Πρόσκληση

Λοιπόν με λιτά λόγια προσκαλούμε όποιον-όποια διαβάσει αυτην την πρόσκληση την Παρασκευή 9/07/10 και ώρα 20.30 στο καφενείο "Οι Φίλοι" Κεραμικού και Σαλαμίνος στο Μεταξουργείο,
στο οποίο θα μεταβούμε άπαντες μουτζούρηδες για Ούζο-Μπύρα-Ρακί κλπ.
Θα χαρούμε να τα πούμε και απο κοντά.
Χαίρε.
(6938851433-για τυχόν διευκρινίσεις)

ΜΩΑΜΕΘ Ο ΠΟΡΘΗΤΗΣ



Ποθώντας να ξαφνιάσω τον ήλιο,

Ορμήνεψα την πεταλούδα

Χειραγώγησα το στάχυ

Υπαγόρευσα σε κάθε χείμαρρο το νέο ήχο



Θέλησα μες στην έκσταση της ρώμης μου ν' αρπάξω την πορφύρα

Και τα κατάφερα



Τώρα, στριμωγμένος εδώ, δε σέβομαι παρά μόνο το ανυπόταχτο λιβάνι

Τώρα, γυρνώ στα λόγια σου Χριστέ,

Πως η υστεροφημία κάθε αυτοκράτορα χωρά σε μια λακωνική μνεία φεγγαρόφωτος.

γκρί

τώρα βλέπω να συννεφιάζει ξανά

μια συρτή βροχή,αργοκίνητη

σε κάθε μπαλκόνι μια κεραία

σε κάθε κεραία μια σταγόνα

σε κάθε σταγόνα μια προσεχώς πτώση

οι άστεγες μορφές ψάχνουν να κρυφτούν

σε ράδιο-φονικές εκπομπές

σε ηλεκτροφόρες σειρές

σε υπόστεγα-κανάλια

και σε φυλλάδες πλαστικές.

μια τσιμεντένια προτομή εδώ

μια φωτισμένη επιγραφή εκεί

στο ενδιάμεσο χάσμα σιωπής

μια μηχανή-τάσεις φυγής

κόκκινο,πράσινο,πορτοκαλί - φανάρι!

το μίσος τσαλακώνει τις ψυχές.

οι περισπούδαστοι συντονιστές

οι τόσο αφελής συντονισμένοι

αλληλοραίνονται με χώμα συνεχώς

και δυστυχώς η μέρα δεν αργεί

που θα βρεθούν κι οι δυο θαμμένοι.

τελείες

τελείες,τρύπες,πυροβολισμοί

βολές στο άσπρο μου χαρτί

με διαπερνούν και με ξυπνάνε

κι άλλες φορές στίγματα μαύρα και πηχτά

χαλάνε την όποια καθαρή μου έκταση.

μονές τελείες.

απόλυτες και τελειωτικές

κλείνουν ότι νόημα φαντάζομαι

ότι ιδέα στοχαστώ και

όποια ίχνη έρωτα

κάνουν το λάθος να φανούν,

υπόλογες κι αυτές στο κάθε τέλος.

δύο τελείες..

ανολοκλήρωτες αγάπες

με στοιχειώδεις αντοχές

ελλειμματικά νοήματα και επαφές

που καταλήγουν σε ενοχές

που καταλήγουν σε σκοτάδια

που καταλήγουνε σημάδια

ρημάδια..

τρεις τελείες...

αποσιωπητικές

να σου αφήσω ένα γράμμα στο τραπέζι

κάποια Δευτέρα ή Κυριακή

με τρεις τελείες-προσευχές

για όσα δεν επέτρεψε το χθες

να ελπίσουμε...

Φάρμακα

Το όπιο του λαού, η παγκόσμια πρέζα
Αυτό το φάρμακο
Που από μωρά μας ρίξανε στο γάλα
«Προστοζήν»
Σιρόπι φαρμακευτικό λέει καταπολεμά την πείνα
Με αντίτιμο εκατοντάδες χιλιάδες
Εκατομμύρια εκατοντάδες χιλιάδες
Ώρες ζωής
Συχνά και θανάτου
Άλλων.
Οξαποδώ
Έμποροι θανάτου
με όλο σας το στόλο των πολιτικώς ορθών
ντήλερ
Προτιμώ την πείνα να κάνω ποιήματα
Με οδηγό
Μια πινακίδα που αναβοσβήνει κρυφά τις νύχτες
Και δείχνει το δρόμο και τον τρόπο
Χαιράμενη κρυφά την παρολίγο καθεστωτική συνωνυμία
[  Προς το Τζιν ]
–είναι κι αυτό μια μορφή αντίστασης, πώς να το κάνουμε

Μικρό Αθηναϊκό χαϊκού

Καλή νύχτα
πλέει πήχτρα
η βάρκα μας

Στο τιμόνι
υφαίνει, ξηλώνει
ο θάνατος

Πριν χαράξει
θα 'χει αλλάξει
η ρότα μας

Ζω, πεθαίνω;
δε ρωτώ, ανασαίνω
φεύγοντας

Λειώνει το μπουκάλι
πάσα στο φεγγάρι
το τσιγάρο

Κι αν μακρύνω
τώρα πίνω
τ' άλλα ασήμαντα

Άγχη

Άγχη νεκρών
Θανατερός ο ύπνος ώρες-ώρες
λυσσάω να λιώσω κάτω απ' την κουβέρτα, να χυθώ
κολλώδης πάνω στα γρανάζια του Ρολογιού, να σταματήσει να μην
ξαναξυπνήσω.
Και φουσκώνω τον κίτρινο δειλό χιτώνα μου στον άνεμο
να φρενάρω το τρελό σκυλί που κωλοσέρνει το σαρκίο μου
πάνω από κάθε πέτρα, μέσα σε κάθε λακκούβα
Μες στον ύπνο μόνο τολμώ να ελπίσω
σε ένα ρητό, αδιαπραγμάτευτο τέλος συμπαντικής εξάχνωσης.

Άγχη ζωντανών
Ακόμα και στον ύπνο μισανοίγω και κοιτώ με απέχθεια
το νάιλον ρούχο των εξόδων μου
που πάντα πιστό με γυρίζει πίσω με ασφάλεια
οι ταξιτζήδες το αναγνωρίζουν μες στο σκοτάδι
με σηκώνουν απ' τις γωνιές
και με αφήνουν κάθε ξημέρωμα πάνω στην ίδια πλάκα,
τσαντισμένη
πέφτω μέσα στην τρύπα και κάνω πως κλείνω τα βλέφαρα πάνω απ' τις
φαγωμένες κόγχες.
Αύριο τα πόδια μου μπορεί να με βγάλουν
εκτός πόλης, στα σκονισμένα περίχωρα,
εκεί που δε με ξέρει κανείς
εκεί που δεν θα απορεί κανείς, ελπίζω,
που είμαι τόσο
χλωμή.
Όλοι οι εξαντλημένοι πεζοπόροι είναι χλωμοί.