ΜΗ ΑΝΑΣΤΡΕΨΙΜΟΣ


Από τον Αλέξανδρο ως την αιωρούμενη Ιερουσαλήμ που όλο φτάνει, δοκιμάζομαι στη μελαγχολία του μετέωρου
Στα ηλιόλουστα ζαχαρωτά κάθε ατέρμονης οροσειράς
Στην άλμη και στον τζίτζικα, αλλά
Και σε πράγματα πιο επιρρεπή στη διαστροφή όπως
Έρημος και γλώσσα.
Μόνο το όνειρο σε στρέφει εκεί απ’ όπου προήλθες-
Ένας πελώριος φοίνικας πυρπολημένος μ’ άστρα
Κι από τότε, εκείνος οπλοφορεί κι εκείνη κυοφορεί
Αυτή αναδίδει κι αυτός αποδίδει των άλλων εποχών τις ουτοπίες.
Κι όμως, ζητάω κάτι πιο υπαρκτό από το σκουριασμένο ποδήλατο κάθε γενιάς
Ζωή μ’ αστραφτερό φουστάνι και ματωμένα γόνατα
Για ‘σένα τινάζεται πύρινο μεσ’ απ’ τις λεύκες το αδέσποτο τραγούδι
Γι’ αυτό θα συνεχίσω παραστρατώντας
Σα λαγός μες στα λιοτρόπια
Σαν αμνός μες στους πυρσούς.

"Απόκαμα, θολώσανε τα μάτια μου και ο νους,
όμως ακόμη γράφω"
Γραφιάς
Νηπενθή

Κώστας Καρυωτάκης





Εξίσου διαστροφικός
Ο ανεπάγγελτος
Με τα λάσπινα γάντια

Θέλω - και κροάζω
Να φορέσω στεφάνι
Τα σεξιστικά σας σύμβολα

Το έγκλημα
Του γραφιά
Ενός γραφίστα

Η εκδίκηση του :
Ο αυνανισμός

Τα προνόμια του
Ξέπεσαν στα νύχια σας

Η έκκεντρη νύχτα

Της εκκεντρικής μανίας

-

Οι φίλοι σου , σάπια κορμιά
Φορεμένα αριστοκρατικά στους ώμους μου
Η γούνα της συμφιλίωσης μας

Αγγελία προσμονής :

Ανταλλάσω τις προαναφερθέντες τελείες
Με το περίγραμμα σου

Το μόνο που θα μας ενώνει
Είναι μια κλειστή λόγχη
Από μαύρο σίδερο

Τα άσπρα μάτια
Που προσπαθούσαμε να δούμε
Κάτω από το χιόνι

Ο ενταφιασμός
Του εθελότυφλου
Στην πατρική στέγη

Δύο μεγάλες πέτρες
Κάτω από το μαξιλάρι

-

Ίσως και τίποτα
Απ'όλα αυτά

El beso de mujer loca

Στην Ανδριάννα



Σήμερα αδιαθέτησα
Κρέας καλύπτει τα πόδια μου
Όχι , το όνειρο

Η σάρκα είναι στα νύχια μου -μέρος μου-
Το φροντίζω , είναι το πέος τους
Θλιβερά απομεινάρια , εύπλαστων σαδιστών

Θηλάζω το στόμα του
Δεν έχει δόντια , είναι σκουλήκι
Ακύρωσα την πίστη μου ;

-Ζητώ δότη οργάνων-

Η καρδιά του κόπηκε , τη φύλαξα
Οι φλέβες του , στο σβέρκο μου
Το πρωί μάτωσε , ξέρασα το κακό
Οι θεοί με θέλουν - καθαρή

Αναπνέει
Απο τη μύτη
Διαλυμένο μπιμπελό
Σε κατηγορώ
Με στοίχιωσαν
Η ήβη μου αρνήθηκε τη λάμα

Καίγομαι
Τους απανθράκωσα , κοιμήσου ήρεμος
Κοιτάω τον ήλιο
Στα μάτια

Θα συνεχίσω να τρέφομαι
Φύτεψα τα μαλλιά σου
Θηλάζω το αίμα σου
-Πάντα αρωμάτιζα τα χείλη μου-

Συνέχεια της αντανάκλασης
Κοπή της θάλασσας
Ικέτης ενός αστεριού

Του άγορου μετεωρίτη
Με την άσχημη
Σπονδυλική στήλη

Του βρώμικου νερού
Με τα ζωήφια
Που ζούνε στο στομάχι μου

Της γυναικέιας μορφής
Με τα μεγάλα δάχτυλα
Και τα μικρά στήθη

Πολύ-πληθαίνω
Την αυγή

Ένας ωμός κρόκος αυγού
Κάτω από τη γλώσσα μου
Το κόκκινο κέλυφος
Κολλημένο στα λέπια σου

Και ένας ουρανός
Γεμάτος έμβρυα
Και ομφάλιους λόρους

Οι γυναίκες
-μελαχρινά αγρίμια
ή αυτό το ξανθό χιόνι στους λοβούς-
ξέφυγαν
και σε περικυκλώνουν
άμορφες
διάφανες
σχεδόν η αναπνοή σου

''Νικηθήκαμε''
Μεταφράζεις

Το μόνο που εννοούσα
είναι το δίστιχο
της ενηλικίωσης σου

Δύστυχε πατέρα , μεγάλωσα
-κουράστηκα να σε θηλάζω

Les fiançailles-Οι αρραβώνες, μέρος 5ο
Guillaume Apollinaire


Pardonnez-moi mon ignorance
Pardonnez-moi de ne plus connaître l’ancien jeu des vers
Je ne sais plus rien et j’aime uniquement
Les fleurs à mes yeux redeviennent des flammes
Je médite divinement
Et je souris des êtres que je n’ai pas créés
Mais si le temps venait où l’ombre enfin solide
Se multipliait en réalisant la diversité formelle de mon amour
J’admirerais mon ouvrage

Συγχωρέστε μου την άγνοια
Συγχωρέστε με που δε γνωρίζω πια το πανάρχαιο παιχνίδι των στίχων
Δεν ξέρω τίποτα πια κι ερωτεύομαι μοναδικά
Τα λουλούδια στα μάτια μου ξαναγίνονται φλόγες
Στοχάζομαι θεϊκά
Και γελώ με πράγματα που δεν έχω πλάσει
Μα όταν έρθει o καιρός της στερεάς σκιάς
Θα πολλαπλασιαστεί πραγματωμένη η ποικιλομορφία του έρωτά μου
Θα θαυμάσω το έργο μου