αλάνι

(εμπνευσμένο από το τελευταίο βιβλίο του Nick Cave
"Ο Θάνατος του Μπάνι Μανρό")

στόχος μας είναι να απολαύσετε τα πάντα!

τους γιγάντιους χάρτινους ελέφαντες,

τα πρασινο-κόκκινα χριστουγεννιάτικα ζαχαρωτά,

τα απανωτά "τσίκ" του αναπτήρα πριν το φώς της φλόγας

αλλά και τα άρρυθμα τιτιβίσματα των λερωμένων περιστεριών!

να περπατήσετε νύχτα στο υγρό τσιμέντο του λιμανιού

(χωρίς να έχετε αποφασίσει συγκεκριμένο προορισμό)

ξεφυσώντας άτεχνα κυκλάκια καπνού

από την πιο φτηνή μάρκα τσιγάρων.

μην περιμένετε αστικά λεωφορεία

και καθώς πρέπει λιμουζίνες

με οδηγούς μέσα σε σιδερωμένα πουκάμισα.

-μην περιμένετε τίποτα βασικά!

σκοντάψτε και σωριαστείτε στο έδαφος άφοβα

το πολύ πολύ να ανοίξει καμιά μύτη

ή να σκιστεί κανα χείλος από το πέσιμο

φτύστε ένα "γαμώτο!" και συνεχίστε την βόλτα,ανέμελα.

εκτονωθείτε σεξουαλικά ακόμη και με την πιο μικρή αφορμή

φθηνό ξενοδοχείο,στενή τουαλέτα κοιμητηρίου,σκοτεινή γωνία...

συντονιστείτε στον έμφυτο διονυσιακό σας ρυθμό.

στόχος μας είναι να απολαύσετε τα πάντα!

τους στραπατσαρισμένους λαγούς και τις παιδικές εγκυκλοπαίδειες,

τα τζάμια και τα σπασμένα τζάμια

τα ατυχήματα αλλά και τα ευτυχήματα των ημερών

καθώς και όλα τα τίκ-τάκ των αρρύθμιστων ρολογιών τσέπης.

κι αν μετά από μια πορεία μεθυσμένων βημάτων

βρεθείτε σε μια αίθουσα κυριλέ,που θυμίζει μέγαρο

με θεωρεία,περίτεχνα ταβάνια,βελουτέ κουρτίνες και πολύ κόσμο

ψάξτε το σημείο που θα ακούγεστε καλύτερα

πάρτε μια γερή τζούρα whiskey,

ανάψτε το τελευταίο "Lambert & Butler" του πακέτου

και τραγουδήστε το ωραιότερο κομμάτι σαξοφώνου

μονάχα με το στόμα σας!

"ο κόσμος είναι όντως ένα δύσκολο μέρος για να είναι κανείς καλός Μπάνι!"

IMPROMPTU


Στο αρμονικό καρδιογράφημα ενός πενταγράμμου

Οι κύκνοι συνεχίζουν τις ανιαρές χορογραφίες

Τα κρύσταλλα της βιτρίνας ανταγωνίζονται το ναρκισσισμό των περαστικών

Ώσπου, τα χνώτα ενός ζητιάνου αποκαλύπτουν το χρησμό στο τζάμι

- Όταν η μουσική συμβαίνει, ο Θεός περισσεύει.Ένα πλήκτρο αρκεί-

Ξαφνικά, η ορχιδέα της σοφίτας ψέλνει μ’όλη της τη δύναμη λαϊκοτράγουδα

Η κρούστα της πολιτείας ραγίζει από τα χοροπηδητά των αγγέλων

Στο πάρκο, ένα κορίτσι γδύνεται προκαλώντας την ορμή του ευκάλυπτου

Μια νότα ήταν αρκετή

Για την ονείρωξη του αηδονιού

Πάτσι

(Drawing By Zdzislaw Beksinski)

Τέλος._

[Frame]**Ακίνητο κάδρο. Συμπαγές σκοτάδι, στο χρώμα του άνθρακα. Μπουμπουνητό! Το σκοτάδι σπάζει, τσαλακώνεται σαν καβουρδισμένο αλουμινόχαρτο και τρίζει. Ταρακουνιέται, όπως ένας κάδος απορριμμάτων σε δίαιτα μετά από ελεγχόμενη έκρηξη τρομοκρατικής επίθεσης που είχε προαναγγελθεί στην εφημερίδα “Μεγάλες Ευκαιρίες Χωμένες Σε Μικρές Αγγελίες!” . Ψηφιδωτό σκοτάδι, από τρισεκατομμύρια καπνιστά καρβουνάκια. Το πεφταστέρι ανάβει. Σκαρφαλώνει αργά και καρφιτσώνεται στη θέση του, προσεχτικά. Ένα μάτσο από πρότυπες (καθόλου πρωτότυπες δε) ευχές και παραγγελίες, άπληστων πιτσιρικιών, σιροπιαστών ρομαντικών και ερασιτεχνών τζογαδόρων επιστρέφουν στα υγρά –από τα σάλια- χείλη τους. Ο κεραυνός εκσφενδονίζεται απ’ το τσιμέντο, σκαρφαλώνει σαν κισσός τη νύχτα και χώνεται στα κοκκινωπά σύννεφα –μοιάζουν με πυρκαγιά. Όλα βάφονται μπλε για τόσο δα λίγο –λες και πνίγονται σ’ ένα αυτοσχέδιο Blue Hawaiian, φτιαγμένο απ’ έναν κομπογιαννίτη barman, άθλιο στις συμβουλές που έχουν να κάνουν με γκόμενες, που το παράκανε με το Blue Curacao. Οι καμπουριασμένες λάμπες του πεζοδρομίου τρεμοπαίζουν ναζιάρικα, σαν πόρνες σε πιάτσα μια νύχτα με αναδουλειά κι ανάβουν όπως και τα σκονισμένα κιτς φωτιστικά στα σπίτια κάποιων ξενύχτηδων ή φοβητσιάρηδων. Το ρεύμα γυρνά στις ηλεκτρικές συσκευές ανάβοντας τα λαμπάκια τους. Μερικές τηλεοράσεις ξυπνούν στο telemarketing φωτίζοντας τους λιωμένους τηλεθεατές που κοιμούνται στη γούβα του –γεμάτου από τσιγαρότρυπες- καναπέ. Τα σύγχρονα όργανα γυμναστικής λιγουρεύονται τις μπυροκοιλιές και τα σωσίβια των αποκοιμισμένων τηλεθεατών και τους τηλεφωνούν για να τους πάρουν σε προσφορά και να τους κάνουν φέτες.
    Νερά, σκαρφαλώνουν τα μπουκωμένα φρεάτια και ξαναμπαίνουν στα στραβά αυλάκια του δρόμου. Αργά, είτε πηδούν σε σωλήνες και σέρνονται προς τις ταράτσες είτε ανεβαίνουν μικρές ανηφόρες. Η Γερτρούδη περπατά με την όπισθεν. Το νερό πλατσουρίζει κάτω από τη μπλε γαλότσα της, το πόδι σηκώνεται και κινείται προς τα πίσω. Ύστερα το άλλο πόδι κάνει ένα βήμα πίσω κοκ. Η ζελατίνα από βρωμόνερο που τυλίγει την άσφαλτο ανατριχιάζει. Χιλιάδες μικρές τρίχες νερού ανασηκώνονται, ξεκολλάνε απ' το έδαφος και φτερουγίζουν ψηλά στο σκοτάδι. Γρήγορα μια ολόκληρη βροχή ανεβαίνει προς τον ουρανό σταγόνα-σταγόνα. Ο δρόμος στεγνώνει λίγο-λίγο. Μερικές στάλες βροχής βγαίνουν απ' το βαμβακερό γιακά της Γερτρούδης, αναρριχώνται στο λεπτό λαιμό της, φιλάνε απαλά το μάγουλο της κι αφού της γαργαλήσουν τ’ αυτί πηδάνε και στοιχίζονται με τις υπόλοιπες για να επιστρέψουν στα πυρακτωμένα σύννεφα.

## #_# ###__# Χιόνια // Παράσιτα _##_#_###______#

[Frame]**Ακίνητο κάδρο. Η Γερτρούδη στέκεται όρθια μπροστά στο παντζούρι. Πίσω της ένας στενός διάδρομος κόκκινων πατημασιών από ξεραμένο αίμα. Το πόδι της σηκώνεται. Πατάει μια στραπατσαρισμένη, μουσταρδί γόπα στο πάτωμα με τη γαλότσα της. Σβουρίζει τη μύτη του ποδιού της. Το σηκώνει. Το τσιγάρο κυλινδρικό κι αναμμένο, τώρα. Πετάγεται απ’ το πάτωμα και στέκεται ανάμεσα στα δάχτυλά της. Μια τζούρα καπνός μπαίνει ,αργά, απ’ τις λεπτές σχισμές του παντζουριού. Ανοίγει το στόμα της. Ο καπνός μπαίνει σιγά- σιγά μέσα και κατεβαίνει στα πνευμόνια της. Η Γερτρούδη βάζει το τσιγάρο στο στόμα της ενώ μέσα στα πνευμόνια της ελάχιστα milligram πίσσας και νικοτίνης ξεκολλάνε απ’ τα τοιχώματα κι ενώνονται με τον καπνό που ανεβαίνει προς το στόμα. Η Γερτρούδη ξεφυσά και το τσιγάρο στο στόμα της μακραίνει μερικά χιλιοστά. Μικρά κομματάκια στάχτης ενώνονται στο πάτωμα. Το κομμάτι στάχτης πετά απ’ το πάτωμα. Η Γερτρούδη τινάζει το τσιγάρο κάτω-πάνω κι η στάχτη κολλά στην καύτρα του τσιγάρου. Αραιά πέπλα καπνού κατεβαίνουν απ’ το ταβάνι και γίνονται ξεχειλωμένα στεφάνια. Στενεύουν σε μικρούς κύκλους κι ένας-ένας μπαίνουν στο στόμα της Γερτρούδης. Ο καπνός κατεβαίνει στα πνευμόνια της. Η Γερτρούδη βάζει το τσιγάρο στο στόμα της ενώ μέσα στα πνευμόνια της ελάχιστα milligram πίσσας και νικοτίνης ξεκολλάνε απ’ τα τοιχώματα κι ενώνονται με τον καπνό που ανεβαίνει προς το στόμα. Η Γερτρούδη ξεφυσά και το τσιγάρο στο στόμα της μακραίνει μερικά χιλιοστά. Το τσιγάρο είναι ολόκληρο, τώρα. Πλησιάζει τον αναπτήρα της στην καύτρα του τσιγάρου. Τον ανάβει. Η καύτρα σβήνει. Βάζει το τσιγάρο στο πακέτο μαζί με τα υπόλοιπα.
    Βήματα προς τα πίσω. Πατά ακριβώς πάνω στα κόκκινα αποτυπώματα που έχουν αφήσει οι σόλες της. Το αίμα υγραίνει και κολλά στη σόλα της. Κάθε φορά που σηκώνει το πόδι της μια πατημασιά σβήνει. Πίσω βήματα. Φτάνει στο υπνοδωμάτιο με την πλάτη στο κρεβάτι. Γυρνά 180 μοίρες. Το δωμάτιο γεμάτο αίμα. Το αίμα αρχίζει να κινείται. Μικρά κόκκινα ρυάκια σκαρφαλώνουν το κρεβάτι. Κυλούν ανάποδα στο κορμί του Στέφανου. Φτάνουν στο κεφάλι του. Ο λάκκος στο λαιμό του αδειάζει σταγόνα-σταγόνα απ’ το αίμα που σέρνεται προς το μέτωπό του. Το αίμα μπαίνει στο κεφάλι του απ’ τις δύο συμμετρικές τρύπες -μια στο μέτωπο και μια στο πίσω μέρος του κρανίου του. Ζεστά κομμάτια του μυαλού του είναι κολλημένα στον, γαριασμένο απ' τη νικοτίνη, τοίχο πίσω του. Τα σεντόνια ασπρίζουν σιγά-σιγά όσο το αίμα τρέχει προς τις δύο οπές στο κεφάλι του Στέφανου. Το περίστροφο τινάσσεται απ' το έδαφος και χώνεται στ' αριστερό χέρι της Γερτρούδης. Τα μαλακά κομμάτια μυαλού, μαζί με μπόλικο αίμα, αποκολλούνται απ’ τον τοίχο και συμπιέζονται σε μια χοντρή γραμμή (σα μακρουλή σεφταλιά) στον αέρα. Η σφαίρα ξεσφηνώνεται απ’ τον τοίχο. Κομμάτια σοβά σηκώνονται απ’ το έδαφος και κλείνουν την τρύπα στον τοίχο. Η σφαίρα ανακατεύεται με τη ζεστή, μαλακιά κι ελαστική γραμμή από εγκεφαλικό κρέας. Η γραμμή χώνεται στο κεφάλι του Στέφανου απ' την τρύπα που βρίσκεται στο πίσω μέρος του κρανίου του. Ένα κομμάτι με μια στρώση κρέας, μια στρώση δέρμα και μπόλικες μικρές τρίχες έρχεται κι εφαρμόζει πλήρως στην οπή του κρανίου και την κλείνει. Το μυαλό τοποθετείται ταχύτατα στη θέση του. Η καρδιά του Στέφανού χτυπά. Η σφαίρα βγαίνει, ανάποδα, απ’ την τρύπα στο μέτωπό του μαζί με λίγο δέρμα που κλείνει κι αυτή την οπή. Η καρδιά του χτυπά ξέφρενα. Μπουμπ! Ακούγεται ο πυροβολισμός. Η σφαίρα γυρνά αστραπιαία στην κάνη του περίστροφου μαζί με καπνό και σπίθες. Μπαίνει με φόρα πίσω στο μύλο που γυρνά αριστερόστροφα μια θέση. Η Γερτρούδη αφήνει τη σκανδάλη. Τα μάτια του Στέφανου ανοίγουν.
-Εμείς… Ποτέ. Απαντά γλυκά ο Στέφανος.
-Τελευταία φορά. Πάτσι; Του φωνάζει η Γερτρούδη, με τις φλέβες της να πάλλονται πεταγμένες σαν ανάγλυφα σχέδια στο λευκό της δέρμα.

## #_# ###__# Χιόνια // Παράσιτα _##_#_###______#

[Frame]**Ακίνητο κάδρο. Η Γερτρούδη κάθεται απέναντι στον καθρέφτη άψογα μακιγιαρισμένη. Οι κόρες των ματιών της σε συστολή. Σκύβει. Η μύτη της ακουμπά ελαφρά το ξύλινο πάγκο. Μικροί άσπροι κόκκοι πέφτουν απ’ τη μύτη της. Σχηματίζει μια λεπτή γραμμή από κόκα. Σηκώνεται. Οι κόρες των ματιών της ελαφρά μεγαλωμένες. Πιάνει το κραγιόν. Το πλησιάζει στα χείλη της. Το ακουμπά απαλά πάνω τους. Το κάνει έναν κύκλο. Το σκούρο μπλε φεύγει κι αφήνει τη θέση του στο φυσικό αχνό ροζ. Η μύτη του κραγιόν μακραίνει ελάχιστα. Παίρνει το παχύ πινέλο. Το παίζει στα μάγουλά της και το ρουζ φεύγει αργά. Με το μικρό μολύβι διαγράφει το περίγραμμα των ματιών της. Η έντονη μαύρη γραμμή χάνεται και το περίγραμμα των ματιών της μικραίνει.

## #_# ###__# Χιόνια // Παράσιτα _##_#_###______#

[Frame]**Ακίνητο κάδρο. Κλίνη νοσοκομείου. Η Γερτρούδη ξαπλωμένη. Μια ισχνή υγρή γραμμή ξεκινά απ’ το αριστερό της μάτι και καταλήγει σ’ ένα δάκρυ. Η αλμυρή γραμμή γυρνά σα λάστιχο πίσω στο μάτι της. Στέκεται εκεί. Το μάτι στεγνώνει αργά. Ένας νεογέννητος μπόμπιρας κλαίει στο διπλανό θάλαμο. Ο γιατρός πλησιάζει με την πλάτη προς το μέρος της. Γυρνάει προς εκείνη. Το κεφάλι του είναι κατεβασμένο. Το σηκώνει. «Η ψυχολόγος μας θα σας βοηθήσει να συνέλθετε απ’ το σοκ.» καταλήγει και μια γερή δόση σάλιου, ανεβαίνει μ’ ένα γδούπο απ’ το λάρυγγά του κι επιστρέφει στο στόμα του για ν’ απορροφηθεί από τους σιελογόνους αδένες του. «Λυπάμαι» λέει με μια δόση απογοήτευσης. «Κάναμε ό,τι ήταν δυνατόν.» λέει με σιγουριά. «Ευτυχώς δεν υπάρχουν βλάβες στη μήτρα. Θα μπορέσετε να κυοφορήσετε κανονικά και πάλι.» προσθέτει με μια δόση απαισιοδοξίας. «Το παιδί χάθηκε, δυστυχώς!» απαντά ο γιατρός. «Πείτε μου γιατρέ!?» ρωτάει η Γερτρούδη με αγωνία. Ο γιατρός απομακρύνεται με την όπισθεν, κάνοντας γοργά πίσω βήματα. Τα μάτια της Γερτρούδης κλείνουν αργά. Αποκοιμιέται.
    Στο διπλανό θάλαμο ο μπόμπιρας σταματά να κλαίει. Τον κρατά ο γυναικολόγος. Ένα μικρό κομμάτι ομφάλιου λώρου κρέμεται στην κοιλιά του. Το κομμάτι τεντώνεται κι ενώνεται με το υπόλοιπο κομμάτι που ξεκινά απ’ τη μάνα του. Η μαία ανοιγοκλείνει το ψαλίδι κι ομφάλιος λώρος ενώνεται. Ο γυναικολόγος πλησιάζει τα ανοιχτά πόδια της μάνας. Με προσοχή, σπρώχνει αργά το μπόμπιρα πίσω στο ξεχειλωμένο μουνί της μάνας του. Το κεφάλι του ίσα που φαίνεται. «Σπρώξε» φωνάζει στη μάνα, «Να! αρχίζει και βγαίνει!».

## #_# ###__# Χιόνια // Παράσιτα _##_#_###______#

[Frame]**Ακίνητο κάδρο. Η Γερτρούδη κουλουριασμένη στο πάτωμα. Το κορμί της έχει μελανιές και γρατζουνιές. Το πρόσωπό της είναι γεμάτο παχύρευστα χύσια που βρωμοκοπούν μπαγιάτικο ψάρι. Ανάμεσα στα πόδια της μια μικρή λίμνη από αίμα και κολπικά υγρά. Μικρές σταγόνες αρχίζουν και πετάγονται απ’ την κόκκινη λιμνούλα και μπαίνουν στο ξεσκισμένο, τριχωτό μουνί της. Η Γερτρούδη εκτινάσσεται απ’ το πάτωμα. Τα μαλλιά της μπλέκονται στο χέρι του Στέφανου. Το άλλο του χέρι χτυπά στο πρόσωπό της και φεύγει με περισσότερη φόρα. Η μελανιά στο μάγουλό της εξαφανίζεται. Τα πηχτά χύσια ξεκολλάνε απ’ τη φάτσα της. Πετάγονται άτσαλα. Χώνονται στο μικρό στοματάκι του κατακόκκινου πουτσοκέφαλου του Στέφανου. Κάτω- πάνω ο Στέφανος παίζει το καυλί του. Σπαρταράει. Όλα τα χύσια έχουν ξαναμπεί μέσα. Σηκώνει τη Γερτρούδη κι αυτή γυρνά και κολλά με τη μάπα στον τοίχο. Βάζει τον πούτσο του μέσα της. Βγαίνει και μπαίνει με λύσσα. Σπρώχνει με όση δύναμη έχει. Σπαρταράει κι εκείνη. Το μουνί της στεγνώνει όσο μπαινοβγαίνει μέσα της καυλωμένος όλο και με λιγότερη δύναμη.
- Εμείς ποτέ!! Του ουρλιάζει καυλωμένη και οργισμένη η Γερτρούδη!
- Πάτσι; Τη ρωτά με το που τον μπήγει ανάμεσα στα μουνόχειλά της.
Βγάζει το πουλί του έξω. Το μουνί της, τελείως, στεγνό Ανεβάζει γρήγορα την κιλότα της. Κουμπώνει το παντελόνι του. Την αφήνει. Γυρνά και τον κοιτά. Γελάει.
-Τι να γαμήσεις ρε ε; Με γαμούν πολύ καλύτερα! Του φωνάζει ειρωνικά.
-Ήρθα για γαμησάκι! Λέει ψύχραιμα ο Στέφανος και πλησιάζει.
-Πως βρέθηκες εδώ; Ουρλιάζει ξαφνιασμένη η Γερτρούδη.
Κοιτάζει το Στέφανο με έκπληξη. Με την όπισθεν επιστρέφει στο μπάνιο. Ανοίγει τον κάδο. Ένα τεστ εγκυμοσύνης βγαίνει μέσα απ’ τα κωλόχαρτα με τα σκατά και πάει στο χέρι της. Το κοιτά. Χαμογελά. Η κόκκινη γραμμή που σημαίνει «έγκυος» αρχίζει και χάνεται αργά. Σοβαρεύει. Πατάει το καζανάκι. Νερά βγαίνουν από μέσα μαζί με λίγο σκούρο κάτουρο. Κάθεται στη λεκάνη. Βάζει το τεστ από κάτω της. Το κάτουρο βγαίνει απ’ το νερό και σχηματίζει μια λεπτή γραμμή. Μπαίνει, γρήγορα, στην ουρήθρα της.

## #_# ###__# Χιόνια // Παράσιτα _##_#_###______#

[Frame]**Ακίνητο κάδρο. Ο Στέφανος και η Γερτρούδη αγκαλιασμένοι. Ο Στέφανος την αφήνει. Είναι λουσμένος από ένα αυτοσχέδιο αυτοσχέδιο Blue Hawaiian, φτιαγμένο απ’ τον κομπογιαννίτη barman, άθλιο στις συμβουλές που έχουν να κάνουν με γκόμενες, που το παράκανε με το Blue Curacao.
-Εμείς ποτέ! Απαντά χαμογελώντας με μια δόση τσαχπινιάς ,στην άκρη των χειλιών της, η Γερτρούδη!
-Πάτσι; Τη ρωτά με το ,μουσκεμένο από Blue Curacao, σηκωμένο φρύδι του ο Στέφανος.
Το ποτό, μαζί με το θρυμματισμένο πάγο, φεύγει από πάνω του κι επιστρέφει στο φανταχτερό ποτήρι της Γερτρούδης. Ο Στέφανος απομακρύνεται με πίσω βήματα. Το βινύλιο στο πικ-απ γυρίζει ανάποδα. Η βελόνα γρατζουνά το δίσκο που γυρνά με την αντίθετη φορά.

"Hello, hunters. Congratulations. You've just discovered the secret message. Please send your answer to Old Pink, care of the funny farm, Chalfont."

Ο Στέφανος φτάνει στο bar και κάθεται. Βάζει το ποτήρι με το whiskey στο στόμα. Δυο γουλιές χύνονται απ’ το στόμα του στο ποτήρι. Η στάθμη του whiskey ανεβαίνει δυο εκατοστά.
-Νομίζω πως είναι καλύτερα να της μιλήσεις! Του λέει, βέβαιος, ο κομπογιαννίτης barman.
-Τι λες εσύ; Ρωτά ο Στέφανος.
Ο κομπογιαννίτης barman πλησιάζει το πικ-απ. Σηκώνει τη βελόνα. Βγάζει το “Empty Spaces” των Pink Floyd και το βάζει στη θήκη του. Επιστρέφει προς τον Στέφανο.
-Pink Floyd σίγουρα! Επικροτεί ο Στέφανος.
-Δε σε βλέπω καλά. Θα βάλω Pink Floyd που γουστάρεις, μπας και κλείσω και νωρίς απόψε. Προτείνει ο κομπογιαννίτης barman στο φίλο του.
Το whiskey πετάγεται απ’ το ποτήρι και μπαίνει πίσω στο μπουκάλι. Ο κομπογιαννίτης barman παίρνει το ποτήρι. «Το δικό μου!» λέει ο Στέφανος στο κομπογιαννίτη barman. Σηκώνεται και με πίσω βήματα πάει προς την πόρτα του bar. Δεν περίμενε να την ξαναδεί μετά από όλα αυτά. Με έκπληξη βλέπει πως είναι κι η Γερτρούδη στο bar. Ρίχνει μια ματιά τριγύρω. Η πόρτα πίσω του ανοίγει μόνη της. Με πίσω βήματα βγαίνει έξω. Η ταμπέλα αναβοσβήνει ενοχλητικά “Comfortably Numb Bar and only Bar”.

## #_# ###__# Χιόνια // Παράσιτα _##_#_###______#

τα κορίτσια του Τζέρσευ

(ιδανικό soundtrack για την ανάγνωση : Tom Waits - Jersey Girl)

είναι μόνο τα κορίτσια από το Τζερσευ
που ξέρουν να πετάνε κομφετί στον αέρα
τις στιγμές των απρόσμενων αιτίων χαράς


τις χειμωνιάτικες νύχτες καβαλάνε τα τρένα
αφήνονται στα αχόρταγα μάτια του φεγγαριού
και μες στους κρατήρες κρύβουν τα μυστικά τους


όταν τα αγόρια πέφτουν με φόρα πάνω τους
χαμογελάνε πονηρά στους περαστικούς,
χορεύουν κάτω από τις κίτρινες λάμπες του Τρέντον.


συνήθως τα φουστάνια τους τα δένουν στο λαιμό
φορούν σατέν κορδέλες στα μαλλιά τους
κι ένα άρωμα φθηνό και τολμηρό πολύ


αν χαθείς στο σκοτάδι της πόλης το βράδυ
θα δεις ότι είναι αυτά τα κορίτσια που βάζουν τις φωτιές
σ' όλα τα σβηστά κεριά των κλειστών εστιατορίων


κι όταν τα κορίτσια του Τζέρσευ βάλουν την πόλη για ύπνο
ένα κομμάτι παραδείσου ξεκολλάει απ τον ουρανό
και αργοπέφτει σαν ξερό φύλλο δέντρου στα μαλλιά τους.

Αμπαλάζ

(painting: "Fulfillment" by Gustav Klimt)

Ας αγκαλιαστούμε με προσοχή.

                                                                                                    -Κι αν σπάσεις; Κι αν τσαλακωθώ;


                                      Τρόπος:
                                      Οι προσόψεις των κορμιών μας να είναι σε επαφή. Το μάγουλό μου να κλέβει λίγο-λίγο τη ντροπή του δικού σου –δυο άχαρες πασπαλιές από ρουζ-



                                                                                           Ας γίνει το εξής:
                                                                        Θα κρατήσω την ανάσα μου.
                                                               Εσύ θα ξεφυσάς όπως γουστάρεις.
                                                            Η αναπνοή σου θα δίνει δύναμη και θα πηγαίνουμε προς τα πίσω σου ή προς τα μπροστά μου (όπως το δει ο καθένας) , σαν ανεμόπλοιο .


             Αμπαλάζ. Είμαστε σαν αμπαλάζ.
                                Αμπαλάζ παιδικού δώρου!


                                       -Κοίτα τα σύννεφα. Είναι από μαλλί της γριάς. Τι θες; Άσπρο ή ροζ; Πάρε ροζ .



                                                                                       Αμπαλάζ. Είμαστε σαν αμπαλάζ.
                                                                  Αμπαλάζ παιδικού δώρου.



Μ’ αρέσει όταν είμαστε αγκαλιά. Οι καρδιές μας είναι δίπλα. Οι παλμοί κυματίζουν στα στήθια μας, σαν αναταράξεις από δυο κέρματα ονειροπόλων που βούτηξαν στη λίμνη της πονηρής τσιγγάνας που τα κλέβει για να μπορέσουν τα όνειρα του ενός κέρματος ν’ αντικατοπτριστούν στην επιφάνεια. Κοίτα πως συγκρούονται οι αναταράξεις! Διαλύονται.



                                       Να με συγχωρείς όμως. Δε μπορώ να κρατήσω την ανάσα μου άλλο.
Το ξέρω. Αν ξεφυσάμε κι οι δύο θα μένουμε πάντα εδώ. Κι αυτό το μαλλί της γριάς…
Λιγώσαμε.



         Αμπαλάζ.
Αμπαλάζ παιδικού δώρου. Φοβάμαι πως το αμπαλάζ παιδικού δώρου, σκίζεται πρώτο στη σειρά.

                                             Μη με παρεξηγείς. Πάντα φοβάμαι τις αγκαλιές.


Φοβάμαι που δε βλέπω τα μάτια σου.
Φοβάμαι μην τα κρατάς ανοιχτά εσύ κι εγώ κλειστά και τούμπαλιν. Μην αντικρίσουμε, όσα είναι αλυσοδεμένα στις ράχες μας.Μην κοιτάμε πέρα μακριά. Μην.

Αντάρτες



Ξαφνικά, οι πατημασιές των αλόγων

Σκεπάζουν τις ενοχικές ρυτίδες του ορίζοντα.

Το παντζούρι ακούει.

Καθηλωτικός, ο φράχτης ξεγυμνώνεται

Μια καρέκλα θριαμβολογεί, περήφανη που ένιωσε βάρκα.

Το παντζούρι κοιτάζει.

Η μουσμουλιά ξεπουλάει το χρυσάφι του κήπου

Για μια βόλτα πάνω στην άμαξα του απογεύματος.

Το δάχτυλο του αμαξά σχεδιάζει την ανάμνηση.

Το παντζούρι σωπαίνει.

Πέρα από τις στέγες, μια έρημος φτερουγίζει ακόμα.

ΝΤΙΝ!

("Telephone 3",painting by Konstantin Prozorovsky )

Ντιν!

Ο ήχος ξεπηδά, αυτόματα απ’ το μηχάνημα, μόλις κοζάρει την κάρτα του. Ντιν! Ένα σύντομο, ηλεκτρονικό και τυπικότατο Ντιν! Λες και το μηχάνημα είναι σε αγγαρεία από έναν ακόμη λοχία που θέλει να κάνει το νεοφερμένο σαργό, κόκκινο μπαρμπουνάκι. Ντιν! Χώνεται κατευθείαν στη δαιδαλώδη είσοδο που οδηγεί στο ετοιμόρροπο τύμπανο που φυλάει στ’ αριστερό του αυτί. Το παίζει άτσαλα, μέχρι να τρυπήσει ενοχλημένο και μπήγεται στο ζεστό κρέας του μπαγιάτικου εγκεφάλου του. Ντιν! Σαν το καμπανάκι πριν από έναν ακόμα γύρο ανάμεσα σε δυο αθάνατους παλαιστές, παλιούς ρήτορες σαπισμένων αυτοκρατοριών, μπουκωμένων με κρεατίνη, ενός στημένου αγώνα wrestle, σ’ ένα show που θα τελειώσει όταν όλοι αλλάξουν κανάλι. Ντιν! Τρυπάει τον εγκέφαλό του. Σίγουρα αυτός που το σκέφτηκε θα έχει I.Q. με δείκτη υψηλότερο του Χρηματιστηρίου Αθηνών στα μέσα των 90’s, λίγο πριν σκάσουν οι σαπουνόφουσκες και πέσουν από μέσα, στο βυθό των σαμπουάν 2 σε 1, όλες οι πολυτέλειες που δεν πραγματοποιήθηκαν εκείνο το βράδυ. Μάλλον, θα υπάρχουν και μερικά κιλά μάρμαρο, σκαλισμένα με το ζόρι, στη μουτσούνα του μεγάλου αυτού εφευρέτη, σε κάποια πλατεία που συχνάζουν μικροτσούτσουνοι επιδειξίες, ώστε να ξέρουν που να χέζουν τα περιστέρια. Ένα «μπράβο» κι ένα επιφώνημα δέους για τον άνθρωπο που σκέφτηκε το μηχάνημα για να χτυπιέται η κάρτα και να καταγράφεται αυτόματα η ώρα προσέλευσης! Ντιν! Ο εγκέφαλος του, κουνιέται σαν κουδούνι που χτυπά στο προαύλιο ενός δημόσιου σχολείου τραυλίζοντας "Τέρμα το διάλειμμα τα κεφάλια μέσα!". Ντιν! Καλησπερίζει την κάρτα κι όχι τον ίδιο. Αυτό είναι σίγουρο. Τώρα πέφτει με δύναμη στο τύμπανό του δεξιού του αυτιού. Το σπάει εξουθενωμένο. Δραπετεύει ψιθυρίζοντας: "Πάλι εδώ; Μπράβο μαλάκα! Στην ώρα σου. Θα σημειωθεί. Θα χαρεί η διοίκηση! Πολύ θα το χαρεί. Θα ληφθεί υπόψη. Όλα λαμβάνονται υπόψη. Καλή δουλειά μαλάκακο. Θα σου ρουφήξουμε το αίμα κακομοίρη. Γρήγορα στη δουλειά. Τσακίσου!" κι εξατμίζεται αφήνοντάς τον τσακισμένο, σαν ένα ακόμα χαμένο δελτίο ΚΙΝΟ. Χάνεται τόσο γρήγορα που αμφιβάλλει αν το άκουσε καν. Η πόρτα ανοίγει. Περνά μέσα. Βάζει την κάρτα στο πορτοφόλι. Χώνει το πορτοφόλι στην κωλότσεπη. Μπαίνει στο ασανσέρ. Πατά το νούμερο 4. Φτάνει. Η χαλασμένη κασέτα ειδοποιεί: "Πρώτος όροφος! Ντιν". Πάλι. Πάλι Ντιν! Τον ακολουθεί παντού σα σήμα από GPS καταγράφοντας την προσχεδιασμένη πορεία του. Ντιν! "Είσαι ακόμα εδώ!"Ντιν!
Γαμημένο Ντιν!

Κάθεται βιαστικά στην καρέκλα. Φοράει ακουστικά και μικρόφωνο. Ανοίγει τον υπολογιστή. Φτάνει ο διευθυντής του τμήματος με τους δύο επιτηρητές. Στέκεται στο κέντρο της αίθουσας. Φωνάζει ενώ το δύσμορφο διάφραγμά του, γκρινιάζει σα χαλασμένο αμορτισέρ. Λες κι ένα φλέγμα είναι κολλημένο στο ξεραμένο λαρύγγι του δίνοντάς του μια γουρουνιά στη φωνή :
 
«Μην ξεκινήσει κανείς Χρρ Χρρ . Να σας πω δυο λογάκια πρώτα! Τέλος οι μαλακίες! Το καταλάβατε να ούμε; Ε; Αν όχι θα σας το κάνουμε λιανά να ούμε Χρρ Χρρ. Εδώ είναι δουλειά όχι καφενείο να ούμε. Όσοι νομίζουν πως εδώ είναι σχολείο κάνουν λάθος Χρρ Χρρ. Εδώ είναι δουλειά! Επειδή μερικοί εξυπνάκηδες τεμπελιάζουν, από σήμερα θα εφαρμοστεί το νέο σύστημα Χρρ Χρρ. Τα τηλέφωνα θα πέφτουν αυτόματα! Δε θα τα παίρνετε εσείς Χρρ Χρρ. Γιατί μερικοί αργούν να πάρουν και χάνουμε χρόνο! Ο χρόνος είναι χρήμα! Τώρα να σας δω Χρ Χρρ. Ανάσα δε θα πάρετε. Δεν είναι δικαιολογία το ότι είστε όλοι φοιτητές. Εδώ θα γίνετε επαγγελματίες! Θα χώσουμε τη χερούκλα μας μέσα και θα βγάλουμε κάθε τι παιδικό και μετά με νυστέρι και τσιμπήδα θα σας μπουκώσουμε επαγγελματισμό Χρρ Χρ. Λοιπόν, σήμερα ο στόχος είναι 5 πωλήσεις το άτομο. Δε θα φύγει κανείς αν δε γίνουν. Χέστηκα τι ώρα σχολάτε. Αν δε γίνουν θα μείνετε εδώ μέχρι τα μεσάνυχτα. Ξεκινάμε!Χρρ Χρρ» είπε κι έφυγε καυλωμένος με όλα αυτά που είπε και ικανοποιημένος που τα αποστήθισε και δε χρειάστηκε να βγάλει σκονάκι προδίδοντας την πρεσβυωπία του.
 
 Σιωπή. Δεν ακούγεται τίποτα. Λίγα δευτερόλεπτα μετά οι κλήσεις αρχίζουν να πέφτουν. Οι επιτηρητές αρχίζουν να φωνάζουν: "Πάμε να κάνουμε 100 πωλήσεις. Έλα ζωηρά. Μιλάμε στους πελάτες. Επιθετικοί να είστε. Πείστε τους! Πάμε. Όλοι να μιλάμε!" Δε σταματούν ποτέ. Φωνάζουν.
 
Κλήση πρώτη:
Το τηλέφωνο χτυπά. Ντιν, Ντιν, Ντιν.
-Παρακαλώ;
-Καλησπέρα σας. Ονομάζομαι Νικόλας Καπουράνος και σας καλώ από τη Saxo-phone για μια ενημέρωση σχετικά με τα νέα μας οικονομικά προγράμματα για την ομιλία σας! Επικοινωνία για όλους , απεριόριστη επικοινωνία και για σας είναι η φιλοσοφία μας! Τι εταιρία χρησιμοποιείτε εσείς;
-Ρε φίλε δε μας χέζεις; Σάλτα και γαμήσου μας έχετε πρήξει!
Χντουπ! Του κλείνει το τηλέφωνο στα μούτρα σα σιδερογροθιά!

Δεύτερη κλήση:
Καλεί. Ντιν, Ντιν, Ντιν, Ντιν. Απαντά τηλεφωνητής:
-Απουσιάζουμε. Παρακαλώ, αφήστε το μήνυμά σας και θα σας …
Το κλείνει βιαστικά πριν προλάβει να ακουστεί ο χαρακτηριστικός ήχος. Το μόνο που του έλειπε ήταν ένα ακόμα Ντιν.
Τα τηλέφωνα πέφτουν το ένα μετά το άλλο. Το νέο σύστημα είναι άγριο. Δε προλαβαίνει να αναπνεύσει. Οι επιτηρητές ουρλιάζουν απαιτώντας κι άλλες πωλήσεις. Τα ουρλιαχτά τους είναι σα γαυγίσματα αδέσποτων σκυλιών που τσακώνονται για ένα μασημένο κόκαλο. Οι κλήσεις φεύγουν με τεράστια ταχύτητα. Η μια πίσω από την άλλη χώνονται στα υπόγεια καλώδια, θερμαίνουν το χαλκό κι ένα Ντιν θα ακουστεί χιλιόμετρα μακριά. Πόσα λόγια μεταφέρονται άραγε σ' αυτά τα καλώδια; Να υπάρχουν άνθρωποι που ζουν εκεί χάμω και κρυφακούνε. Αν γινόταν κάποιος σεισμός και κοβόντουσαν, όλες αυτές οι συζητήσεις θα ξεχύνονταν στους δρόμους. Τηλέφωνα που χτυπούν παντού.

Πέμπτη κλήση:
Καλεί. Ντιν, Ντιν, Ντιν.
-Ναι!
-Καλησπέρα σας. Ονομάζομαι Νικόλας Καπουράνος και σας καλώ από τη Saxo-phone για μια ενημέρωση σχετικά με τα νέα μας οικονομικά προγράμματα για την ομιλία σας! Επικοινωνία για όλους , απεριόριστη επικοινωνία και για σας είναι η φιλοσοφία μας! Τι εταιρία χρησιμοποιείτε εσείς;
-Ρε άντε και γαμήσου γαμημένε! Μας ξυπνάς για τις μαλακίες σας μας έχετε πρήξει. Έλεος όλο μας τρώτε τα λεφτά. Θα το κόψω το τηλέφωνο και θα στο βάλω στον κώλο!
Χντούπ! Το κλείνει.

Τα τηλέφωνα κλείνουν στη μάπα του Νικόλα το ένα μετά το άλλο. Σα γροθιές του παραμορφώνουν το πρόσωπο που προσπαθεί να παραμείνει συναρμολογημένο. Λες κι είναι δεμένος χειροπόδαρα και τον μαστιγώνουν με τηλεφωνικά καλώδια.

Έβδομη κλήση:
Το τηλέφωνο χτυπά. Ντιν, Ντιν, Ντιν.
-Εμπρός!
-Καλησπέρα σας. Ονομάζομαι Νικόλας Καπουράνος και σας καλώ από τη Saxo-phone για μια ενημέρωση σχετικά με τα νέα μας οικονομικά προγράμματα για την ομιλία σας! Επικοινωνία για όλους , απεριόριστη επικοινωνία και για σας είναι η φιλοσοφία μας! Τι εταιρία χρησιμοποιείτε εσείς;
-Παιδάκι μου καλό εγώ είμαι γιαγιάκα δεν καταλαβαίνω. Να ‘σαι καλά που με πήρες τηλέφωνο, αλλά εγώ δε ξέρω απ' αυτά. Είμαι 90 χρονών. Ευχαριστώ που με πήρες. Είμαι μόνη μου εδώ. Τα παιδιά μου δε με παίρνουν τηλέφωνο. Κανείς δε με παίρνει. Να κλαίω τώρα. Πουλάκι μου άρρωστη γυναίκα είμαι, να πεθάνω θέλω μόνο.

Οι επιτηρητές ουρλιάζουν : «Έχουμε μείνει πίσω. Για να κάνουμε πωλήσεις! Μόνο ο Πουλάκης κάνει πωλήσεις. Ακούστε τον να πάρετε ιδέες! Έλα για πάμε! Καπουράνο είσαι πάτος ρε! Κάνε καμιά πώληση! Άντε! Πωλήσεις. Πιέστε τους πελάτες. Δεν ξέρουν από αυτά, πείστε τους.» Ο Πουλάκης εδώ και μήνες είναι ο καλύτερος πωλητής. Παίρνει όλα τα bonus. Είναι πολύ καλός στα ψέματα. Δε λέει όλη την αλήθεια στους πελάτες, για να τους πείσει. Είναι κι η εκνευριστικά δυνατή φωνή του που τους τρελαίνει. Συμφωνούν σε όλα, μάλλον, για να τον κάνουν να σκάσει. Έχει μεγάλη εμπειρία στις τηλεφωνικές πωλήσεις. Το πρωί πουλά πιστωτικές κάρτες μέσω τηλεφώνου και μετά πουλά τηλεφωνικά προγράμματα εδώ στη Saxo-Phone. Το βράδυ αν δε γυρνά σπίτι του σίγουρα θα δουλεύει και σε εταιρία με ροζ τηλέφωνα.

25η κλήση:
Καλεί. Ντιν, Ντιν, Ντιν.
-Λέγεται παρακαλώ;
-Καλησπέρα σας. Ονομάζομαι Νικόλας Καπουράνος και σας καλώ από τη Saxo-phone για μια ενημέρωση σχετικά με τα νέα μας οικονομικά προγράμματα για την ομιλία σας! Επικοινωνία για όλους , απεριόριστη επικοινωνία και για σας είναι η φιλοσοφία μας! Τι εταιρία χρησιμοποιείτε εσείς;
-Εμείς χρησιμοποιούμε para-phone και είμαστε ικανοποιημένοι. Έχετε να μας προτείνεται κάτι καλύτερο;
-Μα φυσικά! Το νέο μας πρόγραμμα είναι ασυναγώνιστο! Με 120 ευρώ το μήνα μπορείτε να έχετε απεριόριστα τηλέφωνα σε όλα τα σταθερά της χώρας, 130 ώρες για να μιλάτε σε κινητά τηλέφωνα, απεριόριστα τηλέφωνα σε 98 χώρες μεταξύ των οποίων η Μαδαγασκάρη και η Ακτή Ελεφαντοστού, internet με ταχύτητα 3,4871 Mbps, τηλεόραση μέσω internet με 234 κανάλια μεταξύ των οποίων το Animals Universe, Christianism and How To use it TV, Gossip & Gossip channel, Trash Television over the universe, Kama sutra hot t.v., Offside channel και φυσικά θα έχετε 30% έκπτωση για κλήσεις στη Σελήνη όταν μπουν οι γραμμές μας!
-Με κοροϊδεύεται κύριε; Ποια Σελήνη; Σας παρακαλώ; Αν πήρατε για να κάνετε πλάκα πήρατε λάθος! Να 'στε καλά δε θα πάρουμε.

Με το που το έκλεισε η κυρία, στο μικρόφωνό του Νικόλα ακούστηκε η υπάλληλος ελέγχου ποιότητας ενημέρωσης: "Κύριε Καπουράνε για συνέλθετε! Νομίζω έχετε ενημερωθεί και εκπαιδευτεί στα οικονομικά μας προγράμματα. Διαβάστε λίγο και τα σενάρια επικοινωνίας! Δε θα λέτε το πρόγραμμα καθαρά. Θα το λέτε γρήγορα κι ακαταλαβίστικα. Κι αυτό με τη Σελήνη είναι για παρανοϊκούς συνδρομητές. Μη το λέτε σε όλους. Να επιμένετε ότι τους συμφέρει! Δεν είστε αρκετά επιθετικός. Θα σας ακούω. Δεν έχετε καθόλου καλή ποιότητα ενημέρωσης. Να προσέχετε. Κινδυνεύετε."
Ο Νικόλας αγχώνεται. Είναι μέρες που δεν τα πάει καλά. Παρακολουθούν συνέχεια τις κλήσεις του και του βρίσκουν λάθη. Κοιτά το παράθυρο. Αρχίζει να νυχτώνει. Κοιτά τις γρατζουνιές στους καρπούς του.

41η κλήση:
Καλεί. Δεν ακούγεται το Ντιν παρά ένα τραγούδι. Ο συνδρομητής έχει ενεργοποιήσει την υπηρεσία song call:"Ο πονοκέφαλος με ψήνει και εσύ είσαι η ασπιρίνη!" έρχεται το κομμάτι κατευθείαν απ' τα μπουζούκια στ' αυτιά του. Χρειαζόταν μια ασπιρίνη είναι η αλήθεια.
-Πρόντο;;
-Καλησπέρα σας. Ονομάζομαι Νικόλας Καπουράνος και σας καλώ από τη Saxo-phone για μια ενημέρωση σχετικά με τα νέα μας οικονομικά προγράμματα για την ομιλία σας! Επικοινωνία για όλους , απεριόριστη επικοινωνία και για σας είναι η φιλοσοφία μας! Τι εταιρία χρησιμοποιείτε εσείς;

- Χαχα. Μάλιστα. Φίλε μου ευχαριστώ αλλά δεν ενδιαφέρομαι!
-Μα δε σας είπα ακόμα την προσφορά.
-Δεν πειράζει. Δε με νοιάζουν οι προσφορές σας. Άσε με τώρα και την είχα βρει εδώ με το γκομενάκι μου. Σε παρακαλώ. Κάνε μας τη χάρη.
Χντουπ! Με τ' ακουστικά να είναι μόνιμα στο κεφάλι του, δε μπορεί ν' αποφύγει τους αλλεπάλληλους κρότους που σκάνε απ' τα τηλέφωνα που του κλείνουν κατάμουτρα. Μα ποιος σκέφτηκε αυτό το βασανιστήριο. Το νέο σύστημα είναι απάνθρωπο.

79η κλήση:
Καλεί. Ντιν, Ντιν, Ντιν.
-Ναι;
-Καλησπέρα σας. Ονομάζομαι Νικόλας Καπουράνος και σας καλώ από τη Saxo-phone για μια ενημέρωση σχετικά με τα νέα μας οικονομικά προγράμματα για την ομιλία σας! Επικοινωνία για όλους , απεριόριστη επικοινωνία και για σας είναι η φιλοσοφία μας! Τι εταιρία χρησιμοποιείτε εσείς;

-Που βρήκατε το τηλέφωνό μου κύριε; Δώστε μου τα στοιχεία σας παρακαλώ. Αν είναι δυνατόν! Με έχετε πάρει 100 φορές σε μια βδομάδα. Τα στοιχεία σας τώρα.
-Νικόλαος Καπουράνος, λέγομαι.
-Ωραία το γράφω. Πείτε μου και την εταιρία σας παρακαλώ.
-Saxo-Phone.
-Ετοιμαστείτε για μηνύσεις!

121η κλήση:
Ακούγεται μουσική. Άλλο ένα song call.  Είναι το “The end” των Doors. Δε το σηκώνει κανείς. Το αφήνει. Ακούει τη μουσική.

"This is the end

Beautiful friend

This is the end

My only friend, the end"

Ακούει. Του αρέσει. Κοιτά τη νύχτα στο παράθυρο. Κοιτά γύρω του. Όλοι μιλούν αγχωμένοι. Έχουν ιδρώσει σχεδόν. Άλλοι λένε ψέματα, άλλοι φωνάζουν, άλλοι τσακώνονται με πελάτες, άλλοι αρπάζονται με τους επιτηρητές, άλλοι κλαίνε. Ο Πουλάκης σηκώνεται συνεχώς και σημειώνει πωλήσεις στο πινακάκι που καταγράφονται υπό το χειροκρότημα των επιτηρητών. Ίσως να έμπαινε κάποιος που είχε το θάρρος και να καθάριζε μερικούς. Ίσως να λογικεύονταν και να καταλάβαιναν πως δεν είναι δουλειά αυτή. Όλα είναι παρανοϊκά. Χιλιάδες φωνές. Χιλιάδες άνθρωποι με τους οποίους είχε επικοινωνήσει όλο αυτό τον καιρό χωρίς να τους ξέρει καν. Απίστευτες ιστορίες, πρωτότυπες βρισιές, τρελοί, κάφροι, μοναχικοί γέροι, νευριασμένοι, φοβισμένοι, φλύαροι. Με πόσο κόσμο είχε μιλήσει άραγε; Ίσως να είχε συναντηθεί με κάποιους τυχαία στο μετρό ή σε κάποιο bar. Κι όλα αυτά αρχίζουν να μπερδεύονται με το κομμάτι των Doors  που τελειώνει σιγά σιγά.

………

"It hurts to set you free

But you'll never follow me

The end of laughter and soft lies

The end of nights we tried to die"

Βγάζει τ’ ακουστικά. Όλα μπερδεύονται. Ακούει μόνο ένα βουητό. Μια μουρμουρά. Μια τεράστια μουρμούρα με όλα όσα ακούγονται γύρω του, με όλα όσα έχουν ακουστεί. Ένα βουητό που μεγαλώνει σαν πυρκαγιά και καίει τα πάντα. Μια κόκκινη φωτιά γεμάτη με τις φωνές όλων όσων έχει μιλήσει απ' αυτό το τηλέφωνο. Ένα μποτιλιάρισμα φωνών με τη δική του ανακατεμένη μαζί να λέει: "Καλησπέρα σας. Ονομάζομαι Νικόλας Καπουράνος και σας καλώ από τη Saxo-phone για μια ενημέρωση σχετικά με τα νέα μας οικονομικά προγράμματα για την ομιλία σας! Επικοινωνία για όλους , απεριόριστη επικοινωνία και για σας είναι η φιλοσοφία μας! Τι εταιρία χρησιμοποιείτε εσείς;"

 Είναι το μόνο που έχει πει. Δε θυμάται να έχει πει ποτέ κάτι άλλο. Η μουρμούρα τον τυλίγει. Από το πεσμένο ακουστικό ακούγεται η φωνή της υπαλλήλου ποιότητος να τον βρίζει που καθόταν κι άκουγε το song call όλη αυτή την ώρα ενώ δεν το σήκωνε ο συνδρομητής. Όλο αυτό το τεράστιο σύννεφο από γκρίνιες ,μουρμουρητά και βρισιές μπαίνει απ' το αριστερό του αυτί στον εγκέφαλό του. Παίρνει μια βαθιά ανάσα. Χαμογελά. Τρέχει. Πηδά. Σκάει πάνω στο τζάμι με τον ώμο του. Το τζάμι θρυμματίζεται αργά. Μερικά κομμάτια γυαλί μπήγονται στο δέρμα του. Παρασέρνει μαζί του και μερικά καλώδια τηλεφώνων που μπλέχτηκαν στο κορμί του. Πέφτει αργά. Πέφτει και τους τέσσερις ορόφους. Βλέπει τα φώτα της πόλης τη νύχτα να πέφτουν μαζί του μέχρι που σβήνουν. Είναι αργά. Έχει πάει 11.00 η ώρα. Ήταν να σχολάσει εδώ και δυο ώρες. Καλύτερα που έφυγε έτσι. Με ένα δυνατό Γδούπο στο τσιμέντο αντί με Ντιν! Με το γαμημένο Ντιν!

Σκοτάδι! Ο γιατρός είναι σαφής: "Κυρία Καπουράνου ο γιός σας ζει από θαύμα! Δε θα μπορέσει ωστόσο να δει ποτέ ξανά, ούτε να κουνηθεί. Έπεσε από τέσσερις ορόφους. Είναι νέος και ίσως έρθει στην καλύτερη δυνατή κατάσταση σύντομα. Λυπάμαι." Ο γιατρός τέλειωσε κι άκουσε τη μάνα του να βγάζει ένα σιγανό σπαραγμό και μετά: Ντιν____________Ντιν___________________Ντιν____________________Ντιν_Ντιν___________
Ντιν! Ένα σύντομο, ηλεκτρονικό και τυπικότατο Ντιν! Λες και το μηχάνημα είναι σε αγγαρεία. Ντιν! Σαν το καμπανάκι πριν από έναν ακόμα γύρο ανάμεσα σε δυο θνητούς παλαιστές. Το καρδιογράφημα του χτυπά κάθε λίγα δευτερόλεπτα. Ντιν! Λέει. Μπαίνει απ' το αριστερό του αυτί δυνατά κι φεύγει ψιθυρίζοντας απ' το δεξί: Ντιν!"Είσαι ακόμη εδώ;" Ντιν!"Πάλι εδώ μαλάκα μου;". Σε κάθε Ντιν ακούει πόσο αηδιαστικά ζωντανός είναι.