και λίγα 3283 ευρώ. Ένα τρένο για επαρχία κι άντε γεια. Άντε να τη βρουν. Θ’ αλλάξει το μαλλί. Θα γίνει κομμώτρια ή θα βρει κάνα βλαχαδερό να ανοίξει δικό της κομμωτήριο. Θα βάλει κιλά πολλά να μη τη γαμάνε πια με ευχαρίστηση. Άντε και καλή τύχη μάγκες. Φτάνει στον ηλεκτρικό. Κατεβαίνει στην αποβάθρα. Ο ηλεκτρικός θα ξεκινήσει σε 2 λεπτά. Ένας πλανώδιος κιθαρίστας προχωρά κατά μήκος της αποβάθρας. Την πλησιάζει. Του δίνει 3 ευρώ. Αυτός κάθεται κοντά της κι αρχίζει να τραγουδά:

"She takes just like a woman, yes, she does

She makes love just like a woman, yes, she does

And she aches just like a woman

But she breaks just like a little girl"

Ακούει το τρένο. Φτάνει. Τι ωραίος ήχος. Πάντα της άρεσε ο ήχος του τρένου. Μ’ ένα τέτοιο θα φύγει. Όπου τύχει. Ο ήχος πλησιάζει. Τι όμορφος ήχος. Κοιτά τις ράγες. Τις γουστάρει τις ράγες. Βλέπει τα πόδια της. Είχε ξεχάσει πως φορούσε το ένα τακούνι της ,μόνο. Ο ήχος πλησιάζει. Τι όμορφος ήχος. Σκύβει να βγάλει το τακούνι. Μια γλιτσερή κρούστα είναι κολλημένη στο στιλέτο. Γλιστρά. Σκάει στις ράγες. Ο ήχος πλησιάζει. Τι όμορφος ήχος.

Ο κόσμος μαζεύεται στο σημείο. Ο κιθαρίστας με δυο στάλες αίμα πάνω του συνεχίζει να τραγουδά ενώ ο ήχος του τρένου σταματά. Τι όμορφος ήχος.

"She takes just like a woman, yes, she does

She makes love just like a woman, yes, she does

And she aches just like a woman

But she breaks just like a little girl"

2009-12-29T14:21:00.026+02:00

''Ειρμός''

Ο ταλαντούχος σελιδοδείκτης

Πάνω σε ό,τι άστραψε
το βλέμμα του άτυχου περιστεριού
Βότσαλα φιλοτεχνημένα
από στρατιωτικές αρβύλες
Αστραφτερά κολιέ φτηνού πεζοδρομίου
Κάγκελα λουστραρισμένα
από εγωιστικές πανσέληνους
Βινύλια αλλοτινής αισθητικής
Λαμαρινένιες καλοκαιρινές λεωφόρους
Μέρες και νύχτες
Υπολείμματα και φωταψίες
ζώντας για παραπλανημένα πείσματα
Η λάμπα φωτίζει τις τελευταίες σταγόνες
του ξοφλημένου ποτηριού
Ας μείνουμε λίγο ακόμα!

Καταδικασμένο μου πνεύμα!
Να χρειάζεσαι πάντα σταθερό νήμα
Ως εδώ!
Στο εξής θα γίνω σχοινοβάτης
σε αόρατο σκοινί
Ηδονή άσαρκη
Σύγχρονος πόλεμος

Χωρίς σελιδοδείκτη

Πολύχρωμα πλήκτρα
Γρήγοροι ποδηλάτες
Επαναστατημένα στάχυα
Συγχισμένες κουρτίνες
Αλαφιασμένες πατουσίτσες
παιδιού υπνοβάτη
τρέχοντας στη σκάλα
προς μια αγάπη
ντυμένη με ροζ κανσόν
άφαντη
Προ Χριστού
Μετά Χριστόν
Αλάνθαστα μαθηματικά
Πάλη για ένα σημείο
ήχο
λάμψη
ποτε
σκοτάδι