τα ξύλινα μέρη του σώματος

τα ξύλινα μέρη του σώματος,

του όποιου σώματος,

έγχορδου,

άχορδου,

άκαρδου,

ή μή...

είναι τα τρωτά του μέρη.

θα πιάσουν πρώτα φλόγα ,

θα παρασύρουν,

θα παρασυρθούν,

και θα αποσυρθούν

μόνο όταν όλα είναι στάχτη.

είδες?

τα σώματα μοιάζουν με τα δέντρα τελικά!

τόσο σκοτάδι στις ρίζες τους,

τόσος ουρανός στα κλαδιά τους.

άνοιξη,καλοκαίρι, φθινόπωρο,χειμώνας,άνοιξη

ένκαρπα

άκαρπα

άκαρδα

ή μη...

αλλάζουν χρόνο με τον χρόνο,κάθε χρόνο.

πόσο χρόνο ακόμα.

κάθε φύλλο που έπεσε,έπρεπε να πέσει.

κάθε που έπεσε,έπρεπε να ακουστεί.

κάθε που σώμα συνάντησε σώμα,

καθε που σώμα συνάντησε χώμα,

έπρεπε να ακουστεί.

γιατί ότι χαλάει την σιωπη πρέπει να ξέρει γιατί το κάνει...

ακόμη και τα φύλλα.

ακόμη και τα σώματα.

Το κλειδί

Κάποια νύχτα από το αιδοίο μιας γυναίκας
ξεγλίστρησε ένα κλειδί.
Κι έπεσε στο πάτωμα.
Ξύπνησαν οι γείτονες από το βρόντο
"ένα κλειδί έπεσε, ένα κλειδί ορφανό,
τι να ανοίγει;"

Εκείνη δεν ξύπνησε, ήξερε,

πως το κεφάλι της μπορούσε πια να ξεκλειδώσει.
Μέσα βρήκε κήπο πρωτόγονα άγριο
και ήταν ησυχία.
Μα είχε έρθει για θάνατο αυτός ο φυσιολάτρης
Και γνώριζε και ξερίζωνε
δυο πικρά χορτάρια,
το Μικρό και το Αδύναμο.
Τέλος μια άφθονη πόα,
την Εμμονή.
Όλη νύχτα σκότωνε
Άλλαζαν οι εποχές μέσα σε μια στιγμή.


Το πρωί είχε μαλακό χώμα μπλεγμένο στα μαλλιά
(στο αζάρωτο μέτωπο μια μέλισσα αναζητούσε νέκταρ)
Και πέραν προσδοκίας,
χωρίς άλλους μάρτυρες
η πλάτη της είχε γίνει μια ιδέα
πιο ίσια.


Απ’ οπουδήποτε αλλού χαμένο
Πολλαπλασιασμένο
Το κλειδί λαμπύριζε, μέσα στης μέλισσας τα μάτια.

ΠΡΟΣΟΧΗ!...Ανάπαυση_

Στολή

Συστολή

Δ ι α σ τ ο λ  ή

Διαστροφή

                   Σ

                       τ

                           ρ

                           ο

                       φ

                 ή

Διαστροφή

Δ ι α σ τ ο λ  ή

Συστολή

Στολή

Εν!

Δυό!Υβρεοπομπή - Φοίβος Δεληβοριάς
Τρία!Machine Gun - Portishead

Ο γιος του ήλιου

..και τώρα που έγινα γιος του ήλιου,
εγώ ο χρυσαφένιος βάτραχος,
θα αράζω
πάνω στα άσπρα νούφαρα του βρωμερού μου
έλους
κοάζοντας τη δόξα μου,
ώσπου να' ρθει
ο ομοφυλόφιλος πρίγκηπας που περιμένω,
να μου δώσει ένα σβουριχτό
φιλάκι
και να γίνω πάλι
ο γύφτος με το ντάτσουν
που πουλάει ποιήματα.

Κυριακή

η μόνη διαφορά αυτής της Κυριακής από την προηγούμενη

είναι ότι αυτή δεν πέρασε ακόμη.

Ίσως και ο ήλιος

να φωτίζει περισσότερο τώρα...

δεν θυμάμαι,

δεν θυμάσαι,

δεν θυμάται,

πνίγηκε πάλι μες την ιδιοτέλεια της η μνήμη.

Αυτή τη φορά όμως θα την θυμηθώ,

θα την γράψω,

θα την αποτυπώσω κάπου (εδώ).

Κυριακή

ημέρα των γιορτών και των καταλήψεων,

των αγρίων διαθέσεων και των αφορμών,

των πειρασμών

και των στιγμών που βρίσκεις την ουσία στο πιο αφελές και ήσυχο μεσημέρι.

Ακόμα κι αν σου την γδέρνει πίσω το μουντό της απόγευμα,

την κράτησες για κάτι λεπτά λίγα!

Μα άρχισε να βραδιάζει πάλι...

φιμώνει σχολαστικά τις εμπνεύσεις το σκοτάδι.

Μένω με πολύ μελάνι,αρκετό χαρτί
κι ένα σαραβαλιασμένο Κυριακάτικο δειλινό στο χώμα.

Πάντα στο χωμα δύει αυτό.

Μας έμοιασε φαίνεται.

Καληνύχτα.