Σάββατο, 25 Σεπτεμβρίου 2010

επιστροφή


υπό το φως σελήνης ατελούς
κι υπό ζυγό εντολών ρητών
στην πόλη των Αθηνών,ξανά
βρέθηκα αναγκαστικά παρών.

άλλαξε ο τρόπος της αυγής εδώ
ούτε το φως του ήλιου με ξυπνά
ούτε του ανέμου η δροσιά μ' αγγίζει
-με παρασέρνει η ορμή των ρολογιών.

κι όπως συχνά τις νύχτες περπατώ
(συνήθειο παλιό μα υπαρκτό)
αντανακλώ ένα είδωλο δειλό
στων βιτρινών τους φωτεινούς καθρέφτες

κι όταν στα καφενεία θα βρεθώ
για μια κουβέντα με τον διπλανό,
για έναν καφέ ελληνικό διπλό,
για να ξεμπλέξω κάποιον στοχασμό

δίπλα μου ο όχλος των περαστικών
με κάνει να θρηνώ και να ρωτώ
"πώς προσπερνώ με την ματιά μου
μάτια που μοιάζουν τόσο στα δικά μου;"

πώς νοιάζομαι μόνο για μένα;
τα λάθη τα φριχτά μου να μαντεύω
σαν κακομαθημένο αγόρι το εγώ μου
να το μαλώνω και να το νταντεύω


μ' απ' την καρέκλα προσεχώς θα σηκωθώ
θα περπατήσω και θα ξεχαστώ
την πόρτα του σπιτιού μου θα περάσω
στην κάμαρη θα μπω,θα ξαπλωθώ
-και πόσο ντρέπομαι γι' αυτό
μα σύντομα θα κοιμηθώ και θα ξεχάσω.

9 σχόλια:

maya είπε...

η ατμόσφαιρα που έδωσες
μου θύμισε τον πεσσόα .
όχι στην γραφή αλλά στην μοναχικότητα της περιπλάνησης .

το δε "να ξεμπλέξω κάποιον στοχασμό" κορυφαία έκφραση ...
τι τραβάμε με τα κουβάρια μας...


καλημέρα
:))))

roundel είπε...

Ακριβώς το ίδιο παθαίνω όταν επιστρέφω στην Αθήνα!
Δύσκολες οι επιστροφές...
''μα σύντομα θα κοιμηθώ και θα ξεχάσω.''
τέλειο...
Καλημέρα

IRIDA LEMI- A fistful of poems είπε...

συνέχισε έτσι, τα πας περίφημα..όσο για την Αθήνα...έννοια σου κι όλα μέσα στο μυαλό μας είναι. Απλά στην Μητρόπολη της Βρωμιάς η αλλοτρίωση είναι γραμμένη με bold & underlined στα μάτια των ευαίσθητων.

Δημοσθένης είπε...

Maya - Μόνο ένα έχω διαβάσει από Πεσσόα αλλά μου κίνησες την περιέργια τώρα!Σ'ευχαριστώ.

Roundel - Το ύπουλο δεν είναι οι πρώτες μέρες τις επιστροφής,αλλά όταν αρχίζεις να την συνηθίζεις πάλι.Κάπως έτσι.

Irida - Εσύ μας την έκανες για Κρήτη και μας κοροϊδεύεις δηλαδή κυρία μου?
Σ'ευχαριστώ για τις λέξεις σου!

Talisker είπε...

ευτυχως υπαρχει και ο υπνος

-κι ας ειναι θανατος μισός!

annanas είπε...

"πώς προσπερνώ με την ματιά μου
μάτια που μοιάζουν τόσο στα δικά μου;"

Η αποξένωση της μεγαλούπολης σε 2 στίχους. Πολύ καλό :))

IRIDA LEMI- A fistful of poems είπε...

ναι, ναι, επειδή την έκανα γι' αλλού στα λέω όλα αυτά....μη νομίζεις πως ξένοιασα, στο κεφάλι ακόμα τέρατα έχω.... και θα τα έχω....αν κάτι άλλο δεν αλλάξει....κάτι άλλο....εδώ σε θέλω κάστορα

streetfox είπε...

Έχω κάπου θαμμένο κάτι για αυτή την πόλη
Μα δεν θέλω να το ξεθάψω
μου φτάνει που το ζω… το ανυπόφορο

Συμφωνώ με annana ..
Τόσο ίδιοι και τόσο ξένοι… (αουτς!)

pinelopi t. είπε...

"πώς προσπερνώ με την ματιά μου
μάτια που μοιάζουν τόσο στα δικά μου;"

ontws polu megalos stixos!eksairetikos.. toso polu pou ponaei anupofora!

''μα σύντομα θα κοιμηθώ και θα ξεχάσω.''
isws kai na min ksupnisame pote..isws kai otan ksupname na mas fainetai san enas kakos efialtis kai ksanapeftoume gia upno hsuxoi, giati ksexasame kai i asximia de mas akoumpaei..
Dimostheni einai apla uperoxo to poihma.. den briskw katalliles lekseis na ekfrasoun ta sunaisthimata pou mou dimiourgises kai i analusi poihmatwn einai toso proswpiki upothesi gia mena!